“Akaza” d’Irene si canta, si ride C’è gente che viene, c’è gente che va… Έκανα μια μικρή παράφραση του ιταλικού άσματος, όχι γιατί ήθελα να αποκρύψω τη φύση του «οίκου» της Ιρένε, αλλά γιατί ήθελα να δώσω έμφαση στη φύση της ψυχής αυτού του δαίμονα του Akaza που μόνο γέλια και χαρές δεν είναι και γιατί βρε διάολε, έχω έναν ολόκληρο χρόνο να κάνω αφιέρωμα στο “Demon Slayer”... Ε; Σας έλειψε; Θα ξεφεύγατε πιστεύετε; Φυσικά και όχι... Είναι να μην πωρωθώ με κάτι, θα το εξαντλήσω μέχρι κεραίας! Εκτός αυτού, σήμερα 11/09/26 έχουμε νέα Σελήνη στην Παρθένο, πράγμα που σημαίνει, κάθε κατεργάρης στον πάγκο του! Καθότι η Παρθένος σε βάζει σε τάξη και τακτοποίηση, σε πλένει σε σιδερώνει, σου βάζει τις ασκήσεις σου και περιμένει να τις λύσεις, θέλει πράξεις και όχι λόγια, θέλει πρόγραμμα... Ε, και δεν υπήρχε γι’ αυτήν πιο ταιριαστή μέρα να ξεκινήσει, από το άνοιγμα των σχολείων! Μακάρι να μπορούσα να πω αγαπητοί συγκελίτες ότι τα σημερινά σχολεία είναι χώροι μάθησης, άνθισης και προόδου, μακάρι να μπορούσα να δικαιώσω τον Βίκτορα Ουγκώ όταν έλεγε πως «εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή», αλλά δεν μπορώ να το κάνω, γιατί με μεγάλη θλίψη διαπιστώνω ότι χρονιά με τη χρονιά γίνονται χώροι βίας και κακοποίησης μαθητών προς μαθητές, μαθητών προς εκπαιδευτικούς, εκπαιδευτικών προς μαθητές και εκπαιδευτικών προς εκπαιδευτικούς. Κανένας δεν είναι ούτε θύμα ούτε θύτης, όλοι παίρνουν όλους τους ρόλους και αυτό που νικάει στο τέλος είναι η βία! Μην προσπαθούμε λοιπόν να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλό μας και να αποποιηθούμε οποιασδήποτε ευθύνης ειδικά κι εσείς που είστε γονείς... Μην ξεχνιόμαστε! Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί και ο Akaza, ο οποίος πριν γίνει ο πιο μισητός από τους δαίμονες σε προηγούμενη σεζόν, στην τελευταία ταινία έγινε ο πιο αγαπητός όλων αφού αποκαλύφθηκε η ιστορία του ως Hakuji. Ο Hakuji δεν ήταν το παιδί που έτρωγε μπούλινγκ απ’ τους συμμαθητές του και έγινε τιμωρός εκδικητής, είναι η περίπτωση του παιδιού που έχασε από τη ζωή του όλους τους ανθρώπους που τον αγάπησαν πραγματικά και ανιδιοτελώς και μάλιστα θεώρησε αργότερα τον εαυτό του υπεύθυνο για τον χαμό τους, ενώ δεν ήταν. Κάθε περιστατικό απώλειας ή εγκατάλειψης ή βίας μπορεί να εγγραφεί στους νευρώνες μας με τη μορφή ίχνους και αργότερα να ξαναέρθει στην επιφάνεια ως βιωμένη εμπειρία από τα βάθη του ασυνείδητου... Κι όλα αυτά, τα είχε διατυπώσει ο Φρόυντ πριν χρόνια μέσες άκρες, για να τα «σταντάρει» αργότερα η σύγχρονη νευρολογία. Για παράδειγμα, μπορεί εσείς να βρίσκεστε ανήμερα Χριστούγεννα στο σπίτι της Ειρήνης, να είστε όλο γέλια και χαρές και να τρώτε τη γαλοπούλα σας και ξαφνικά να σας καταβάλει μια ανεξήγητη θλίψη... Ασυνείδητα και χωρίς καν να το επιδιώξετε η γαλοπούλα συνδέθηκε με τον καθηγητή σας απ’ το Γυμνάσιο που σας αποκαλούσε «κουτορνίθι». Εδώ πρόκειται για μια φαντασίωση, η οποία μπορεί να κινείται μεταξύ παρόντος και παρελθόντος και να μην γίνεται αντιληπτή αφού κι εσείς βρίσκεστε ταυτόχρονα και στις δύο χρονικές πραγματικότητες. Όταν όμως το υποκείμενο καταβάλλεται από μια αίσθηση δυσαρέσκειας, θέλει να αποκαταστήσει την αρχική του ομοιόσταση. Δηλαδή, να επιστρέψει στα φυσιολογικά. Κάθε φορά λοιπόν, που το υποκείμενο διεγείρεται από ένα εσωτερικό ή εξωτερικό ερέθισμα θέλει να προκαλέσει ένα ακόμα ερέθισμα, την ορμή που κατά Φρόυντ (1975/1976β) απαιτεί εκφόρτιση της έντασής της μέσω μιας πράξης. «Επομένως, υπάρχει συσχετισμός μεταξύ φαντασίωσης και σωματικής κατάστασης και όλα αυτά τείνουν προς εκφόρτιση, η οποία αποσκοπεί στην αποκατάσταση της ομοιόστασης». [1] Ο Άκαζα, φυλακόβιος σαν κι εμάς, όπως προδίδουν τα τατουάζ του, προτίμησε και τον ετεροκαταστροφικό, αλλά και τον αυτοκαταστροφικό τρόπο για να εκφορτίσει τις ορμές του. Και μπορεί να λέμε homo homini lupus (ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος), συνειδητοποιούμε