Waman Parulekar Vlogs
प्रिय मित्रांनो,
"वामन परुळेकर Vlogs" या युट्युब चॅनेलच्या माध्यमातून मी तुम्हाला नेहमी नवनवीन पर्यटन स्थळांची माहिती, मालवणी रेसिपी, कार व्लॉग्स, मोटो व्लॉग्स तसेच रोमांचक रोड ट्रिप्स दाखवण्याचा प्रयत्न करत असतो. माझ्या नजरेतून ही ठिकाणे अनुभवतांना त्यांचा इतिहास, संस्कृती आणि वैशिष्ट्ये जाणून घेण्याची संधी तुम्हाला मिळेल. यासोबतच गावच्या गोड आठवणी ताज्या करण्याबरोबरच निसर्ग संवर्धनाविषयी जागरूकता निर्माण करणे हा माझा मुख्य उद्देश आहे.
माझे व्लॉग्स तुम्हाला आवडले तर नक्की लाईक आणि सबस्क्राईब करा. तुमचा आशीर्वाद आणि साथ सदैव मिळो, हीच अपेक्षा! 🙏
#ratnagiri #vengurla #kolhapur #konkan #konkanvlogs
Waman Parulekar Vlogs
1 hour ago | [YT] | 0
View 0 replies
Waman Parulekar Vlogs
3 hours ago | [YT] | 1
View 2 replies
Waman Parulekar Vlogs
Just uploaded
3 hours ago | [YT] | 1
View 0 replies
Waman Parulekar Vlogs
2 days ago | [YT] | 6
View 0 replies
Waman Parulekar Vlogs
3 months ago | [YT] | 6
View 0 replies
Waman Parulekar Vlogs
3 months ago | [YT] | 4
View 0 replies
Waman Parulekar Vlogs
3 months ago | [YT] | 4
View 0 replies
Waman Parulekar Vlogs
3 months ago | [YT] | 7
View 0 replies
Waman Parulekar Vlogs
रविवारचा वेंगुर्ला बाजार आणि माझ्या बालपणीच्या आठवणी
लहानपणी आईसोबत रविवारच्या बाजारात जाण्याच्या माझ्या आठवणी आजही तितक्याच जिवंत आहेत. काळ बदलला, वेंगुर्ला बदलले, बाजाराचे स्वरूप बदलले; पण त्या रविवारच्या सकाळी आणि त्यासोबत जोडलेल्या आठवणी मात्र अजूनही मनाच्या कोपऱ्यात ताज्याच आहेत.
त्या काळी आमचे वास्तव्य गावडेश्वर मंदिराजवळ वाडकर यांच्या घरी होते. साधारण १९८८ ते १९९६ चा तो काळ. आजच्या पिढीला कदाचित कल्पनाही येणार नाही, पण त्या वेळी घरोघरी नळ नव्हते. त्यामुळे रविवारची सकाळ सुरू व्हायची ती पाण्याच्या कार्यक्रमाने.
प्यायचे पाणी भरण्यासाठी आईसोबत कळशी घेऊन समोरच्या नाईक यांच्या विहिरीवर किंवा कधीकधी आरोसकर यांच्या विहिरीवर जावे लागायचे. विहिरीत डोकावून बघण्यातही एक वेगळीच मजा असायची. पाण्यात पोहत असलेली कासवे, कधीकधी दिसणारे साप आणि त्या विहिरीभोवतीचे वातावरण आमच्यासारख्या मुलांसाठी एक वेगळेच आकर्षण होते. पाणी भरायला गेलो तरी अर्धा वेळ पाण्यात डोकावून बघण्यातच जायचा.
इतर वापराच्या पाण्यासाठी म्हादनवाडी जवळ पांगम यांच्या घरासमोर असलेला सार्वजनिक नळ होता. त्याच्या ठराविक वेळा असायच्या. पाणी आले की सगळ्यांची लगबग सुरू व्हायची. एप्रिल-मे महिन्यात पाण्याची टंचाई वाढली की वेंगुर्ला नगरपरिषदेचा टँकर यायचा. त्या टँकरची वाट पाहणे, बादल्या आणि घागरी लावून नंबर लावणे आणि आपला नंबर कधी येतो याची उत्सुकता ही त्या काळातील एक गंमतीदार आठवण आहे.
