RECENZJA: „Zwyczaje pogrzebowe ludu polskiego” – Adam Fischer
Do tej książki miałem zabrać się już dawno, ponieważ słyszałem, że zawiera ogrom informacji dotyczących wierzeń nie tylko z Polski, ale i z całego świata. Autor słusznie zauważa, że najlepsze metody poznawania danych zjawisk opierają się na porównaniach, dlatego sam dokonuje zestawienia zwyczajów pogrzebowych ludu polskiego ze zwyczajami innych ludów. Nie należy jednak zapominać, że jest to książka przede wszystkim o polskich zwyczajach.
Na samym początku poznajemy różnego rodzaju przesądy związane z zapowiadaniem śmierci. Pianie koguta w stronę domu, szczekanie psa do ziemi czy spadanie obrazu ze ściany to tylko nieliczne przykłady, które podaje autor. Przywołuje też opisy snów czy znaków na ciele zwiastujących zgon.
W kolejnych rozdziałach dowiadujemy się między innymi, jak chronić się przed długotrwałym umieraniem albo jak obchodzić się z ciałem, żeby przygotować zmarłego do wędrówki w zaświaty. Otrzymujemy szczegółowe informacje, jakich praktyk unikać, w jaki sposób wystawiać zwłoki, a nawet jak powinno się opłakiwać bliskie osoby, które odeszły.
Na samym końcu autor przekazuje wierzenia związane z chowaniem zwłok i opisuje dlaczego stypa stanowiła tak ważny element całego procesu.
Jedną z rzeczy, która sprawiła, że lektura stała się nieco nużąca, jest fakt, iż autor, opisując dany zwyczaj bardzo szczegółowo, wymienia go wielokrotnie przy każdym regionie, w którym on występuje. Wystarczyłoby zbiorczo podać, w jakich rejonach pojawiają się dane przesądy, gdyż przez ten zabieg książka stała się niepotrzebnie znacznie obszerniejsza.
Po „Zwyczaje pogrzebowe ludu polskiego” warto sięgnąć przede wszystkim dlatego, żeby dowiedzieć się, ile z tych starych tradycji wciąż jest w nas żywych. Choć ta klasyka polskiej etnografii ukazała się oryginalnie w 1921 roku (obecnie wznowiona przez Wydawnictwo Replika), to opisane w niej wierzenia wciąż pozwalają zrozumieć podejście naszych babć do obrzędowości pogrzebowej.
Pewnie zauważyliście, że od pewnego czasu na moim profilu przestają pojawiać się materiały, w których sztuczna inteligencja gra główną rolę – gdzie obraz był generowany przez AI, a jej głos komentował całą sytuację. Wynika to z kilku powodów.
Pierwszy jest taki, że mam wrażenie, iż formuła ta zdążyła się już trochę przejeść. Zarówno mi, jak i wam. Kiedy przeglądam te wszystkie rolki stworzone przez AI, całość wydaje się bardzo podobna – chyba że ktoś robi to naprawdę fajnie i profesjonalnie, wtedy jest to ciekawe. Jednak ja chcę tutaj przede wszystkim przekazywać wiedzę o mitologii, legendach i folklorze. Dlatego czuję, że sztuczna inteligencja nie spełnia już takiej roli jak na początku. Nie wiem, czy wy też to odczuwacie, ale mnie zaczęło to już nieco nużyć. Chciałbym spróbować czegoś innego i to jest jeden z głównych powodów.
Kolejną kwestią jest to, że usunięto głos Clyde'a – ten, który słyszeliście w moich materiałach. Został po prostu skasowany z ElevenLabs. Sklonowałem go w pewnym momencie. Może dla was różnica nie jest aż tak duża, ale dla mnie brzmi to już zupełnie inaczej. Słychać, że to nie to samo i nie jest tak naturalne jak wcześniej. Po prostu „umarł” Clyde, który komentował wszystkie moje materiały i opowiadał to, co mu napisałem. Uznałem więc, że warto zmienić format i zacząłem kręcić filmiki – trochę z mieszkania, a trochę podróżnicze. Obecnie to połączyłem, dlatego pojawił się u mnie zupełnie nowy typ filmów.