ότι μακάρι να ήμασταν λύκοι. Γιατί άγριο θηρίο σαν τον άνθρωπο δεν θα βρείτε πουθενά, λέει ο Λακάν και συνυπογράφω! «Ο Γκραθιάν αφηγείται την ιστορία του Κριτίλο που ξανασυνάντησε τον γιο του, τον Αντρένιο, τον οποίο νόμιζε πως είχε χάσει σε ένα ναυάγιο, αλλά εκείνος ζούσε με άγρια θηρία. Αν και ο Αντρένιο χαίρεται που έρχεται σε επαφή με την ανθρώπινη κοινωνία, ο Κριτίλο τον προειδοποιεί σχετικά με τους ανθρώπους, παρουσιάζοντάς τους πιο επικίνδυνους και καταστροφικούς απ’ ό,τι όλα τα ζώα μαζί: «Είσαι τυχερός που τόσο καιρό είχες για συντροφιά σου μόνον άγρια θηρία∙ εγώ είμαι δυστυχής που είχα για συντροφιά μου μόνον ανθρώπους. Κάθε άνθρωπος είναι λύκος για τους ομοίους του [...]. Οι άνθρωποι είναι πιο αμείλικτοι κι από τα άγρια θηρία, και πολύ συχνά μαθαίνουν ακόμη και στις τίγρεις να είναι πιο άγριες απ’ ό,τι εκ φύσεως». Όπως παρατηρεί ο Λακάν, ο Γκραθιάν μάς διδάσκει ότι «η αγριότητα του ανθρώπου απέναντι στους ομοίους του ξεπερνά κατά πολύ εκείνη των ζώων και ότι, μπροστά στην απειλή που άνθρωπος αποτελεί για τη φύση ολόκληρη, υποχωρούν έντρομα ακόμη και τα σαρκοφάγα» (Lacan 1948/1966α). Ο Φρόυντ στο βιβλίο του «Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας;» λέει πως ο άνθρωπος, «πράγματι δελεάζεται να ικανοποιήσει την ανάγκη για επιθετικότητα σε βάρος του διπλανού του, να εκμεταλλευτεί την εργασία του χωρίς αποζημίωση, να τον χρησιμοποιήσει σεξουαλικά δίχως τη συναίνεσή του, να αρπάξει τα υπάρχοντά του, να τον εξευτελίσει, να του προκαλέσει πόνο, να τον βασανίσει και να τον σκοτώσει» (Freud 1929/1971 ). Αν είναι στη φύση του ανθρώπου να συμπεριφέρεται έτσι, τότε τι εννοούμε με την έκφραση «ανθρώπινη φύση»; [...] Σίγουρα, η βία με τον μηχανισμό της εμπλέκει το σώμα, όμως αυτό που πραγματικά την κινητοποιεί φαίνεται να συνδέεται με την ψυχική ζωή του υποκειμένου, με ό,τι το έχει καθορίσει στην προσωπική του ιστορία και που κατευθύνει την πράξη του. Μια τέτοια αντίληψη της βίας ενέχει μια συγκρουσιακότητα μοναδική για το υποκείμενο, η οποία κινητοποιεί την εσωτερική του ενόρμηση. [...] Ένα παιδί μπορεί να στιγματιστεί απ’ την ίδια τη ζωή, όπως κι αν είναι αυτή: από το σώμα του, για την ακεραιότητα του οποίου δεν είναι σίγουρο∙ από τους γονείς του, για τους οποίους αναρωτιέται τι είναι εκείνο που τους συνδέει∙ από τη θέση του στην επιθυμία του άλλου, που μπορεί επίσης να αποτελεί ένα αποσταθεροποιητικό αίνιγμα για εκείνο. Κατ’ αναλογία, θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα φαντασιακά σενάρια είναι σαν τα διάφορα είδη λογοτεχνίας: αν και ο αριθμός τους είναι περιορισμένος, το περιεχόμενό τους σε κάθε περίπτωση διαφέρει και είναι μοναδικό. Από τη στιγμή που θα ενεργοποιηθεί μια φαντασίωση, αυτή συνδέεται με μια συγκεκριμένη σωματική κατάσταση, απαιτώντας μια εκφόρτιση που βραχυκυκλώνει κάθε λογική. Σε τούτη τη βάση λοιπόν μπορεί να κατανοηθεί το φαινόμενο της βίας. Παρ' όλα αυτά, θα πρέπει να διακρίνουμε την καταστροφική βία από τη σωτήρια βία παραδόξως, η βία μπορεί να σώσει κάποιον από καταστάσεις δυσφορίας. Εξάλλου, οι αρχαίοι Έλληνες έκαναν λόγο για δύο συμπληρωματικές δυνάμεις: την Έριδα, που είναι η φιλονικία, δηλαδή η διαφωνία εντός του ενιαίου∙ και τον Έρωτα, δηλαδή την ένωση των διαφορετικών (Vernant 1999). Για εκείνους, η Έριδα και ο Έρως είναι αχώριστοι. Αυτές οι δύο αντιφατικές δυνάμεις εμπεριέχονται στην έννοια της βίας. Διότι σε όλα τα επίπεδα, η βία ενέχει αντίθετες τάσεις: τη βία της ζωής, η οποία διαμορφώνει, συνθέτει και σώζει, και τη βία του θανάτου, η οποία αποδομεί, καταστρέφει και οδηγεί στην αυτοκτονία, στον φόνο, στην κακοποίηση, στον ρατσισμό και στη γενοκτονία. Έτσι, όταν ένα άτομο παράγει μια βίαιη, καταστροφική εκφόρτιση, στην ουσία το κάνει για να σώσει τον εαυτό του από μια καταστροφική κατάσταση δυσφορίας».