lifedrops
LIFE DROPS — This isn’t just a channel; it’s a source of real-life wisdom.
We share practical tips on money, finance, relationships, health, love, and intimacy — everything essential for a meaningful life.
Don’t ignore these important aspects of living.
Focus on all of them, because true growth comes from balance.
TAMIL:-
LIFE DROPS — இது ஒரு சாதாரண channel அல்ல; இது வாழ்க்கையை புரிந்து வாழ கற்றுத்தரும் இடம்.
இங்கு நீங்கள் பணம், நிதி, உறவு, ஆரோக்கியம், அன்பு, நெருக்கம் போன்ற வாழ்க்கையின் முக்கிய அம்சங்கள் பற்றிய ஆலோசனைகள் பெறுவீர்கள்.
இந்த விஷயங்களை புறக்கணிக்காதீங்க — எல்லாவற்றிலும் கவனம் செலுத்துங்கள்.
ஏனென்றால் உண்மையான வளர்ச்சி சமநிலையிலும் விழிப்புணர்விலும் தான் இருக்கிறது. 🌿
lifedrops
ரயிலில் ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்தேன்—அவளை என்னால் ஒருபோதும் மறக்க முடியவில்லை...
இது சுமார் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்தது. நான் டெல்லியிலிருந்து லக்னோவிற்கு இரவு நேர ரயிலில், ஸ்லீப்பர் பெட்டியில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தேன்.
பொதுவாகவே எனக்கு ரயில் பயணம் பிடிக்கும், குறிப்பாக இரவு நேரப் பயணம். ஜன்னலுக்கு வெளியே தெரியும் இருள், கடந்து செல்லும் சிறிய ரயில் நிலையங்கள், தேநீர் விற்பனையாளர்களின் குரல்கள்—இவை அனைத்தும் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.
அன்று, நான் என் இருக்கையில் அமர்ந்து கைபேசியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தேன். ரயில் புறப்படத் தயாராக இருந்தபோது, ஒரு பெண் அவசரமாக அந்தப் பெட்டிக்குள் வந்தாள்.
அவள் ஒரு சிறிய பையை வைத்திருந்தாள்; அவளது முகத்தில் மிகுந்த கவலை தெரிந்தது.
அவளது இருக்கை எனக்கு நேர் எதிரே இருந்தது.
சிறிது நேரம் கழித்து, அவள் என்னிடம், "உங்கள் கைபேசியைத் தர முடியுமா? ஒரு அழைப்பு விடுக்க வேண்டும்; என்னுடைய கைபேசியில் சார்ஜ் தீர்ந்துவிட்டது" என்று கேட்டாள்.
நான் அவளிடம் என் கைபேசியைக் கொடுத்தேன்.
அவள் ஒரு எண்ணிற்கு அழைத்தாள், ஆனால் யாரும் எடுக்கவில்லை.
மீண்டும் முயற்சி செய்தாள்—மூன்றாவது முறையும் அதே நிலைதான்.
அதன்பிறகு, அவள் கைபேசியைத் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டு, "நன்றி" என்றாள்.
நான், "பரவாயில்லை" என்று பதிலளித்தேன்.
சுமார் அரை மணி நேரம் கழித்து, அவள் அடிக்கடி ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்ப்பதைக் கவனித்தேன். அவளது கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது.
என்ன நடந்தது என்று கேட்பது சரியாக இருக்காது என்று தோன்றியதால், நான் எதுவும் கேட்கவில்லை.
இரவு 11 மணி அளவில், ரயில் ஒரு நிலையத்தில் நின்றது. நான் தேநீர் வாங்க கீழே இறங்கினேன். திரும்பி வந்தபோது, அந்தப் பெண் தனது இருக்கையில் இல்லை.
அவள் கழிவறைக்குச் சென்றிருப்பாள் என்று நினைத்தேன்.
ஆனால், 15 நிமிடங்கள் ஆகியும் அவள் திரும்பி வரவில்லை.
அவளது பை அங்கேயே இருந்தது.
எனக்குச் சற்று கவலையாக இருந்தது.
அருகில் இருந்தவர்களிடம் கேட்டேன், ஆனால் யாருமே எதையும் கவனிக்கவில்லை.
அப்போது, அவளது பைக்கு அடியில் ஒரு சிறிய டைரி இருப்பதைக் கண்டேன்.
அந்த டைரி திறந்த நிலையில் இருந்தது, அதில் ஒரே ஒரு வரி எழுதப்பட்டிருந்தது:
"இந்த முறையாவது அப்பா என்னிடம் பேசினால் நன்றாக இருக்கும்."
இதன் அர்த்தம் எனக்குப் புரியவில்லை. சுமார் 10 நிமிடங்கள் கழித்து, அவள் திரும்பி வந்தாள். அவளது முகம் முன்பை விட இன்னும் சோகமாகத் தெரிந்தது.
தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு, "எல்லாம் சரிதானே?" என்று கேட்டேன்.
முதலில் அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை, பிறகு, "நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வீட்டிற்குத் திரும்புகிறேன்" என்று கூறினாள்.
"அப்படியானால், ஏன் இவ்வளவு கவலையாக இருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டேன்.
அவள் மெலிதாகப் புன்னகைத்து, "நான் வருவதைப் பற்றி என் குடும்பத்தினருக்குத் தெரியாது" என்றாள்.
அதன்பிறகு அவள் சொன்ன விஷயம், என்னைச் சிறிது நேரம் பேச முடியாமல் மௌனமாக்கிவிட்டது.
நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அவள் தான் விரும்பிய ஒருவரைத் திருமணம் செய்துகொள்ள முடிவெடுத்தாள். ஆனால், அவளது குடும்பத்தினர்—குறிப்பாக அவளது தந்தை—அதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர்.
அதனால், அவள் வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள்.
திருமணம் முடிந்த சில மாதங்களிலேயே, அந்த ஆணின் நடத்தையில் மாற்றம் ஏற்பட்டது. அடிக்கடி வாக்குவாதங்கள் எழுந்தன; இறுதியில், அவர்கள் பிரிந்துவிட்டனர்.
அப்போதிருந்து, அவள் டெல்லியில் தனியாக வசித்துக்கொண்டு வேலை பார்த்து வந்தாள்.
கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் பலமுறை தன் தந்தையைத் தொடர்புகொள்ள முயன்றதாகவும், ஆனால் அவர் ஒருமுறை கூட அவளிடம் பேசவில்லை என்றும் அவள் பகிர்ந்துகொண்டாள்.
சில நாட்களுக்கு முன்பு, அவளது தங்கை மூலம் தன் தந்தையின் உடல்நிலை சரியில்லை என்று அறிந்தாள்.
அதை அறிந்ததும், அவள் வீட்டிற்குப் புறப்பட்டாள்.
நான் அவளிடம், "அவர்கள் உங்களை உள்ளே அனுமதிக்கவில்லை என்றால் என்ன செய்வீர்கள்?" என்று கேட்டேன்.
அவள் சில நொடிகள் மௌனமாக இருந்தாள்.
பிறகு,
"பரவாயில்லை. என் தந்தை நலமாக இருக்கிறாரா என்று தூரத்தில் இருந்து பார்த்தால் போதும். அதன்பிறகு, நான் திரும்பி வந்துவிடுவேன்" என்றாள்.
உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அந்தச் சூழலில் அவளிடம் என்ன சொல்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.
அந்த இரவு முழுவதும் நாங்கள் அதிகம் பேசிக்கொள்ளவில்லை.
ரயில் காலை 6:00 மணியளவில் லக்னோவைச் சென்றடைவதாக இருந்தது.
அவள் தன் பையை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பத் தயாரானாள்.
ரயிலிலிருந்து இறங்குவதற்குச் சற்று முன்பு, "அண்ணா, என் தந்தை என்னை மன்னிப்பாரா என்று நினைக்கிறீர்களா?" என்று கேட்டாள்.
நான், "தெரியவில்லை—ஆனால், நீங்கள் அவரைப் பார்க்க நிச்சயம் முயற்சி செய்ய வேண்டும். ஒருவேளை அவரும் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கலாம் அல்லவா?" என்று பதிலளித்தேன்.
அவள் புன்னகைத்துவிட்டு ரயிலிலிருந்து இறங்கினாள்.
சிறிது நேரம் கழித்து, நானும் ரயில் நிலையத்திலிருந்து வெளியே வந்தேன்.
அப்போதுதான், சற்று தொலைவில் அவள் நின்று கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். அவளுக்கு முன்னால் சுமார் 60 வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு மனிதர் நின்றிருந்தார். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர், ஆனால் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை.
திடீரென்று, அந்தப் பெண் ஓடிச் சென்று அவரைச் சேர்த்தணைத்துக் கொண்டாள்.
அந்த மனிதர் அவளை இறுக்க அணைத்துக்கொண்டு கண்ணீர் விடத் தொடங்கினார்.
நான் சில நொடிகள் அங்கேயே நின்றேன்.
பிறகு, அமைதியாக அங்கிருந்து நகர்ந்தேன்.
அன்று, ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டேன்.
சில நேரங்களில், நாம் யாருடைய செயல்களால் மிகவும் கோபப்படுகிறோமோ, அவர்களே மீண்டும் நம்மிடம் திரும்பி வர வேண்டும் என்று நாம் ஆழமாக விரும்புகிறோம்.