Stąd bierze się też trzeci powód: chciałbym budować swoją markę osobistą, opowiadając o legendach bezpośrednio do kamery. W ten sposób mogę ćwiczyć swoją prezencję, doskonalić montaż wideo i zyskać dodatkową motywację do podróżowania. Dajcie znać, czy chcielibyście więcej takich materiałów z podróży, w których AI pełniłaby rolę pomocniczą – jako element efektów specjalnych budujących magię miejsc, o których wam opowiadam.
Mam nadzieję, że nowa forma wam się spodoba. Do zobaczenia, cześć!
Zachwyt nad literaturą helleńską doprowadził Rzymian do tego, że zapragnęli oni posiadać własny epos narodowy dorównujący „Iliadzie” i „Odysei”, które w tamtych czasach bezspornie przypisywano Homerowi. Szukano zatem twórcy, który mógłby dorównać mu talentem, wiedzą i kunsztem. Pierwszy cesarz rzymski, Oktawian August, wybrał do tego zadania Publiusza Wergiliusza Marona, autora takich dzieł jak „Bukoliki” i „Georgiki”. Postanowiono, że historia, którą opowie, będzie skupiać się na Eneaszu – legendarnym protoplaście Rzymian, ocalałym spod Troi. Miało to tłumaczyć ich boskie pochodzenie od samej Wenus oraz podkreślać ciągłości trojańskiego dziedzictwa.
Historia pod względem fabularnym i kompozycyjnym bardzo przypomina dzieła Homera. Pierwsza część, skupiająca się na podróży Eneasza poszukującego nowego domu, przywodzi na myśl „Odyseję”. Jest tam nawet scena, w której ten dzielny bohater musi zejść do Hadesu, by spotkać się ze zmarłym rodzicem. Druga część natomiast skupia się na krwawych walkach w Italii, co nawiązuje do „Iliady”, opisującej wybrane dni z dziesiątego roku oblężenia Troi.
Eneasza mocno odróżnia od Odyseusza i Achillesa poczucie obowiązku. Jest honorowy, odważny, pobożny, a jego celem jest zadbanie o przyszłość rodziny i odbudowanie narodu. Wergiliusz pragnie stworzyć z niego wzór do naśladowania, pokazać, że Rzym już od początku istnienia stał na straży godnego postępowania. Co ciekawe, Eneasz nie jest bohaterem bez skazy. Jest człowiekiem, który zmaga się ze swoimi słabościami: płacze, odczuwa lęk oraz wpada w gniew, który właściwie kończy całą epopeję, podczas gdy „Iliada” właśnie od niego się rozpoczęła.
Wergiliusz uznał swe dzieło za niedokończone i chciał je spalić jeszcze przed śmiercią. Na całe szczęście sprzeciwił się temu Oktawian August, nakazując przyjaciołom poety nadać ostateczny szlif „Eneidzie”. Podobna sytuacja spotkała polskiego tłumacza tego dzieła – Franciszka Dmochowskiego, który zmarł, nie zdążywszy dokończyć tłumaczenia. Ostatnie trzy księgi (X–XII) przetłumaczył Wincenty Jakubowski.
Pyrkon był niesamowitym wydarzeniem, na którym mogłem poznać wielu ludzi, będąc przebranym za Johna Constantine’a. Na pewno pojawię się tam jeszcze kiedyś, opowiadając przy okazji o legendach poznańskich 🐉 @PyrkonTV#pyrkon#constantine#gothic#poznań
„Teraz stałem się Śmiercią, niszczycielem światów” – powiedział pewnego błyszczącego od wybuchu bomby atomowej dnia znany fizyk Robert Oppenheimer, cytując indyjską Bhagawadgitę, część większego dzieła nazywanego Mahabharatą. Obok niego znajduje się inne, równie ciekawe, a może nawet klarowniej spięte fabularnie dzieło – „Ramajana”, czyli „Droga Ramy”.
To starożytne dzieło, według legend spisane przez mędrca Walmikiego, stanowi jeden z najważniejszych filarów kultury indyjskiej. Co ciekawe, serial, który powstał na jego podstawie, w pewnym momencie stał się zapalnikiem, który w 1992 roku doprowadził do zburzenia meczetu przez hinduskich ekstremistów, a w konsekwencji do zamieszek, w których śmierć poniosło ponad 2000 osób.