[1] Μια μάνα ας πούμε που αρπάζει με βίαιο τρόπο το παιδί της από τους απαγωγείς θεωρείται ότι χρησιμοποιεί σωτήρια βία. Σε καμία περίπτωση όμως, κατά τη γνώμη μου δεν πρέπει να δίνουμε τόσο εύκολα ελαφρυντικά σε κάθε βίαιη πράξη που συναντούμε γύρω μας...Για να μην πλατειάσω περαιτέρω θα παραθέσω και ένα τελευταίο απόσπασμα από Winnicott, ο οποίος μιλάει για καταστάσεις αποστέρησης που μπορεί να οδηγήσουν ένα παιδί μεγάλο και ώριμο πια (όχι μωρό) σε αντικοινωνική συμπεριφορά! «Κατά την άποψή μου, που βασίζεται στην εμπειρία (αλλά, όπως παραδέχομαι ανεπιφύλακτα, στην εμπειρία με μικρότερα παιδιά, του βρίσκονται στο ξεκίνημα των προβλημάτων τους, και τα οποία δεν προέρχονται από τις χειρότερες κοινωνικές συνθήκες), η αντικοινωνική τάση συνδέεται εγγενώς με μια αποστέρηση. Με άλλα λόγια, δεν ευθύνεται τόσο πολύ η γενική κοινωνική αποτυχία όσο μια ειδική αποτυχία. Μπορεί να ειπωθεί ότι, για το παιδί που μελετάμε, τα πράγματα πήγαν αρκετά καλά, και έπειτα δεν πήγαν αρκετά καλά. Συνέβη μια αλλαγή η οποία άλλαξε όλη τη ζωή του παιδιού, και αυτή η αλλαγή στο περιβάλλον συνέβη όταν το παιδί ήταν αρκετά μεγάλο ώστε να γνωρίζει πράγματα. Δεν είναι ότι το παιδί θα μπορούσε να έρθει εδώ και να δώσει μια διάλεξη για τον εαυτό του/της, αλλά ότι, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, το παιδί είναι ικανό να αναπαραγάγει αυτό που συνέβη επειδή εκείνη την εποχή υπήρξε αρκετά ανεπτυγμένο ώστε να έχει επίγνωση». [2] Και επειδή πάλι το you tube θα μου κόψει τη φόρα με τους περιορισμούς σας λέω περιληπτικά ένα παράδειγμα από τον Winnicott. «Όταν η αποστέρηση λαμβάνει χώρα με τη μορφή της διάλυσης του σπιτιού η αντικοινωνική τάση οδηγεί το παιδί οποτεδήποτε αισθάνεται κάποιου είδους ελπίδα για επιστροφή της ασφάλειας, να ανακαλύπτει εκ νέου τον εαυτό του και αυτό σημαίνει και μια εκ νέου ανακάλυψη της δικής του επιθετικότητας. Δεν έχει επίγνωση, φυσικά, του τι συμβαίνει∙ απλώς διαπιστώνει ότι έχει τραυματίσει κάποιον ή έχει σπάσει ένα παράθυρο». [2] Όλα αυτά τα κατεβατά, αγαπητοί συγκελίτες δεν γράφτηκαν για να δώσουν απαντήσεις για το ψυχολογικό προφίλ και τα αίτια της ψυχικής αποδιοργάνωσης του Άκαζα... Ήταν μια προσπάθεια να καταλάβουμε πως ενώ γεννιόμαστε με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, η νευρωνική πλαστικότητα αναδιαμορφώνει τόσο εύκολα τα ίχνη που εγγράφονται μέσα μας που δεν ξέρουμε από πού θα μας έρθει το trigger…Εύχομαι αγαπητοί, οι εμπειρίες σας να σας αφήνουν μόνο όμορφα και μοναδικά ίχνη και όσο μπορείτε να κάνετε και για τους άλλους το ίδιο.
Αγάπησες την ανασφάλειά σου τη μοναξιά σου που σε μαχαιρώνει το φόβο του είναι σου έπειτα το κορμί του μύθου κι αυτό το ονόμασες έρωτα
Έγραφε η Πάολα Ρεβενιώτη στο «Σαλτάρισμα» για άλλο λόγο το 1985 και ένα χρόνο αργότερα φωτογραφήθηκε στη παρακάτω φωτό ο Ένας και Σαλτάραμε όλοι!
Τόσα χρόνια λέω ο Ένας και ο Ένας... Ένα γενέθλιο όμως δεν του έχω κάνει του ανθρώπου!!! Του πολύπαθου ανθρώπου κιόλας, αλλά δεν είναι για να τα λέμε τώρα αυτά. Αρκετά μας κοίμισε ο Μορφέας! Σαν σήμερα, στις 02/09/1964, γεννήθηκε ο Keanu Reeves στη Βηρυτό από μάνα Εγγλέζα και πατέρα Χαβανέζο. Το όνομά του στα χαβανέζικα σημαίνει «ελαφρύ αεράκι στα βουνά» όπως πληροφορήθηκα από τη Βικιπαίδεια και μάλλον τίποτα τελικά δεν είναι τυχαίο!
Θα ευχηθώ τα Πάντα στον Κυάνου Ρηβς και κυρίως να συνεχίσει να είναι τόσο γοητευτικός και ταλαντούχος! Καθότι το κανάλι αυτό είναι μουσικό κυρίως, να πούμε ότι ο Ένας παίζει και μπάσο εκτός των άλλων στους “Dogstar”…Εντάξει, δεν είναι και Steve Harris ούτε Αντρέας Λάγιος, αλλά είναι μοναδικός με τον τρόπο του και αξίζει να ποντάρουμε ολ ιν:
Sasurai στα ιαπωνικά σημαίνει ο χωρίς πατρίδα περιπλανώμενος ή κάτι παρόμοιο... Δεν ξέρω ιαπωνικά κι έτσι με βοήθησε το ΑΙ... Το κομμάτι αυτό, έχει να κάνει με την περιπλάνηση κάποιου που δεν έχει τίποτε άλλο εκτός από τον Εαυτό του...
Belles journées, souris du temps, Vous rongez peu à peu ma vie. Dieu ! Je vais avoir vingt-huit ans, Et mal vécus, à mon envie.