அதன்பிறகு மூன்று ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. அந்தப் பெண்ணின் பெயர் கூட எனக்கு நினைவில்லை.
ஆனால், ரயில் நிலையத்தில் நடந்த அந்தச் சம்பவம் என் நினைவில் பசுமையாகப் பதிந்திருக்கிறது.
ஓ, ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல மறந்துவிட்டேன்.
அந்தப் பெண் மீண்டும் மீண்டும் போன் செய்துகொண்டிருந்தபோது, கடைசி முறையாக எண்ணை அழுத்திய பிறகு, மெல்லிய குரலில் இப்படிச் சொன்னாள்:
"அப்பா, தயவுசெய்து... இந்த ஒருமுறை மட்டும் போனை எடுங்களேன்."
அன்று அவளுடைய தந்தை அந்த அழைப்பை ஏற்கவில்லை போலும்.
ஆனால், அவளை அழைத்துச் செல்வதற்காக அவரே நேரில் ரயில் நிலையத்திற்கு வந்திருந்தார்.
ஏனோ தெரியவில்லை, இன்றும் கூட, என் ரயில் லக்னோ நிலையத்தைக் கடக்கும்போதெல்லாம், அந்த காலைப் பொழுது என் நினைவுக்கு வந்துவிடுகிறது.
3 hours ago | [YT] | 140
View 6 replies
lifedrops
காதலித்து திருமணம் செய்தேன்...
ஆனால் 6 மாதத்தில் நான் செய்த பெரிய தவறு என்ன தெரியுமா? கண்ணீர் வரவைக்கும் உண்மை!
திவ்யா தன் விருப்பமானவர் கார்த்திக்கைத் திருமணம் செய்துகொள்ள பெரும் போராட்டத்தைச் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது; அவர்கள் குடும்பத்தில் பெரியவர்களின் சம்மதம் இல்லாமல் நடந்த முதல் திருமணம் அது, தன் துணையை அவளே தேர்ந்தெடுத்திருந்தாள்.
அனைவரையும் சம்மதிக்க வைப்பது மிகவும் கடினமாக இருந்தது; ஆனால் நீண்ட மற்றும் விடாமுயற்சியான போராட்டத்திற்குப் பிறகு திவ்யாவின் பெற்றோரும், இறுதியில் மற்ற உறவினர்களும் இதற்கு ஒப்புக்கொண்டனர்.
விரும்பிய நபரைத் திருமணம் செய்துகொள்வதில் வெற்றி பெற்றாலும், ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு குடும்ப வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பல முக்கியமான விஷயங்களைத் திவ்யா கவனிக்கத் தவறிவிட்டதை உணர்ந்தாள்.
திவ்யாவின் அம்மா அவளுக்குப் புரிய வைக்க முயன்றார், ஆனால் திவ்யா பிடிவாதமாக இருந்தாள்; இப்போது ஆறு மாதங்கள் கழித்துத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது பல தவறுகளைச் செய்திருக்கிறோம் என்பதை உணர்கிறாள்.
மருமகள் மீரா வீட்டிற்குள் வந்தபோது திவ்யாவின் பெற்றோர் அவளை மிகுந்த அன்புடன் வரவேற்றனர்; குடும்பத்தின் பழக்கவழக்கங்களையும் மரபுகளையும் அவளுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பதில் எந்தக் குறையும் வைக்கவில்லை.
இருப்பினும் மீரா அடிக்கடி ஒருவித முதிர்ச்சியற்ற தன்மையையே வெளிப்படுத்தினாள்; தான் இப்போது ஒரு குடும்பத்தின் அங்கமாகிவிட்டோம் என்பதையும் சில பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொள்வது அவசியம் என்பதையும் அவள் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.
திவ்யாவின் அம்மா அடிக்கடி, "மகனே, உன் மனைவி தன் தோற்றத்தில் மட்டுமே அதிக கவனம் செலுத்துகிறாள்; வீட்டு வேலைகளில் அவளது பங்களிப்பு மிகக் குறைவு, இதுவரை எல்லா வேலைகளையும் நானே கவனித்து வந்தேன்" என்று கூறுவார்.
இதைப் பற்றி மீராவிடம் எப்படிப் பேசுவது என்று திவ்யா யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள்; ஒருநாள் அவளை அருகில் அமர வைத்து, "மீரா, நீ சாப்பிடும் சாம்பார் சாதத்தை யார் தயாரிக்கிறார்கள்?" என்று கேட்டாள்.
அதற்கு மீரா, "அம்மா தயாரிக்கிறார்கள்" என்று பதிலளித்தாள்; பிறகு திவ்யா, "துணிகளை யார் துவைக்கிறார்கள்?" என்று கேட்டாள், அதற்கு மீரா "அம்மா துவைக்கிறார்கள்" என்றாள்.