Co najciekawsze, nigdy nie miałem zamiaru czytać tego eposu. Byłem pewien, że to trudna i skomplikowana lektura, przewyższająca zawiłością Biblię oraz Iliadę i Odyseję. Jednak już od pierwszych stron zdałem sobie sprawę, że to niezwykła, epicka historia pełna motywów powielanych dzisiaj w wielu książkach fantasy.
„Ramajana” w adaptacji Elżbiety Walter to niezwykle przyjemna lektura, którą można chłonąć jak pasjonującą opowieść – nawet bez religijnego zacięcia. Historia jest po prostu interesująca, spójna i łatwa w odbiorze, mimo licznych bohaterów. Szybko zaczynamy kibicować postaciom takim jak Rama (będący awatarem boga Wisznu), jego bratu Lakszmanie, wodzowi małp Hanumanowi czy pięknej Sitcie, porwanej przez złego demona Rawanę.
Z tej książki można dowiedzieć się nie tylko bardzo wiele o indyjskiej kulturze i wierzeniach, ale także poznać wzór idealnego postępowania w rozumieniu hinduistów, którego przykładem jest książę Rama. Przede wszystkim jednak to świetny sposób na spędzenie czasu i delektowanie się nieprzewidywalną, pełną fantastycznych motywów fabułą. A do tego książka ma piękną oprawę i kilka niesamowitych obrazów w samym środku.
Czy wiecie, że średniowieczni wikingowie byli w oczach ówczesnych mieszkańców Europy niebezpiecznymi podrywaczami ze względu na swoją nieskazitelną higienę? A może słyszeliście, że bez mrugnięcia okiem składali przysięgi zarówno na Thora, jak i na Chrystusa? Jeśli myśleliście, że o ludziach Północy wiecie już wszystko dzięki serialom, ta książka błyskawicznie zweryfikuje Waszą wiedzę. Piotr Pranke zabiera nas w podróż, w której prawdziwe oblicze wikingów okazuje się znacznie bardziej intrygujące niż jakakolwiek filmowa fikcja.
„Dzieje wikingów” to prawdziwa pigułka wiedzy o ludziach Północy. Autor, bazując na rzetelnych źródłach i najnowszych ustaleniach badawczych, serwuje nam skondensowaną dawkę historii. Choć z początku czuć tu narrację typową dla pracy naukowej, to zawarte w niej ciekawostki szybko rozbudzają apetyt na więcej. I bardzo dobrze, bo na końcu znajdziecie świetne zestawienie literatury, które pozwoli Wam jeszcze głębiej zanurzyć się w ten mroźny, pełen tajemnic świat.
Wikingowie to nie tylko stereotypowi, brutalni wojownicy z toporami. Autor zdejmuje z nich maskę bezlitosnych najeźdźców, pokazując nam pełne spektrum ich kultury. Zagłębiamy się w zawiłe prawo i politykę, poznajemy rolę kobiet w dawnej Skandynawii, mentalność mieszkańców Północy, ich mistrzowski kunszt handlowy oraz unikalną sztukę. Co dla mnie najważniejsze, książka rozprawia się z wieloma powielanymi w popkulturze mitami, również w kontekście procesu chrystianizacji.
Całość dopełniają przyciągające oko ilustracje – są doskonale dobrane, dodają lekturze klimatu i pomagają zwizualizować opisywane tematy.
Jeśli szukacie pozycji, od której warto zacząć przygodę z historią wikingów, albo jesteście fanami „Upadku królestwa” czy „Wikingów” i chcecie sprawdzić, ile prawdy kryje się w ulubionych produkcjach, koniecznie sięgnijcie po tę pozycję. To książka, która uczy, prostuje przekłamania i po prostu zawiera ogrom wiedzy, do której zawsze można wrócić.
Leszy – pan i strażnik kniei, kontrolujący leśną zwierzynę. Wobec ludzi bywał neutralny, ale intruzów niszczących las chętnie mylił na ścieżkach lub wyprowadzał na manowce.
Południca – złośliwy demon pól, atakujący w pełnym słońcu podczas letnich żniw. Według wierzeń, napadała na rolników pracujących w samo południe, zsyłając na nich udary.
Utopiec – niebezpieczna istota wodna, wywodząca się z dusz topielców lub poronionych płodów. Zamieszkiwał stawy, rzeki i bagniska, skąd wciągał nieostrożnych pływaków w głębiny.