Ο Ποντικός
Όμορφες μέρες, τρωκτικά του χρόνου, πώς τη ζωή σιγά σιγά μου τρώτε. Θεέ μου, τα είκοσι οχτώ σε λίγο κλείνω∙ Κακόπαθα, όμως ήταν θέλησή μου! [1]
Και πώς να μην συμπάσχει κανείς με τον καθόλα υπεύθυνο Guillaume Apollinaire, που ένας χρόνος μόνο πέρασε από πάνω μου και ξαφνικά ένιωσα την πανούκλα να μου τρώει τα σωθικά! Βάρυνα... Έγιναν τα πόδια μου σαν άγκυρες προσανατολισμένες στο κέντρο της γης και όσο γίνεται πιο κοντά σε αυτό... Όλα τα πρόσωπα γύρω μου γέρασαν τόσο απότομα, σαν να είχα πάει ένα μικρό ταξιδάκι στον Άρη και ξαναγύρισα... Έχασα κάθε απόθεμα ενέργειας, κάθε θέληση για δημιουργία... Κρίση των 28; Μακάρι να την είχα πάθει τότε! Ίσως κάτι θα είχε αλλάξει...(τίποτα απολύτως). Τουλάχιστον, έμαθα πρόσφατα απ’ τον Πανάγο (βλ. φωτό 2) ότι υπάρχει θεραπεία για την προχωρημένη σήψη. Είναι το νέο αντικαταθλιπτικό «TULAXISTON». Τουλάχιστον, περπατάς ακόμα...Τουλάχιστον, ανοίγεις τα μάτια σου και βλέπεις τον ήλιο... Τουλάχιστον, έχεις ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι σου... (Και πού να δείτε πόσα τούβλα έχω μέσα στο κεφάλι μου...)... Τουλάχιστον, δεν σαπίζεις στη φυλακή... (Τι, αλήθεια; Απίστευτο!)... Τουλάχιστον, έχεις κάποιον να σου φέρνει τηλεκάρτες στη φυλακή... (Αυτό ξαναπές το!)... Φωνή Θεού: Καλά! Μετά από όλα αυτά παραμένεις ακόμα τόσο αχάριστος; Τόσο αγνώμων; Και τόσο θλιμμένος τέλος πάντων; Γιατί δεν χτυπιέσαι κάτω από τα γέλια; Γιατί δεν σκας από χαρά;
Φωνή Λένας Κιτσοπούλου: «Μου αρέσει η αλήθεια αυτής της ψιλομάπας κατάστασης και τελικά νομίζω ότι μου ψιλοαρέσει που την καταλαβαίνω. Το προτιμώ δηλαδή από το να ήμουνα εντελώς βλήμα και να μου φαινόντουσαν όλα ωραία, οπότε δεν πολυβλέπω τι μέλλον έχω και δεν μου πολυαρέσει η ιδέα αυτή. Δεν μου πολυαρέσει αυτό το στοκατζίδικο απαντήσεων στην ερώτηση «πώς είσαι;», «ντάξει, μωρέ, ψιλοκαλά, το παλεύουμε, τσουλάει, ντάξει, καλά, μην είμαστε και αχάριστοι, υγεία... υγεία να υπάρχει κι όλα τα’ άλλα γίνονται». Φυσικά να υπάρχει υγεία, εννοείται ότι είναι καλό πράγμα η υγεία, αλλά όλα τ’ άλλα δεν είναι σίγουρο ότι γίνονται. Κι αυτό δεν είναι ευγνωμοσύνη και ταπεινότητα, αυτό ονομάζεται καθαρή βλακεία. Και ίσως τελικά αυτός που είναι ο λόγος που το ανθρώπινο είδος επιβίωσε∙ ούτε το ένστικτο της αναπαραγωγής ούτε το ένστικτο της επιβίωσης, αλλά η καθαρή του βλακεία, η βλακεία του εγωισμού του που τον κάνει να πιστεύει ότι όλα είναι στο χέρι του. Και αυτός ο σοφός λαός με τα τόσο σοφά του ρητά γιατί δεν μας εξηγεί ποια είναι αυτά τα άλλα που γίνονται; Όλα τ’ άλλα σου λέει, γίνονται. Ποια είναι τα άλλα; Ποια άλλα; Τα άλλα αντ’ άλλα; Κάτσε, ρε λαέ, όπα, ρε λαέ, κατ’ αρχάς είσαι σίγουρος ότι τα άλλα τα δικά σου είναι ίδια με τα άλλα τα δικά μου και, αφού όλα τ’ άλλα γίνονται, τι βαρυγκομάς τότε; Και απευθύνομαι σ’ εσένα που έχεις την υγεία σου, που είσαι αρτιμελής και που δεν πάσχεις από τίποτα. Τι βαρυγκομάς; Γιατί τα τραγούδια σου είναι μες στο κλάμα, γιατί τα ποιήματά σου είναι μέσα στον πόνο, γιατί από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα φωνάζεις τους θεούς να κατέβουν να σε σώσουν; Γιατί, ρε ψεύτη, φωνάζεις αλί και τρισαλί; Ποια γίνονται; Εγώ πιστεύω ότι αν κάτι γίνεται, αυτό είναι μόνο η υγεία, μόνο αυτό έχει πιθανότητα μέσω της επιστήμης να γιατρευτεί. Εγώ πιστεύω ότι η σωματική υγεία σε κάποιες περιπτώσεις ίσως και να γίνεται, αλλά όλα τα άλλα δεν γίνονται ποτέ.» [2]