पाण्याचा कार्यक्रम आटोपला की मग बाबांची सायकल बाहेर काढायची. गवंडळकर यांच्या घरापासून आत भगत यांच्या घरापर्यंतचा साधा रस्ता म्हणजे माझ्यासाठी सायकल शिकण्याचे आणि सायकल चालवण्याचे मैदानच होते. कित्येक रविवार त्या रस्त्यावर सायकल चालवत, मित्रांसोबत खेळत आणि पुन्हा पुन्हा फेऱ्या मारत गेले. थोडा मोठा झालो तसा मयेकरांच्या सायकल स्टोअरमधून रविवारी सकाळीच सायकल भाड्याने घेऊन ठेवायचो, म्हणजे दिवसभर सायकल चालवता यायची.
हे सगळे झाले की मग दूरदर्शनवरील रंगोली पाहण्याचा कार्यक्रम असायचा. रविवार सकाळ म्हणजे एक वेगळेच वातावरण असायचे. घरात निवांतपणा, बाहेर येणाऱ्या-जाणाऱ्या लोकांची लगबग आणि मनात एकच उत्सुकता – आज बाजारात काय काय पाहायला मिळणार? आमचा एक अलिखित नियम होता. चित्रहार सुरू होण्यापूर्वी बाजारातून परत यायचे!
बाजाराला निघण्यापूर्वी गावडेश्वराचे दर्शन हा कार्यक्रम ठरलेलाच असायचा. देवाला नमस्कार करून माणिक चौकातून आमची स्वारी बाजाराच्या दिशेने निघायची. त्या काळातील वेंगुर्ल्याचा रविवारचा बाजार म्हणजे एक वेगळेच जग होते. कोकणी पालेभाज्या, रानभाज्या, कोकम, आगळ, मसाले, पोहे, कोकणी मेवा, विविध खाद्यपदार्थ आणि घरगुती वापराच्या वस्तू यांची रेलचेल असायची.
मार्च, एप्रिल आणि मे महिना म्हणजे आमच्यासाठी सर्वात आवडता काळ. कारण याच दिवसांत बाजारात बोंडू, जांभळे, कलिंगडे, आंबे, करवंदे आणि फणस यांची भरपूर आवक असायची. कधी एकदा हे सगळे घरी आणून खातो असे व्हायचे. हनुमान मूर्तीच्या आसपासचा म्हणजेच क्रॉफर्ड मार्केटचा भाग तर कायमच गजबजलेला असायचा.
तेथील खरेदी आटोपली की पुढचा टप्पा असायचा तृप्ती हॉटेल. तिथून गरमागरम भजी घेतली की आमची पावले आपोआप वेंगुर्ल्याच्या भव्य माशांच्या मार्केटकडे वळायची. त्या वेळी तृप्ती हॉटेलच्या बाजूने आत मासे मार्केटमध्ये जाता यायचे. ब्रिटिशकालीन वास्तुशैली असलेले ते मासे मार्केट म्हणजे वेंगुर्ल्याची एक ओळखच होती. मार्केटचा गजबजाट, ताज्या माशांचा वास, विक्रेत्यांच्या हाका आणि खरेदीसाठी आलेल्या लोकांची गर्दी हे सारे दृश्य आजही डोळ्यासमोर उभे राहते.
मार्केटच्या बाहेर दोन दुकाने आमच्यासारख्या मुलांसाठी विशेष आकर्षणाची होती. एक चणेवाल्याचे आणि दुसरे जोकर बिस्कीट व पाव विकणाऱ्याचे. त्या दुकानांतून काही खरेदी झाली नाही, तर बाजारातील फेरी पूर्ण झाली असे वाटतच नसे.
कधीतरी अगदीच उशीर झाला आणि मासे घेऊन मठ गावात जायचा कार्यक्रम असला, तर रेडकर यांच्या हॉटेलमध्ये उसळ-पाव खायचा योग यायचा. पाव म्हणजे वेंगुर्ला स्पेशल चौकोनी पाव. ती अप्रतिम चव आजही जिभेवर रेंगाळते आहे. बाजाराच्या विरुद्ध बाजूस एक गल्ली होती आणि तिथे चौकोनी पावाची भट्टी होती. तिथे आमची फेरी व्हायचीच. मटण किंवा चिकन असले की हे चौकोनी पाव हवेतच; त्याशिवाय आम्हा वेंगुर्लेकरांना घास उतरायचा नाही.