Baba Jaga – wiedźma zamieszkująca głębokie bory w chatce opartej na kurzej stopce. Choć w baśniach porywała i zjadała dzieci, w pierwotnych wierzeniach była postacią niejednoznaczną – strażniczką granicy między światem żywych i umarłych.
Kikimora – domowy duch o kobiecej postać, zazwyczaj wrogo nastawiony do mieszkańców. Ukrywała się za piecem lub w piwnicy, skąd nocami plątała przędzę, hałasowała i dręczyła domowe zwierzęta.
Domownik – opiekuńczy demon domostwa, dbający o dobrobyt rodziny oraz ognisko domowe. Traktowany z szacunkiem odwdzięczał się pomocą w gospodarstwie; zaniedbany potrafił jednak psocić.
Bies – prastary, rogaty demon uosabiający pierwotne zło, mroczne siły natury oraz chaos. Zamieszkiwał dzikie bagniska i niedostępne puszcze, posiadając moc opętania człowieka, zsyłania obłedu oraz nakłaniania do złych uczynków.
Poszukiwacz Legend
RECENZJA: „Zwyczaje pogrzebowe ludu polskiego” – Adam Fischer
Do tej książki miałem zabrać się już dawno, ponieważ słyszałem, że zawiera ogrom informacji dotyczących wierzeń nie tylko z Polski, ale i z całego świata. Autor słusznie zauważa, że najlepsze metody poznawania danych zjawisk opierają się na porównaniach, dlatego sam dokonuje zestawienia zwyczajów pogrzebowych ludu polskiego ze zwyczajami innych ludów. Nie należy jednak zapominać, że jest to książka przede wszystkim o polskich zwyczajach.
Na samym początku poznajemy różnego rodzaju przesądy związane z zapowiadaniem śmierci. Pianie koguta w stronę domu, szczekanie psa do ziemi czy spadanie obrazu ze ściany to tylko nieliczne przykłady, które podaje autor. Przywołuje też opisy snów czy znaków na ciele zwiastujących zgon.
W kolejnych rozdziałach dowiadujemy się między innymi, jak chronić się przed długotrwałym umieraniem albo jak obchodzić się z ciałem, żeby przygotować zmarłego do wędrówki w zaświaty. Otrzymujemy szczegółowe informacje, jakich praktyk unikać, w jaki sposób wystawiać zwłoki, a nawet jak powinno się opłakiwać bliskie osoby, które odeszły.
Na samym końcu autor przekazuje wierzenia związane z chowaniem zwłok i opisuje dlaczego stypa stanowiła tak ważny element całego procesu.
Jedną z rzeczy, która sprawiła, że lektura stała się nieco nużąca, jest fakt, iż autor, opisując dany zwyczaj bardzo szczegółowo, wymienia go wielokrotnie przy każdym regionie, w którym on występuje. Wystarczyłoby zbiorczo podać, w jakich rejonach pojawiają się dane przesądy, gdyż przez ten zabieg książka stała się niepotrzebnie znacznie obszerniejsza.
Po „Zwyczaje pogrzebowe ludu polskiego” warto sięgnąć przede wszystkim dlatego, żeby dowiedzieć się, ile z tych starych tradycji wciąż jest w nas żywych. Choć ta klasyka polskiej etnografii ukazała się oryginalnie w 1921 roku (obecnie wznowiona przez Wydawnictwo Replika), to opisane w niej wierzenia wciąż pozwalają zrozumieć podejście naszych babć do obrzędowości pogrzebowej.
📚 [WSPÓŁPRACA] z: @WydawnictwoReplika
#zwyczajepogrzeboweludupolskiego #wierzeniaizwyczaje #wydawnictworeplika #recenzja #bookstagrampl
1 day ago | [YT] | 9
View 0 replies
Poszukiwacz Legend
Cześć, tu Poszukiwacz Legend.
Pewnie zauważyliście, że od pewnego czasu na moim profilu przestają pojawiać się materiały, w których sztuczna inteligencja gra główną rolę – gdzie obraz był generowany przez AI, a jej głos komentował całą sytuację. Wynika to z kilku powodów.