Και συνεχίζει με μερικά ακόμα σημαντικά ερωτήματα η φωνή της Λ.Κ.: «Γιατί όμως ο εαυτός χρειάζεται ενδυνάμωση, καλλιέργεια και πλούτο; Μήπως επειδή από μόνος του είναι αδύναμος, ακαλλιέργητος και φτωχός; Μήπως επειδή η φύση του είναι τιποτένια; Και γιατί αυτός που αποφασίζει, κόντρα στο ρεύμα, να παραμείνει με την τιποτένια φύση του, χωρίς να επέμβει καθόλου, γιατί αυτός θεωρείται καταθλιπτικός και όχι ήρωας; Γιατί δεν είναι καταθλιπτικοί όλοι οι άλλοι που παλεύουν με νύχια και με δόντια να ξεφύγουν από τον εαυτό τους και όλο κάνουν πράγματα; Είναι δυναμικοί, είναι κοινωνικοί, είναι γλεντζέδες, είναι συγγραφείς, είναι τεχνοκράτες, είναι οικογενειάρχες και δήθεν όλα αυτά τα κάνουν για τον εαυτό τους, ενώ ουσιαστικά όλα αυτά τα κάνουν για να μην είναι με τον εαυτό τους, για να μη μείνουν ούτε ένα λεπτό μόνοι τους με τον εαυτό τους; Δεν είναι καταθλιπτικοί όλοι αυτοί οι ανθρώπινοι οργανισμοί που ασυνείδητα έχουν αντιληφθεί πόσο καταθλιπτικοί είναι και τρέχουν με αλματώδη ταχύτητα μακριά από τον εαυτό τους και βαφτίζονται ισορροπημένοι άνθρωποι; Και είμαι καταθλιπτικός εγώ, που αποφάσισα να μην τρέξω μακριά και απλώς έκατσα οκλαδόν μέσα στη μέση, περιμένοντας να δω τι θα γίνει; [...] Πάντα, δηλαδή, μια κοινωνία για να υπάρξει κρεμάει μία ταμπέλα, ένα πανό, με τον στόχο που πρέπει να έχει ο κάθε άνθρωπος για να γίνει αποδεκτός, και ο κάθε κακομοίρης παλεύει μία ζωή να πετύχει αυτόν τον στόχο. Όταν παλιά του λέγανε, πέτα το παιδί σου στον Καιάδα, το πέταγε. Τώρα που του λένε πήγαινε σε ψυχολόγους πηγαίνει». [3]
Η αλήθεια είναι, ότι σήμερα Πρωτοχρονιά, δεν ήθελα να σας βομβαρδίσω έτσι αγαπητοί συγκελίτες, αλλά είναι αυτό το τετράγωνο Άρη – Κρόνου που με καλεί μια και κάθε φορά που διαβάζω διήγημα της Λένας Κιτσοπούλου είναι σαν να με τραβάει κάποιος απ’ τα μαλλιά και να με κοπανάει στον τοίχο μέχρι να μου ματώσει το μέτωπο. Δεν θα ήθελα να νιώσετε αυτό το συναίσθημα, αλλά θα ήθελα να σας ευχηθώ Υγεία και φυσικά να «Γίνονται και Όλα τα Άλλα» και να έχετε μια καλή και Δημιουργική Χρονιά, γεγονός που με το εξάγωνο Ερμή – Άρη θα είναι σίγουρα πολύ εφικτό, «τουλάχιστον» στην αρχή! Για μένα βέβαια, προσωπικά μιλώντας δεν είναι ποτέ εφικτό, αλλά ποτέ δεν ξέρεις... Μπορεί να βγάλω το χάπι «ΤΙΝΑPOUNEKAIALLOIPOU…» και να θησαυρίσω. Είναι που βλέπω τις χρονιές σαν μικρογραφία... Το Σεπτέμβρη ξαναγεννιέσαι, κάνεις σχέδια... έρχονται σιγά σιγά οι άλλοι μήνες σου γκρεμίζουν ένα ένα τα σχέδια σαν ντόμινο και να σε μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα του μόχθου χωρίς αντίκρισμα μέχρι να φτάσεις στη σύνταξη. Στο καλοκαιράκι. Εκεί που προσπαθείς να κάνεις όλα όσα δεν έκανες με την εξίσου σκληρή συνειδητοποίηση ότι ασφαλώς δεν προλαβαίνεις...
«Κάθε πλάσμα κραυγάζει σιωπηλά να το διαβάσουμε αλλιώς» κραύγαζε η Σιμόν Βέιλ, αλλά και ποιος την άκουγε; Σάμπως μεταδίδεται ο ήχος στο κενό;
Κάποιοι Φυσικοί λένε ότι υπό προϋποθέσεις μπορεί και να μεταδίδεται, οπότε βάζω ό,τι μπορεί να αρμόζει σε έναν μαύρο Σεπτέμβρη και πού ξέρετε... Μπορεί να σκάσει ο Argy από πουθενά... (Ε, ναι... Να μπει η χρονιά χωρίς μουσική δεν λέει...): https://www.youtube.com/watch?v=eEmnq...
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!
[1] Γκυγιώμ Απολλιναίρ, Ζωολόγιο ή Συνοδεία του Ορφέα, (μτφρ.) Γιώργος Γωνιανάκης, Εκδόσεις Στιγμή, Αθήνα 2026 [2] Λένα Κιτσοπούλου, Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α., Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2025 [3] Λένα Κιτσοπούλου, Μεγάλοι Δρόμοι, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2010
Φωτό 1: Κάποιος σχιστομάτης με πέτυχε εδώ την ημέρα των γενεθλίων μου να αράζω με τους άλλους μακάκους σκεπτόμενος τα χρόνια που πέρασαν... (Ακριβής περιγραφή εικόνας: Japanese macaques relax in a hot spring on February 17, 2018. # Yifan Ding)
Φωτό 2: Από το κόμικ «Σκαν – Πανκ» του Πανάγου που έχει ως περιεχόμενο τα σκοτεινά χρόνια του Κόβιντ. Τσεκάρετε: www.instagram.com/panagoscomics/
Στο φυσικό του το ‘χει το φεγγάρι πρόσωπο ν’ αλλάζει, και πότε μοιάζει φουντωτό δεντρί και πότε πάλι αγρίμι. Μα μην το φανταστείς ότι μπορεί ν’ αφανιστεί μια μέρα. Στην τωρινή μορφή του ζει ό,τι δεν έγινε ακόμα.
Τη μέρα την αυριανή αφού κανένας δεν σου τάζει, εσύ με τη βαριά καρδιά γλέντα λοιπόν στη φεγγαράδα και πίνε αχόρταγα καλό κρασί. Μπορεί ένα μεσονύχτι να ψάχνει το φεγγάρι να μάς βρει, και να ‘μαστε φευγάτοι.