திவ்யா, "வீட்டைச் சுத்தம் செய்யும் வேலையை யார் செய்கிறார்கள், ரசம் வைப்பது யார்?" என்று கேட்டபோது மீரா "அம்மா செய்கிறார்கள்" என்று கூறினாள்; அப்போது திவ்யா, "அப்படியானால் நீ நாள் முழுவதும் என்ன செய்கிறாய், தனியாக அறையில் இருக்கும்போது உனக்குச் சலிப்பாகவோ தனிமையாகவோ இல்லையா?" என்று கேட்டாள்.
மீரா பதிலளித்தாள், "நீங்கள் அலுவலகத்திற்குச் சென்ற பிறகு நான் அறையைச் சுத்தம் செய்துவிட்டுத் தயாராவேன்; பிறகு அம்மா என்னை இட்லி தோசைக்கு அழைப்பார், சாப்பிட்டு முடித்ததும் அறைக்குத் திரும்பி வந்து தொலைக்காட்சி பார்ப்பேன்."
திவ்யா அவளிடம், "என் பெற்றோரிடமிருந்து தனிக்குடித்தனம் சென்றால் எப்படி இருக்கும் என்று நினைக்கிறாய்?" என்று கேட்டாள்; அதற்கு மீரா, "அது மிகச் சிறப்பாக இருக்கும், அப்போதுதான் என்னால் சுதந்திரமாக வாழ முடியும்" என்றாள்.
திவ்யா, "நாம் தனியாகச் சென்றால் சமையல் வேலைகளை யார் செய்வார்கள், புளியோதரை வைப்பது யார்?" என்று கேட்டாள்; மீரா, "நாம் ஒரு வீட்டு உதவியாளரை வேலைக்கு வைத்துக்கொள்ளலாம்" என்று பதிலளித்தாள்.
அப்போது திவ்யா, "இந்த வீட்டை உன்னுடையதாக நீ கருதவில்லையா?" என்று கேட்டாள்; மீரா, "கருதுகிறேன், நீங்கள் எனக்குச் சொந்தமானவர் என்பதால் உங்களுக்குச் சொந்தமான அனைத்தும் எனக்கும் சொந்தமானவைதானே" என்றாள்.
திவ்யா, "இந்த வீடு உன்னுடையது என்றால் இதைப் பராமரிப்பவர் யார், முழுவதுமாக ஒரு பணியாளரின் கைகளிலேயே இந்த வீட்டை விட்டுவிட விரும்புகிறாயா?" என்று கேட்டாள்; அதற்கு மீரா, "இல்லை, அது சரியாக இருக்காது" என்றாள்.
திவ்யா அவளுக்கு விளக்கினாள், "அம்மா இந்த வீட்டைத் தன் வீடாகக் கருதுவதால் தான் எல்லாவற்றையும் கவனித்துக்கொள்கிறார்; நீ அவருக்கு உதவினால் அவருக்குத் தேவையான ஓய்வு கிடைக்கும், இது நம் வீடு, நாம் இருவரும் இணைந்து இதைப் பராமரிக்க வேண்டும்."
"தேவைப்பட்டால் உதவியாளரை வைத்துக்கொள்ளலாம், ஆனால் உன்னுடைய பங்களிப்பும் மிக முக்கியம்" என்று திவ்யா கூறியபோது மீரா தன் தவறை உணர்ந்துகொண்டாள்; அவளது கண்களில் ஒரு சிறு சங்கடம் தெரிந்தது.
மீரா திவ்யாவின் தாயிடம் சென்று மன்னிப்பு கேட்டாள், திவ்யாவின் தாயும் அவளை அன்புடன் அணைத்துக்கொண்டார்; மறுநாளிலிருந்தே மீரா வீட்டு வேலைகளில் தாய்க்கு உதவத் தொடங்கினாள்.
இப்போது அவர்கள் இருவரும் இணைந்து வேலை செய்கிறார்கள், அதே சமயம் ஓய்வெடுக்கவும் நேரம் ஒதுக்குகிறார்கள்; இது வீட்டில் ஒரு நல்ல சூழலை உருவாக்கியது மட்டுமின்றி திவ்யாவின் மனதிலிருந்த பாரத்தையும் குறைத்தது.
நான் சரியான முடிவைத்தான் எடுத்திருக்கிறேன் என்று திவ்யா உணர்ந்தாள்; எங்கள் குடும்பம் ஒரு மகிழ்ச்சியான புதிய தொடக்கத்தைக் கண்டது.
இந்தக் கதை நமக்குச் சொல்லும் பாடம் என்னவென்றால், திருமணம் என்பது இருவரின் பொறுப்பு; அன்பும் புரிதலும் இணைந்து வீட்டைப் பராமரித்தால்தான் குடும்பம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் என்பதே.