Pierwszy jest taki, że mam wrażenie, iż formuła ta zdążyła się już trochę przejeść. Zarówno mi, jak i wam. Kiedy przeglądam te wszystkie rolki stworzone przez AI, całość wydaje się bardzo podobna – chyba że ktoś robi to naprawdę fajnie i profesjonalnie, wtedy jest to ciekawe. Jednak ja chcę tutaj przede wszystkim przekazywać wiedzę o mitologii, legendach i folklorze. Dlatego czuję, że sztuczna inteligencja nie spełnia już takiej roli jak na początku. Nie wiem, czy wy też to odczuwacie, ale mnie zaczęło to już nieco nużyć. Chciałbym spróbować czegoś innego i to jest jeden z głównych powodów.
Kolejną kwestią jest to, że usunięto głos Clyde'a – ten, który słyszeliście w moich materiałach. Został po prostu skasowany z ElevenLabs. Sklonowałem go w pewnym momencie. Może dla was różnica nie jest aż tak duża, ale dla mnie brzmi to już zupełnie inaczej. Słychać, że to nie to samo i nie jest tak naturalne jak wcześniej. Po prostu „umarł” Clyde, który komentował wszystkie moje materiały i opowiadał to, co mu napisałem. Uznałem więc, że warto zmienić format i zacząłem kręcić filmiki – trochę z mieszkania, a trochę podróżnicze. Obecnie to połączyłem, dlatego pojawił się u mnie zupełnie nowy typ filmów.
Stąd bierze się też trzeci powód: chciałbym budować swoją markę osobistą, opowiadając o legendach bezpośrednio do kamery. W ten sposób mogę ćwiczyć swoją prezencję, doskonalić montaż wideo i zyskać dodatkową motywację do podróżowania. Dajcie znać, czy chcielibyście więcej takich materiałów z podróży, w których AI pełniłaby rolę pomocniczą – jako element efektów specjalnych budujących magię miejsc, o których wam opowiadam.
Mam nadzieję, że nowa forma wam się spodoba. Do zobaczenia, cześć!
1 day ago | [YT] | 13
View 2 replies
Poszukiwacz Legend
4 weeks ago | [YT] | 7
View 0 replies
Poszukiwacz Legend
RECENZJA: „Eneida”
Zachwyt nad literaturą helleńską doprowadził Rzymian do tego, że zapragnęli oni posiadać własny epos narodowy dorównujący „Iliadzie” i „Odysei”, które w tamtych czasach bezspornie przypisywano Homerowi. Szukano zatem twórcy, który mógłby dorównać mu talentem, wiedzą i kunsztem. Pierwszy cesarz rzymski, Oktawian August, wybrał do tego zadania Publiusza Wergiliusza Marona, autora takich dzieł jak „Bukoliki” i „Georgiki”. Postanowiono, że historia, którą opowie, będzie skupiać się na Eneaszu – legendarnym protoplaście Rzymian, ocalałym spod Troi. Miało to tłumaczyć ich boskie pochodzenie od samej Wenus oraz podkreślać ciągłości trojańskiego dziedzictwa.
Historia pod względem fabularnym i kompozycyjnym bardzo przypomina dzieła Homera. Pierwsza część, skupiająca się na podróży Eneasza poszukującego nowego domu, przywodzi na myśl „Odyseję”. Jest tam nawet scena, w której ten dzielny bohater musi zejść do Hadesu, by spotkać się ze zmarłym rodzicem. Druga część natomiast skupia się na krwawych walkach w Italii, co nawiązuje do „Iliady”, opisującej wybrane dni z dziesiątego roku oblężenia Troi.
Eneasza mocno odróżnia od Odyseusza i Achillesa poczucie obowiązku. Jest honorowy, odważny, pobożny, a jego celem jest zadbanie o przyszłość rodziny i odbudowanie narodu. Wergiliusz pragnie stworzyć z niego wzór do naśladowania, pokazać, że Rzym już od początku istnienia stał na straży godnego postępowania. Co ciekawe, Eneasz nie jest bohaterem bez skazy. Jest człowiekiem, który zmaga się ze swoimi słabościami: płacze, odczuwa lęk oraz wpada w gniew, który właściwie kończy całą epopeję, podczas gdy „Iliada” właśnie od niego się rozpoczęła.