Τι κι αν τελειώνει η ζωή στη Βαβυλώνα ή στη Βαγδάτη; Το κρασοπότηρο γεμίζει. Θα νοιαστούμε αν είναι πίκρα ή γλύκα; Άσπρο πάτο! Και μετά από μάς, καλά να ξέρεις, θα γίνεται η πανσέληνος πάλι και νιο φεγγάρι. [1]
Όχι, δεν με έπιασε καμιά αμαρτωλή Νοσταλγία για «Θανάση», αγαπητοί συγκελίτες, αλλά θυμήθηκα τον Ομάρ Καγιάμ (σωστή προφορά Χαγιάμ) και τα Ρουμπαγιάτ του, γιατί τι έχουμε; Τι έχουμε σήμερα 28/08/2026; Έχουμε και Πανσέληνο στον Υδροχόο και μερική έκλειψη (σχεδόν ολική 96%) στην 4η μοίρα των Ιχθύων στον άξονα Παρθένου – Ιχθύων, ενώ η Σελήνη βρίσκεται σε σύνοδο με έναν από τους 4 βασιλικούς αστέρες της Περσίας τον Φομαλώ. Ο Φομαλώ, μπορεί να σας θυμίζει Τζουντ Λω ή Βατερλώ, αλλά καμία σχέση δεν έχει με αγγλογαλλική ρίζα... Ετυμολογικά προέρχεται από την αραβική φράση “Ar fum al-hawt” (فُمْ اَلْحَوْتْ) που σημαίνει «το στόμα του ψαριού». Συγκεκριμένα βρίσκεται νότια του Ιχθύ, αλλά και «στα πόδια» του Υδροχόου, οπότε με λίγα λόγια σωθήκαμε κι αυτόν τον Αύγουστο. Ο Ομάρ Χαγιάμ (1048 – 1131) Πέρσης κι αυτός, πιθανόν απλανής δεν ξέρω, ήταν διάσημος μαθηματικός, αστρονόμος και φιλόσοφος, αλλά δεν υπάρχει ούτε μια μαρτυρία που να λέει ότι ήταν ποιητής... Οπότε όλα αυτά τα ρουμπαγιάτ πιθανόν να ξεκίνησαν από αυτόν και να επεκτάθηκαν σαν τα δικά μας δημοτικά ή απλά είναι ο αντίστοιχος Όμηρος (συνονόματοι γαρ) της Περσίας που συνοδεύεται κι από «ομηρικά» προβλήματα πατρότητας κλπ. Να πούμε πάντως ότι στα 26 του χρόνια, κατασκεύασε με άλλους αστρονόμους ένα παρατηρητήριο και μέσα σε 5 χρόνια έφτιαξε αστρονομικούς πίνακες που πάνω τους βασίστηκε ένα νέο ημερολόγιο πολύ πιο ακριβές από το Γρηγοριανό που έγινε 500 χρόνια αργότερα! Γενικώς, παιδί θαύμα με βιβλία για αλγεβρικές παραστάσεις και επίλυση κυβικών εξισώσεων, βιβλία με σημαντική συνεισφορά στη μη – Ευκλείδεια Γεωμετρία κ.ά... Σε αντίθεση με τον Χαγιάμ, ο David Elbaz, σπουδαίος αστροφυσικός, διευθυντής του Τμήματος Αστροφυσικής της Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας της Γαλλίας και επιστημονικός σύμβουλος του Ερωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος, «έμεινε» 2 φορές στη Β΄Λυκείου και άλλες 2 στη Γ΄Λυκείου, γιατί πολύ απλά, όπως δήλωσε, «ήταν ονειροπόλος». Αυτή τη λεπτομέρεια την αναφέρω γιατί από τότε που βγήκαν τα IQ Tests χάθηκε το φιλότιμο! Και όλους εσάς τους καθηγητές όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης που βάζετε τους ανθρώπους σε κουτάκια, εσείς που μην μπείτε σε σχολική αίθουσα (!) αμέσως να βρείτε τα «τσικό της ΝΑΣΑ»... σας Μισώ πιο πολύ κι από το είναι μου και με όλο μου το ΕΙΝΑΙ! Και μιλάμε για: μίσος! Μίσος παραγοντικό! Πολλαπλασιάζεται ασύστολα κάθε μέρα που περνάει... Θα σας μισώ μέχρι να σβήσει ο ήλιος και δεν εννοώ μέχρι την επόμενη έκλειψη...Χαχαχαχα... Άσχετη παρένθεση, αλλά με έχει πειράξει η πανσεληνοέκλειψη ή αλλιώς το «ματωμένο φεγγάρι». Διψάει για αίμα η συγκεκριμένη Πανσέληνος... Και ποιος άλλος διψάει για αίμα; Το κουνούπι. Ποιο κουνούπι, ο Μίκλαντ; Όχι ρε ο Μίκλαντ, το κουνούπι του Νείλου! Ποιου Νείλου; Αυτού που έλεγε το Λενάκι στον πρόλογό του; «Να ο Νείλος με τις όμορφες νεράιδες, που αυτός κι όχι η βροχή του Δία μουσκεύει τους κάμπους της Αιγύπτου, όταν τα χιόνια λιώνουν;» [2] Έλα ρε Ευριπίδη πες μας κι εσύ τον Πρόλογό σου τώρα ότι δεν είναι η βροχή του Δία κι όταν αστράφτει δεν είναι αυτός που μας βγάζει φωτογραφία! Τι ξενέρωτα σοφιστικά είναι αυτά; Κι αν σου αποδείξω ότι ο Δίας τραβάει φωτό και ανεβάζει στόρι στο διάστημα τι θα λες μετά; Ότι έχω κάνει κολλεγιά με το Σωκράτη και σου κάνω πόλεμο; Τέλος πάντων, επειδή η έκλειψη θα επηρεάσει και θα γίνει ορατή στις χώρες της Ανατολής λέω να κάνω αφιέρωμα στον Νείλο και στη θεά Ίσιδα που πολλές φορές συνδέεται με τη Σελήνη ή και τη θεά Δήμητρα, ενώ στην Ταρώ εκπροσωπείται από τη Μεγάλη Ιέρεια που είναι η κάρτα των Ιχθύων. Ιχθύς κι ο David Elbaz (θα το καταλάβατε σίγουρα απ’ το ονειροπόλος που προανέφερα) παραθέτει τον μύθο της Ίσιδος και του Οσίριδος στο απίστευτα μαγευτικό του βιβλίο: «Οι 10.000 και μία νύχτες του σύμπαντος» για να μας περιγράψει έναν αστρικό χείμαρρο σαν τον Νείλο, όπου γεννιούνται συνεχώς νέοι αστέρες. Ο χείμαρρος αυτός βρίσκεται στον αστερισμό του Ωρίωνα, ο οποίος