12 hours ago | [YT] | 59
View 1 reply
lifedrops
✨ இவை சின்னத் தருணங்கள் தான்; ஆனால், இவை தான் உண்மையான காதலின் அழகு! 💛🌹
1 day ago | [YT] | 323
View 5 replies
lifedrops
காதலில் ஆழ்ந்திருக்கும் ஒருவனாக, நான்
அனுபவிக்க விரும்பும் சில தருணங்கள்:
1. வேலை முடிந்து வந்ததும், நீண்ட நேரம் ஒருவரை ஒருவர் கட்டியணைத்துக்கொள்வது.
2. "இங்கே வா" என்று அழைத்து, உன்னோடு நெருக்கமாக இழுத்துக்கொள்வது.
3. அன்றைய நாள் எப்படி இருந்தது என்று பேசிக்கொண்டே, நிதானமாக ஓய்வெடுப்பது.
4. அமைதியான சூழலில், ஒருவருக்கொருவர் துணையை ரசித்தபடி மெதுவாக உணவருந்துவது.
5. நீ கடந்து செல்லும்போது, என் முதுகின் மீது உன் கை படுவது.
6. என் கையைப் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற விருப்பத்தோடு, என் கையைத் தேடிப் பிடிப்பது.
7. "நீ என் நினைவில் இருந்தாய்" என்பதை உணர்த்தும் விதமாக, அவ்வப்போது நலம் விசாரிப்பது.
8. ஏதோ ஒரு சாதாரண வேலையைச் செய்துகொண்டிருக்கும்போது, நெற்றியில் முத்தமிடுவது.
9. கால்கள் ஒன்றோடொன்று தொடும் அளவுக்கு மிக நெருக்கமாக அமர்ந்திருப்பது.
10. உறங்கச் செல்வதற்கு முன், ஒருவரை ஒருவர் இன்னும் சற்று நேரம் அணைத்துக்கொண்டிருப்பது.
11. எங்களைப் பின்தொடரவில்லை என்றால், மீண்டும் எங்களைப் பார்க்க முடியாது; உன் வாழ்க்கை சிறப்பாக
அமையட்டும் நண்பரே...
1 day ago | [YT] | 217
View 18 replies
lifedrops
"இந்த 10 குறிப்புகளை கவனமா வாசிச்சுக்கோங்க!" ⚠️💭
👕 உள்ளாடை கிழிந்த மனிதன் மோசமானவனா இருக்க முடியாது; ஆண்மையும், வீரியமும் இழக்கும்போது, ஆணுக்கு ஆடுற ஆர்வம் வரும்.
💰 நடுத்தர வர்க்கப் பெண், பெரும் செல்வந்தராகணும் என்று ஆசைப்பட்டா, இறுதியில் நிர்வாண நிலையை அடைவா.(அனைத்து பெண்களையும் குறிப்பிடவில்லை )
👩 நல்ல பெண்கள் நல்லவங்கதான்; ஆனா, 'கெட்ட' பெண்கள் இன்னும் சிறந்தவங்க.
🍎 பெண்கள் எளிதா செல்வாக்கிற்கு உட்படுபவங்க; ஏவாள் சாத்தானின் தூண்டுதலுக்கு அடிபணிஞ்சு, 'விலக்கப்பட்ட கனியை' சாப்பிட்டதால தான், பெண்கள் பிரசவ வேதனையை அனுபவிக்க வேண்டியதா இருக்கு.
😵 கடவுள் மனைவிகளைப் படைக்கும்போதே, அவங்களுக்குள் 20% 'சைக்கோ' குணத்தை வைத்திருக்கிறார்; மகிழ்ச்சி அதிகரிக்கும்போது, அந்தக் குணமும் அதிகரிக்கும்.
❤️ மனைவியுடன் இனிமையான உறவைக் கொண்டவன், பூமியிலேயே சொர்க்கத்தில் வாழ்கிறான்; மத்தவங்க எல்லாம் கைவிடும் தருணத்திலும், மனைவி மட்டுமே துணையா நிற்பா.
🍷 சொர்க்கத்தில் மதுபானங்கள் கிடைக்கலாம்; ஆனா, அவற்றை அருந்துபவர்கள் இறுதியில் நரகத்திற்கே செல்வார்கள்.
🌿 எளிமையா வாழ்ந்தா, மகிழ்ச்சியா வாழலாம்; அது அவ்வளவு கடினமான காரியம் இல்ல.
புரியவில்லை என்றால் மீண்டும் ஒருமுறை வாசிக்கவும் ...!
1 day ago | [YT] | 61
View 3 replies
lifedrops
ஒரு கணவனும் மனைவியும் தினமும் ஒரே நேரத்தில், ஒரே ரயிலில் ஒன்றாகப் பயணம் செய்து வந்தனர்.