Wergiliusz uznał swe dzieło za niedokończone i chciał je spalić jeszcze przed śmiercią. Na całe szczęście sprzeciwił się temu Oktawian August, nakazując przyjaciołom poety nadać ostateczny szlif „Eneidzie”. Podobna sytuacja spotkała polskiego tłumacza tego dzieła – Franciszka Dmochowskiego, który zmarł, nie zdążywszy dokończyć tłumaczenia. Ostatnie trzy księgi (X–XII) przetłumaczył Wincenty Jakubowski.
📚 [WSPÓŁPRACA] z: @wydawnictworeplika
#eneida #wergiliusz #wydawnictworeplika #recenzja #bookstagrampl
1 month ago | [YT] | 15
View 1 reply
Poszukiwacz Legend
Na zapisanej relacji "Podróże" na moim Instagramie możecie już teraz obejrzeć zapowiedź nowej książki, którą piszę "Podróże z legendami"!
www.instagram.com/stories/poszukiwaczlegend/395139…
2 months ago (edited) | [YT] | 15
View 0 replies
Poszukiwacz Legend
Szykujcie się, już wkrótce pełne streszczenie Odysei!
2 months ago | [YT] | 12
View 0 replies
Poszukiwacz Legend
Pyrkon był niesamowitym wydarzeniem, na którym mogłem poznać wielu ludzi, będąc przebranym za Johna Constantine’a. Na pewno pojawię się tam jeszcze kiedyś, opowiadając przy okazji o legendach poznańskich 🐉
@PyrkonTV #pyrkon #constantine #gothic #poznań
3 months ago | [YT] | 12
View 9 replies
Poszukiwacz Legend
RECENZJA: „Ramajana. Epos staroindyjski”
„Teraz stałem się Śmiercią, niszczycielem światów” – powiedział pewnego błyszczącego od wybuchu bomby atomowej dnia znany fizyk Robert Oppenheimer, cytując indyjską Bhagawadgitę, część większego dzieła nazywanego Mahabharatą. Obok niego znajduje się inne, równie ciekawe, a może nawet klarowniej spięte fabularnie dzieło – „Ramajana”, czyli „Droga Ramy”.
To starożytne dzieło, według legend spisane przez mędrca Walmikiego, stanowi jeden z najważniejszych filarów kultury indyjskiej. Co ciekawe, serial, który powstał na jego podstawie, w pewnym momencie stał się zapalnikiem, który w 1992 roku doprowadził do zburzenia meczetu przez hinduskich ekstremistów, a w konsekwencji do zamieszek, w których śmierć poniosło ponad 2000 osób.
Co najciekawsze, nigdy nie miałem zamiaru czytać tego eposu. Byłem pewien, że to trudna i skomplikowana lektura, przewyższająca zawiłością Biblię oraz Iliadę i Odyseję. Jednak już od pierwszych stron zdałem sobie sprawę, że to niezwykła, epicka historia pełna motywów powielanych dzisiaj w wielu książkach fantasy.
„Ramajana” w adaptacji Elżbiety Walter to niezwykle przyjemna lektura, którą można chłonąć jak pasjonującą opowieść – nawet bez religijnego zacięcia. Historia jest po prostu interesująca, spójna i łatwa w odbiorze, mimo licznych bohaterów. Szybko zaczynamy kibicować postaciom takim jak Rama (będący awatarem boga Wisznu), jego bratu Lakszmanie, wodzowi małp Hanumanowi czy pięknej Sitcie, porwanej przez złego demona Rawanę.
Z tej książki można dowiedzieć się nie tylko bardzo wiele o indyjskiej kulturze i wierzeniach, ale także poznać wzór idealnego postępowania w rozumieniu hinduistów, którego przykładem jest książę Rama. Przede wszystkim jednak to świetny sposób na spędzenie czasu i delektowanie się nieprzewidywalną, pełną fantastycznych motywów fabułą. A do tego książka ma piękną oprawę i kilka niesamowitych obrazów w samym środku.
#ramajana #wydawnictworeplika #wierzeniaizwyczaje #współpracarecenzencka #bookstagrampl
3 months ago (edited) | [YT] | 14
View 4 replies
Poszukiwacz Legend
RECENZJA: „Dzieje wikingów” – Piotr Pranke
Czy wiecie, że średniowieczni wikingowie byli w oczach ówczesnych mieszkańców Europy niebezpiecznymi podrywaczami ze względu na swoją nieskazitelną higienę? A może słyszeliście, że bez mrugnięcia okiem składali przysięgi zarówno na Thora, jak i na Chrystusa? Jeśli myśleliście, że o ludziach Północy wiecie już wszystko dzięki serialom, ta książka błyskawicznie zweryfikuje Waszą wiedzę. Piotr Pranke zabiera nas w podróż, w której prawdziwe oblicze wikingów okazuje się znacznie bardziej intrygujące niż jakakolwiek filmowa fikcja.