त्यानंतर सगळी खरेदी झाली की खाली गाडेकर यांच्या दुकानात घरगुती सामानाची खरेदी व्हायची. बाजारातून परतताना माणिक चौकाच्या दिशेने येताना डाव्या हाताला जिलेबी विकणारे आजोबा बसलेले असायचे. त्यांच्या दुकानाजवळ थांबणे हा आमच्या रविवारचा अविभाज्य भाग होता. लहानपणीच्या खाऊच्या अड्ड्यांपैकी तो एक महत्त्वाचा अड्डा होता.
थोडे पुढे माणिक चौकात आबाच्या दुकानातही काही खरेदी व्हायची. त्या दुकानाशी जोडलेली माझी एक खास आठवण म्हणजे पार्ले किस्मी. त्या छोट्याशा गोळीची चव अजूनही जिभेवर रेंगाळते.
महिन्यातून एकदा किंवा केस वाढले की तिथेच माणिक चौकात असलेल्या आमच्या सलूनवाल्या काकांकडे जाणे व्हायचे. केस कापून झाले की मग थोडे पुढे नाम्याच्या गिरणीतून दळलेले पीठ घेऊन आम्ही घरी परतायचो. त्या काळातील रविवार म्हणजे केवळ बाजार नव्हता; तो संपूर्ण कुटुंबाचा एक छोटासा उत्सव असायचा.
दुपारी घरी परतल्यावर जेवणाचा बेतही खास असायचा. सुरमई, सरंगा, बांगडा किंवा त्या दिवशी बाजारातून आणलेला एखादा ताजा मासा. मासेभातावर ताव मारत मारत दूरदर्शनवरील चित्रहार पाहायचो आणि नंतर दुपारची निवांत झोप हा कार्यक्रम ठरलेलाच असायचा.
संध्याकाळ झाली की पुन्हा घरात बसून राहणे शक्यच नसायचे. मग बंदरावर फेरफटका, समुद्राच्या वाऱ्याचा आनंद किंवा कॅम्प परिसरात निवांत फिरणे, भेळ खाणे. त्या काळातील वेंगुर्ल्याची ही एक सुंदर परंपरा होती. बंदरावर उभे राहून समुद्राकडे बघत राहणे, येणाऱ्या-जाणाऱ्या बोटी पाहणे आणि मित्रांसोबत गप्पा मारणे हा संध्याकाळचा अविभाज्य भाग होता.
आणि दिवसाचा शेवट? तो तर जवळजवळ ठरलेलाच असायचा. क्वालिटी कोल्ड्रिंकमध्ये जाऊन कॉकटेल खाणे! त्या एका ग्लासमध्ये जणू संपूर्ण रविवारची मजा सामावलेली असायची. आजही त्या कॉकटेलची चव आठवली की रविवारच्या त्या साऱ्या आठवणी एकदम जाग्या होतात.
आज अनेक मोठ्या शहरांतील मॉल्स, सुपरमार्केट्स आणि आधुनिक बाजारपेठा पाहिल्या. पण त्या रविवारच्या वेंगुर्ला बाजाराची सर त्यांना कधीच येऊ शकत नाही. कारण तो केवळ बाजार नव्हता; तो माझ्या बालपणाचा एक अविभाज्य भाग होता. त्या बाजारात खरेदीपेक्षा जास्त मिळायच्या त्या आठवणी, ती माणसे, ते स्वाद आणि ते क्षण.
आजही वेंगुर्ल्यात गेलो आणि रविवार असेल, तर मन नकळत त्या जुन्या वाटांवर फिरायला लागते. गावडेश्वर, नाईकांची विहीर, आरोसकरांची विहीर, म्हादनवाडीचा नळ, माणिक चौक, क्रॉफर्ड मार्केट, मासे मार्केट, जिलेबीवाले आजोबा, आबाचे दुकान, नाम्याची गिरण, बंदर आणि क्वालिटी कोल्ड्रिंक... सगळे पुन्हा एकदा जिवंत होतात.