μαζί με τον αστέρα Σείριο θεωρούνταν εκδηλώσεις του Οσίριδος και της Ίσιδος αντίστοιχα: «Οι Αιγύπτιοι έβλεπαν στον ουρανό μια προβολή του πανθέου τους. Ο Ουρανός ενσάρκωνε το θηλυκό στοιχείο, τη θεά Νουτ. Η Γη, αντίθετα, αντιπροσώπευε το αρσενικό στοιχείο με τη μορφή του θεού Γκεμπ. Από την ερωτική τους συνεύρεση γεννήθηκε μια κόρη η Ίσις. Αλλά και δύο γιοι: ο Όσιρις και ο Σεθ. «Ο Όσιρις ήταν δυνατός και έκανε υπερήφανο τον πατέρα του. Αυτό προκάλεσε τη ζήλια του αδελφού του Σεθ, αλλά και τον έρωτα της αδελφής του Ίσιδος. Καθώς οι θεοί δεν ήταν πολλοί, ο Όσιρις παντρεύτηκε την αδελφή του και θα ήταν ο πιο ευτυχισμένος από τους θεούς, αν ο Σεθ δεν του επιφύλασσε μια διαφορετική μοίρα. Αφού τον προσκάλεσε σε ένα συμπόσιο προς τιμή του, τον έκλεισε σε ένα κιβώτιο και τον πέταξε στον Νείλο». Σύμφωνα με τον μύθο, όταν η Ίσις έμαθε την τραγική μοίρα του Οσίριδος, έκοψε μια τούφα από τα μαλλιά της ως ένδειξη οδύνης και άρχισε να αναζητά το σώμα του στον Νείλο. Τελικά το βρήκε, όμως ο Σεθ άρπαξε στο σώμα του Οσίριδος, το τεμάχισε και έριξε τα κομμάτια στον Νείλο. Ίσως γι' αυτόν τον λόγο πρέπει να συνδυάσουμε πολλούς αστέρες μεταξύ τους για να δούμε το σώμα του Οσίριδος στον αστερισμό του Ωρίωνα, ενώ η ουράνια παρουσία της Ίσιδος ενσαρκώνεται από έναν μόνο αστέρα. Κάθε χρόνο, ο αστερισμός του Ωρίωνα εξαφανίζεται για δύο μήνες προτού επανεμφανιστεί στον ουρανό. Οι Αιγύπτιοι είχαν προσέξει ότι μετά την επιστροφή του αστερισμού ο Νείλος υπερχείλιζε. Μπορούσαν, λοιπόν, να προετοιμάζονται για την επικείμενη πλημμύρα, η οποία θα γονιμοποιούσε την άνυδρη γη της ερήμου και θα τους επέτρεπε να ζήσουν. Επομένως, η πηγή γονιμότητας της αιγυπτιακής γης συνδέθηκε στενά με τον μύθο της Ίσιδος και του Οσίριδος. Τα δάκρυα της θεάς Ίσιδος, η οποία πήγε στο βασίλειο των νεκρών για να βρει το τεμαχισμένο σώμα του αγαπημένου της, προκαλούσαν την υπερχείλιση του Νείλου. Σαν να βλέπουμε την Ίσιδα να βγάζει από τον Νείλο τα τεμαχισμένα μέλη του σώματος του Οσίριδος, ο Σείριος, ο πιο λαμπερός αστέρας τον ουρανού, ακολουθεί τον αστερισμό του Ωρίωνα όταν επανεμφανίζεται στον ουρανό. Ωστόσο λείπει ένα μέλος του Οσίριδος αυτό που διακρίνει τους άνδρες από τις γυναίκες... Αναφέροντας ότι το πέος του Οσίριδος έμεινε κρυμμένο σε κάποιο σημείο του Νείλου ο μύθος προσφέρει μια ερμηνεία για την προέλευση της γονιμότητας του ποταμού. Σήμερα γνωρίζουμε σε ποιο σημείο του ουρανού βρίσκεται το πέος του Οσίριδος στο νεφέλωμα του Ωρίωνα, που είναι ένα τα πιο γόνιμα βρεφοκομεία αστέρων του Γαλαξία και το πιο και κοντινό στη Γη». [3]
Στην πρώτη εικόνα θα δείτε αριστερά τον ουράνιο χείμαρρο όπου γεννιούνται νέοι αστέρες και βρίσκεται στον αστερισμό του Ωρίωνα (όπως φαίνεται στο φάσμα της ακτινοβολίας στο μακρινό υπέρυθρο μέσω του διαστημικού τηλεσκοπίου Herchel) και δεξιά τη φωτογραφία του Νείλου όπως φαίνεται από το διάστημα. [3]
Η δεύτερη φωτογραφία είναι από το διαστημικό κινητό του δευτερόγονου και περιλαμβάνει το ναό της θεάς Ίσιδος στη Δήλο, τον οποίο είχα την τύχη να επισκεφτώ για δεύτερη φορά στη ζωή μου στις 28/08/2024, πριν 2 χρόνια σαν σήμερα, για να δείτε ότι κάποιες συμπτώσεις δεν είναι διόλου σατανικές... Είναι κι ο πρωτόγονος στη φωτογραφία, αλλά σε φάση τηλεμεταφοράς στον Νείλο...(Ένα γράμμα διαφορά με τη Δήλο είναι παιδιά). Στην πραγματικότητα αφαίρεσα μερικά φωτόνια για να μη με βλέπετε, ε, γιατί κρίμα είναι...
Η τρίτη εικόνα είναι μια εικαστική απόδοση της μεγάλη ιέρειας που δυστυχώς δεν θυμάμαι καθόλου με σιγουριά τον/την δημιουργό, αλλά έχω την αίσθηση ότι είναι από τη Μαριέττα Καλιοράκη, τσεκάρετε: www.artstation.com/matok Αν είναι άλλος / η ο / η δημιουργός ενημερώστε παρακαλώ όποιος ξέρει.
Όσο για τη σημερινή έκλειψη μπορείτε κατά τις 04:30 τα ξημερώματα να την ξεκινήσετε και γύρω στις 7 παρά να την τερματίσετε. Αν δεν είστε προληπτικοί ασφαλώς, κι όποιος αντέξει!
[1] Ομάρ Καγιάμ, Ρουμπαγιάτ, (απόδοση) Αργύρης Ευστρατιάδης, Εκδόσεις Πατάκη, 2015. [2] Ευριπίδης, Ελένη, (μτφρ.) Τάσσος Ρούσσος, Εκδόσεις Διόφαντος. [3] David Elbaz, Οι 10.000 και Μία Νύχτες του Σύμπαντος / Ο Χορός του Κόσμου, (μτφρ.) Άγγελος Φιλιππάτος, (επίμ.) Βασίλης Χαρμανδάρης, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2026.