„Dzieje wikingów” to prawdziwa pigułka wiedzy o ludziach Północy. Autor, bazując na rzetelnych źródłach i najnowszych ustaleniach badawczych, serwuje nam skondensowaną dawkę historii. Choć z początku czuć tu narrację typową dla pracy naukowej, to zawarte w niej ciekawostki szybko rozbudzają apetyt na więcej. I bardzo dobrze, bo na końcu znajdziecie świetne zestawienie literatury, które pozwoli Wam jeszcze głębiej zanurzyć się w ten mroźny, pełen tajemnic świat.
Wikingowie to nie tylko stereotypowi, brutalni wojownicy z toporami. Autor zdejmuje z nich maskę bezlitosnych najeźdźców, pokazując nam pełne spektrum ich kultury. Zagłębiamy się w zawiłe prawo i politykę, poznajemy rolę kobiet w dawnej Skandynawii, mentalność mieszkańców Północy, ich mistrzowski kunszt handlowy oraz unikalną sztukę. Co dla mnie najważniejsze, książka rozprawia się z wieloma powielanymi w popkulturze mitami, również w kontekście procesu chrystianizacji.
Całość dopełniają przyciągające oko ilustracje – są doskonale dobrane, dodają lekturze klimatu i pomagają zwizualizować opisywane tematy.
Jeśli szukacie pozycji, od której warto zacząć przygodę z historią wikingów, albo jesteście fanami „Upadku królestwa” czy „Wikingów” i chcecie sprawdzić, ile prawdy kryje się w ulubionych produkcjach, koniecznie sięgnijcie po tę pozycję. To książka, która uczy, prostuje przekłamania i po prostu zawiera ogrom wiedzy, do której zawsze można wrócić.
📚 [WSPÓŁPRACA REKLAMOWA] z: @wydawnictwosbm6239 #dziejewikingów #wydawnictwosbm #wikingowie #skandynawia #bookstagrampolska
3 months ago | [YT] | 14
View 2 replies
Poszukiwacz Legend
Figurki demonów słowiańskich AI
Leszy – pan i strażnik kniei, kontrolujący leśną zwierzynę. Wobec ludzi bywał neutralny, ale intruzów niszczących las chętnie mylił na ścieżkach lub wyprowadzał na manowce.
Południca – złośliwy demon pól, atakujący w pełnym słońcu podczas letnich żniw. Według wierzeń, napadała na rolników pracujących w samo południe, zsyłając na nich udary.
Utopiec – niebezpieczna istota wodna, wywodząca się z dusz topielców lub poronionych płodów. Zamieszkiwał stawy, rzeki i bagniska, skąd wciągał nieostrożnych pływaków w głębiny.
Baba Jaga – wiedźma zamieszkująca głębokie bory w chatce opartej na kurzej stopce. Choć w baśniach porywała i zjadała dzieci, w pierwotnych wierzeniach była postacią niejednoznaczną – strażniczką granicy między światem żywych i umarłych.
Kikimora – domowy duch o kobiecej postać, zazwyczaj wrogo nastawiony do mieszkańców. Ukrywała się za piecem lub w piwnicy, skąd nocami plątała przędzę, hałasowała i dręczyła domowe zwierzęta.
Domownik – opiekuńczy demon domostwa, dbający o dobrobyt rodziny oraz ognisko domowe. Traktowany z szacunkiem odwdzięczał się pomocą w gospodarstwie; zaniedbany potrafił jednak psocić.
Bies – prastary, rogaty demon uosabiający pierwotne zło, mroczne siły natury oraz chaos. Zamieszkiwał dzikie bagniska i niedostępne puszcze, posiadając moc opętania człowieka, zsyłania obłedu oraz nakłaniania do złych uczynków.
#demonysłowiańskie #mitolgiasłowian #mityilegendy #potworyświata #figurki
3 months ago | [YT] | 37
View 1 reply
Load more