அதே ரயிலில் பயணம் செய்த ஒரு இளைஞன், தினமும் இந்தத் தம்பதியைப் பார்த்து வந்தான்.
ரயிலில் பயணம் செய்யும்போது, அந்தத் தம்பதி நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள்; மனைவி பெரும்பாலும் ஸ்வெட்டர் (sweater) ஒன்றைப் பின்னிக்கொண்டே உரையாடுவார்.
அவர்கள் மிகவும் பொருத்தமான தம்பதியாகத் தெரிந்தனர்.
ஒரு நாள், அந்தத் தம்பதி ரயிலில் வரவில்லை. தினமும் அவர்களைப் பார்த்துப் பழகிய அந்த இளைஞனுக்கு, ஏதோ ஒரு குறை இருப்பது போலவும், மனதுக்குச் சங்கடமாகவும் இருந்தது.
சுமார் ஒரு மாத காலம் அவர்கள் அந்த ரயிலில் வரவில்லை. எங்கோ வெளியூர் சென்றிருப்பார்கள் என்று அந்த இளைஞன் நினைத்துக்கொண்டான்.
பிறகு ஒரு நாள், அந்த கணவன் மட்டும் தனியாக ரயிலில் வருவதைக் கண்டான்; அவனது மனைவி உடன் இல்லை.
அந்தக் கணவன் மிகவும் சோகமாகத் தெரிந்தான்; அவனது உடைகள் கலைந்திருந்தன, தாடியும் வளர்ந்திருந்தது.
தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், அந்த இளைஞன் அவனிடம் சென்று, "இன்று உங்கள் மனைவி வரவில்லையா?" என்று கேட்டான்.
அந்தக் கணவன் பதில் சொல்லவில்லை. இளைஞன் மீண்டும், "இவ்வளவு நாளாக எங்கே சென்றிருந்தீர்கள்? வெளியூர் சென்றிருந்தீர்களா?" என்று கேட்டான். அப்போதும் அவன் மௌனமாகவே இருந்தான்.
மீண்டும் அவன் தன் மனைவியைப் பற்றிக் கேட்க, அந்தக் கணவன், "அவள் இப்போது இந்த உலகில் இல்லை; அவளுக்குப் புற்றுநோய் இருந்தது," என்று கூறினான்.
இந்தச் செய்தியைக் கேட்டு அந்த இளைஞன் அதிர்ச்சியடைந்தான். தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டு, மேலும் விவரங்களைக் கேட்டான்.
தனது மனைவிக்கு முற்றிய நிலையில் புற்றுநோய் இருந்ததாகவும், மருத்துவர்களே கைவிட்டுவிட்டார்கள் என்றும் அந்தக் கணவன் விளக்கினான்.
தனக்கு நோய் இருப்பதை அறிந்திருந்தும், தங்களால் இயன்றவரை அதிக நேரத்தைச் ஒன்றாகச் செலவிட வேண்டும் என்று அவள் விரும்பினாள்.
அதனால், தினமும் அவன் அலுவலகத்திற்குச் செல்லும்போது, அவளும் அவனுடன் வருவாள்.
அவனது அலுவலகத்திற்கு அருகிலுள்ள நிலையத்தில் அவர்கள் இறங்குவார்கள்; அங்கிருந்து அவன் வேலைக்குச் செல்ல, அவள் மீண்டும் வீட்டிற்குத் திரும்பிவிடுவாள்.
"கடந்த மாதம் தான் அவள் இறந்துவிட்டாள்," என்று கூறிவிட்டு, அந்தக் கணவன் அமைதியானான்.
குறிப்பிட்ட நிலையத்தில், அந்தக் கணவன் ரயிலிலிருந்து இறங்கினான். அப்போது, அவன் அணிந்திருந்த ஸ்வெட்டரைப் பார்த்த இளைஞனுக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது—அது, ரயிலில் பயணம் செய்யும்போது அவனது மனைவி பின்னிக்கொண்டிருந்த அதே ஸ்வெட்டர் தான்! அதன் ஒரு கை பகுதி மட்டும் முழுமையடையாமல் இருந்தது—அதை அவரது மனைவியால் முடிக்க முடியாமல் போயிருந்தது.
அந்தத் தம்பதியினரிடையே இருந்த எல்லையற்ற அன்பு, அந்த ஸ்வெட்டரில் வெளிப்பட்டது.
கணவன்-மனைவிக்கு இடையிலான பிணைப்பு உடைக்க முடியாதது; மரணம் மட்டுமே அவர்களைப் பிரிக்க முடியும்.