खरंच, काही बाजार हे फक्त खरेदीसाठी नसतात; ते आयुष्यभर जपून ठेवाव्यात अशा आठवणींची उधळण करत असतात. माझ्यासाठी वेंगुर्ल्याचा रविवारचा बाजार हा तसाच आहे—बालपणाचा, कुटुंबाचा आणि कोकणाच्या साध्या पण सुंदर जीवनशैलीचा जिवंत दस्तऐवज.
- प्रा. वामन राधाकृष्ण परुळेकर
4 months ago | [YT] | 19
View 2 replies
Waman Parulekar Vlogs
आज घरात साफसफाई करताना अचानक एका जुन्या फाईल मधून १९९७ साली जाहीर झालेल्या माध्यमिक शिष्यवृत्ती परीक्षेचा निकाल असलेला तरुण भारत (सिंधुदुर्ग आवृत्ती)चा पेपर हाती लागला. कागद जरा पिवळसर झाला होता, कडा झिजलेल्या होत्या; पण त्या अक्षरांत अजूनही तेच वजन होतं—आठवणींचं, कष्टांचं आणि स्वप्नांचं.
तो पेपर हातात घेताच क्षणभरासाठी मी वर्तमानातून निघून थेट भूतकाळात गेलो. डोळ्यांसमोर उभे राहिले ते दिवस—शाळेची साधी वर्गखोली, खडूचा फळ्यावर उमटणारा आवाज, वहीवर झुकलेलं डोकं, आणि मनात सतत असलेली एकच धडपड—“या परीक्षेत काहीतरी करून दाखवायचं.” आज जशी सुविधा असते किंवा खाजगी क्लासेस असतात तसे तेव्हा नव्हते; तरीही होती ती चिकाटी, प्रामाणिक मेहनत, आई-वडिलांच्या अपेक्षांची शांत पण ठाम सावली आणि सर्वात महत्त्वाचे गेम चेंजर असे माझ्या वडिलांचे म्हणजेच राधाकृष्ण परुळेकर यांचे मार्गदर्शन. नेमका अभ्यास कसा करायचा, स्कॉलरशिप मधील क्लुप्त्या कोणत्या, सूत्र कोणती याचा अचूक अभ्यास त्यांना होता आणि त्यांनी तो माझ्याकडून करवून घेतला.
त्या काळात अभ्यास म्हणजे फक्त पुस्तकं नव्हती; तो एक शिस्तबद्ध जीवनप्रवास होता. लवकर उठणं, ठराविक वेळेला अभ्यास, शाळा-सुट्टीत मित्रांसोबत खेळ आणि संध्याकाळी पुन्हा वही-पुस्तकांत गढलेलं मन. निकालाचा दिवस जवळ आला की घरातली शांतता जरा अधिकच दाट व्हायची. पेपर हातात येईपर्यंत हृदयाची धडधड थांबत नसे.
आणि आज, इतक्या वर्षांनी, तोच निकालाचा पेपर पुन्हा समोर आला. नाव शोधतानाची तीच घाई, तीच हुरहूर, जणू काही वेळ तिथेच थांबला होता. त्या एका कागदाने आठवण करून दिली—यश सहज मिळालं नव्हतं, ते घडवायला किती कष्ट, किती संयम आणि किती विश्वास लागला होता.
हा पेपर म्हणजे फक्त निकाल नाही; तो त्या काळातील संघर्षाचा, स्वप्नांचा आणि स्वतःवर ठेवलेल्या विश्वासाचा जिवंत पुरावा आहे. आजच्या धावपळीच्या आयुष्यात क्षणभर थांबून मागे वळून पाहायला लावणारा, आणि मनात हलकेच सांगणारा—“तो प्रवास कठीण होता, पण त्यानेच आजचा मी घडवला.”
तळटीप- मुद्दाम पूर्ण रिझल्ट देत आहे. कारण अनेकांच्या आठवणी या कागदा सोबत जोडल्या गेलेल्या असतील त्यांना उजाळा मिळेल. एखादे नाव ओळखीचे दिसल्यास त्याला तिला जरूर शेअर करा. धन्यवाद.
wamanparulekar.blogspot.com/2026/06/blog-post_15.h…
4 months ago | [YT] | 8
View 0 replies
Load more