மனைவி தனது கணவனுக்கு இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் துணையாக நிற்கிறாள்; அதேபோல், கணவன் தனது மனைவிக்கு உலகில் கிடைக்கக்கூடிய அனைத்து மகிழ்ச்சிகளையும் பெற்றுத் தர பாடுபடுகிறான்.
இதுவே இத்தகைய உறவின் மிக அழகான சாராம்சம். எனவே, ஒன்றாகக் கழிக்கும் காலத்தை போற்றுங்கள்; உங்கள் வாழ்க்கையை மகிழ்ச்சியுடன் வாழுங்கள்.
2 days ago | [YT] | 961
View 44 replies
lifedrops
உடலை விட ஆன்மா மேலானது; பொருளை விட ஆற்றல் மேலானது; பயத்தை விட அன்பு மேலானது; தீர்ப்பை விட ஏற்பு மேலானது; அகங்காரத்தை விட உயர் ஆன்மா மேலானது. 💛🌹
2 days ago | [YT] | 196
View 2 replies
lifedrops
"என் வாழ்க்கையில நான் செய்த மிகப்பெரிய
தப்பு என்ன தெரியுமா? இதைப் படிக்கிற ஒவ்வொருத்தரும் கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்க!"
நான் ஒரு சாதாரண மனுஷன். ஆனா, என் கடந்த காலத்தைத் திரும்பிப் பாக்கும்போது, நான் செய்த தப்புகள் ஒவ்வொண்ணா என் முன்னாடி வந்து நிற்குது. அதைப் பத்தி யோசிக்கும்போது, இதே தப்புகளை இன்னும் நிறைய பேர் செய்துக்கிட்டு இருக்காங்கன்னு புரியுது. அதனாலதான் இதை உங்ககூடப் பகிர விரும்புறேன்.
சின்ன வயசுல நான் தேவையில்லாத புத்தகங்களை வாங்கி குவிச்சேன். பதினொன்னு, பன்னிரண்டாவது வகுப்புல சரியா படிக்கல. பருவ வயசுல ஒரு பொண்ணைப் பின்தொடர்ந்து அலைஞ்சேன். தவறான நபருங்கூட உறவுல சிக்கிக்கிட்டேன். நலிஞ்சுக்கிட்டு இருந்த எங்க குடும்பத் தொழில்ல இணைஞ்சேன். பணத்தோட மதிப்பை உணராம, அப்பாவோட கஷ்டப்பட்டு சம்பாத்திய பணத்துல பல ஸ்மார்ட்போன்களையும், மோட்டார் சைக்கிளையும் வாங்கினேன்.
என் அம்மாவோட அறிவுரைகளைக் கேட்கல. தவறான நண்பர்களோட சேர்ந்து மது அருந்தினேன். மனச்சோர்வை ரொம்பத் தீவிரமா எடுத்துக்கிட்டேன். அடைய முடியாத இலக்குகளை அடைய முயற்சி செய்தேன். சமூக ஊடகங்கள்ல அறிமுகமான ஒருத்தரை அளவுக்கு அதிகமா நம்பினேன். என் சொந்தத் திறன்களையும் முடிவுகளையும் நம்பாமப் போனேன். நேரத்தோட மதிப்பை உணரல. சமூக ஊடகங்களை அளவுக்கு அதிகமா பயன்படுத்தினேன்.
இந்தத் தப்புகள் சின்னதா தோணலாம், ஆனா இவை என் வாழ்க்கையில ரொம்பப் பெரிய பாதிப்புகளை ஏற்படுத்திடுச்சு. நான் அடிக்கடி என் கடந்த காலத் தப்புகளைப் பத்தி நினைக்கிறேன். வயசு கூடக்கூட, மன அழுத்தமும் அதிகரிச்சு, வாழ்க்கை மேலும் கஷ்டமாவும் பரபரப்பாவும் மாறிக்கிட்டே இருக்கு. அதனாலதான் இதை உங்ககூடப் பகிர விரும்புறேன்—என் தப்புகள்லேர்ந்து நீங்க கத்துக்கோங்க.
என் தப்புகளைப் பாத்து நீங்க விழிப்பா இருங்க. உங்க காலம் இன்னும் உங்க கையில இருக்கும்போதே விழிச்சுக்கோங்க. உங்க வாழ்க்கையைச் செதுக்கிக்கோங்க; ஏன்னா, எதிர்காலத்துல கடுமையான போட்டி காத்திருக்கு. இதைப் படிக்கிற ஒவ்வொருத்தரும் இதை மனசுல வெச்சு, உங்க வாழ்க்கையை சரியான பாதையில கொண்டு போங்க.
2 days ago | [YT] | 173
View 4 replies
lifedrops
உங்களைப் பற்றி மற்றவர்கள் என்ன பேசுகிறார்கள்?
3 days ago | [YT] | 378
View 3 replies
lifedrops
"அவன் ஒரு கெட்ட, பாவம் செய்த மனுஷன்" ன்னு மக்கள் சொன்னாங்க. ஆனா அவன் மனைவி கண்ணீர் விட்டு, "என் புருஷன் ரொம்ப நேர்மையான மனுஷர், அதுக்கு நான் சாட்சி சொல்றேன்!" ன்னு சொன்னப்போ, மன்னருக்கு ஒண்ணுமே புரியல.
ஒரு மன்னருக்கு, தன்னோட குடிமக்களோட நலனை அறிய மாறுவேடத்துல பயணம் செய்ற பழக்கம் இருந்துச்சு. ஒரு நாள், தன்னோட அமைச்சரோட நகரத்தோட புறநகர்ப் பகுதி வழியா போனப்போ, தரையில ஒருத்தர் கிடப்பதைக் கண்டாரு. மன்னர் அவரைத் தொட்டுப் பாத்தப்போ, அவர் இறந்துட்டதை உணர்ந்தாரு. அவ்வழியா பலர் போய்க்கிட்டு இருந்தாங்க; மன்னர் அவங்களைக் கூப்பிட்டும், யாரும் அருகில வரல—அவங்க அவரைத் தங்க மன்னர்னு அடையாளம் காணல.
மன்னர் அங்க இருந்த மக்கள்கிட்ட, "என்ன நடந்துச்சு? ஏன் யாரும் இவரை எடுத்துப் போகல?"ன்னு கேட்டாரு. அதுக்கு அவங்க, "அவர் ஒரு கெட்ட, பாவம் செய்த மனுஷர்"ன்னு பதில் சொன்னாங்க. மன்னர், "அவர் ஒரு மனுஷர் இல்லையா?"ன்னு கேட்டாரு. பிறகு, அந்த மனுஷரோட உடலை அவரோட வீட்டுக்கு எடுத்துப் போகச் சொல்லி, மக்களோட மனப்பாங்கைப் பத்தி அவரோட மனைவிகிட்ட தெரிவிச்சாரு.
தன் புருஷனோட உடலைக் கண்ட மனைவி, கண்ணீர் விட்டு அழுது, "என் புருஷன் ரொம்ப நேர்மையான மனுஷர்னு நான் சாட்சி சொல்றேன்!"ன்னு சொன்னாங்க. இதைக் கேட்டு வியப்படைஞ்ச மன்னர், "எப்படி இருக்க முடியும்? மக்கள் அவரைப் பத்தி மோசமா பேசினாங்களே; அவரோட உடலைத் தொடக்கூட முன்வரலையே!"ன்னு கேட்டாரு.
அதுக்கு அந்த மனைவி விளக்கினாங்க: "மக்கள்கிட்டேருந்து இதைத்தான் நான் எதிர்பார்த்தேன். உண்மை என்னவென்றா, என் புருஷன் தினமும் மதுக்கடைகளுக்குப் போய் மதுவை வாங்கி வருவாரு; ஆனா, அதை வீட்டுக்கு வந்து சாக்கடையில கொட்டிடுவாரு. 'இதன் மூலம் சிலருடைய பாவச் சுமையாவது குறையுமே'ன்னு அவர் சொல்வாரு. இரவுல, ஒரு விலைமாதுவிடம் போய், அந்த இரவு முழுமைக்குமான கட்டணத்தைச் செலுத்தி, கதவைப் பூட்டிக்கொள்ளச் சொல்வாரு; இதனால வேற யாரும் அவகிட்ட வர முடியாது. வீட்டுக்குத் திரும்பினதும், 'இன்னைக்கு அந்தப் பொண்ணுக்கும், அவகிட்ட வரவிருந்த இளைஞர்களுக்கும் ஏற்படவிருந்த பாவச் சுமையைக் குறைக்க என்னால முடிஞ்சது'ன்னு இறைவனுக்கு நன்றி சொல்வாரு. மக்கள் அவரை அந்த இடங்களுக்குப் போறதை மட்டும்தான் பாத்தாங்க."
"நான் என் புருஷன்கிட்ட, 'நீங்க இறக்கிற நாள்ல, உங்க உடலைக் குளிப்பாட்டவோ இல்ல உங்க சவப்பெட்டியைச் சுமந்து போகவோ யாரும் வரமாட்டாங்கங்கிறதை நினைவுல வெச்சுக்கோங்க'ன்னு அடிக்கடி சொல்வேன். அதுக்கு அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே, 'கவலைப்படாதே; என் சவப்பெட்டியை அக்காலத்தோட தலைவர்களும், நீதிமான்களுமே சுமந்து போறதைப் பாப்பாய்'ன்னு சொல்வாரு."
3 days ago | [YT] | 70
View 2 replies
Load more