Πάει κι ο Δεκαπενταύγουστος αγαπητοί συγκελίτες και τώρα δεν έχουμε πια τι να ευχηθούμε και τι να περιμένουμε... Πάει πια το «Καλή Παναγιά», μείναμε ξεκρέμαστοι για να μην πω «επί ξύλου κρεμάμενοι». Τουλάχιστον, δεν ξεμείναμε από βιβλία και κόμικ, γι’ αυτό είχα μια επιφοίτηση και είπα να προχωρήσω στο «ο prwtogonos προτείνει κόμιξ #4». Δεν θα σας κουράσω με κατεβατά αυτή τη φορά. Μέχρι να σμπρωξογλείψετε τη γρανίτα σας θα με έχει ήδη «σταυρώσει η αδελφή Λουΐζα έξω από το Σα Μπάστια». Τα δύο αυτά κόμικ που βλέπετε στη φωτογραφία*, το «HARD ROCK 1992 / Γρανίτα από Χανιά», ένα «σφηνάκι» που δημιούργησε ο TASMAR για το 9ο Chaniartoon (το Καλύτερο φεστιβάλ κόμιξ όλων των εποχών) με αφορμή τα 18 χρόνια HARD ROCK – και άρα ενηλικίωσή του- και τη «ZAWA + η κοιλιά του κτήνους» του Michael Dialynas φαινομενικά δεν έχουν κανένα κοινό... Εκτός από το παγωτό ξυλάκι στο στόμα των πρωταγωνιστών και το γεγονός ότι είναι και τα δύο «Σκέτη Γλύκα»! «Οι άνθρωποι προφανώς λατρεύουν τα γλυκά. Εξίσου προφανές είναι το γεγονός ότι πάρα πολλά ζαχαρούχα είδη μας βλάπτουν, με διάφορους τρόπους. Γιατί, λοιπόν, μας ελκύει τόσο πολύ κάτι που μπορεί να είναι επιβλαβές; Γενικά, οι δυνάμεις της εξέλιξης μας ωθούν να μας αρέσει ό,τι είναι ωφέλιμο – αν όχι για εμάς ατομικά, τότε στο είδος μας στο σύνολό του. Πολλές γλυκές ουσίες που συναντάμε στη φύση, εφόσον καταναλωθούν αποτελούν τελικά μια πηγή γλυκόζης για το σώμα μας, και η γλυκόζη είναι εξαιρετικά σημαντική πηγή ενέργειας, ειδικά ως καύσιμο για τον εγκέφαλο. Τα σάκχαρα, τα οποία μόλις καταναλωθούν μπορούν να διασπαστούν σε γλυκόζη, υπάρχουν σε όλα τα φρούτα. Η λακτόζη του γάλακτος μετατρέπεται επίσης σε γλυκόζη, γεγονός που εξηγεί γιατί τα μωρά σπεύδουν να ρουφήξουν γάλα σχεδόν από τη στιγμή που θα γεννηθούν. Επομένως, θεωρητικά, η γλυκιά γεύση αποτέλεσε μέσω της εξέλιξης έναν τρόπο να ανιχνεύουμε πηγές γλυκόζης. Ωστόσο, η προτίμησή μας για τα σάκχαρα είναι μόνο μία πλευρά του ζητήματος. Συνηθίζουμε να αποφεύγουμε τα πικρά τρόφιμα διότι, όπως επίσης μας έχει διδάξει η εξέλιξη, είναι συχνά δύσπεπτα ή εντελώς επιβλαβή εξαιτίας του ότι είτε είναι δηλητηριώδη είτε έχουν σαπίσει. Παρότι ισχύει πως ορισμένες πικρές ουσίες μπορεί να είναι ευεργετικές, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με τα φαρμακευτικά φυτά, γενικά υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της τοξικότητας μιας ένωσης και της πικρής της γεύσης. Γενικότερα, λοιπόν, αυτό που έχει σημασία είναι ότι προτιμάμε το γλυκό από το πικρό, καθώς έτσι βελτιώνονται οι πιθανότητες επιβίωσής μας. Αυτή η έμφυτη προδιάθεση διαπερνά ακόμα και τον τρόπο που περιγράφουμε χαρακτήρες: Ένας γλυκός άνθρωπος είναι πιο ευχάριστος σε αντίθεση με έναν πικρό(χολο)! Σήμερα η επιτραπέζια ζάχαρη - δηλαδή η καθαρή σακχαρόζη - υπάρχει σε υπερβολική αφθονία, κάτι που συχνά μας βλάπτει. Τούτο, όμως, δεν ίσχυε πάντοτε. Μια μέθοδος παραγωγής κρυστάλλων ζάχαρης ήταν γνωστή στην Ινδία γύρω στο 500 π.Χ. Στην τοπική γλώσσα αυτοί οι κρύσταλλοι ονομάζονταν khanda, όρος από τον οποίο προήλθε η αγγλική λέξη candy για την καραμέλα (Στα ελληνικά, η λέξη «καραμέλά» μάς ήρθε μάλλον από την ιταλική caramella, που, σύμφωνα με μια θεωρία, έχει κι αυτή ετυμολογικές ρίζες στο λατινικό canna mellis, που σημαίνει γλυκό καλάμι [Σ.τ.Μ.]). Η ζάχαρη έφτασε στην Ευρώπη κατά τον Μεσαίωνα, μέσω του αραβικού κόσμου, αλλά στην αρχή την αντιμετώπιζαν αποκλειστικά ως φάρμακο, το οποίο το προμήθευαν οι φαρμακοποιοί και το χρησιμοποιούσαν οι γιατροί. Εκτός των άλλων, ήταν και εξαιρετικά ακριβή και επομένως μόνο οι πλούσιοι μπορούσαν να το αποκτήσουν. Το 1390 ο κόμης του Ντάρμπυ πλήρωσε «δύο σελίνια για δύο λίβρες καραμελόξυλα» (περίπου ένα κιλό ενός παρασκευάσματος που έμοιαζε με ράβδους ζάχαρης φτιαγμένες από κριθάρι). Δυο σελίνια εκείνης της εποχής ισοδυναμούν σήμερα με περίπου 100 ευρώ. Μετά την εξερεύνηση και τον αποικισμό του Νέου Κόσμου από τους Ευρωπαίους, η Καραϊβική και η Νότια Αμερική γέμισαν με φυτείες ζαχαροκάλαμου. Εκατομμύρια σκλάβοι εργάτες, που μεταφέρθηκαν από την Αφρική, συγκόμιζαν τις σοδειές κάνοντας πλούσιους τους ιδιοκτήτες των φυτειών και τους εμπόρους, μετατρέποντας τη ζάχαρη σε ένα προσιτό και ευρέως διαθέσιμο εμπόρευμα στην Ευρώπη και αλλού. Η κατανάλωση ζάχαρης στη Βρετανία αυξήθηκε σχεδόν 22 φορές μέσα σε 200 χρόνια: από μόλις 2 κιλά ανά άτομο ετησίως το 1704 σε 8 κιλά το 1800 και 19 κιλά το 1901».** Κλασσικά εικονογραφημένα έτσι; Πάντως να κρατήσετε θέλω στο μυαλό σας αγαπητοί συγκελίτες και αυτό που είχε πει ο Παράκελσος πριν 500 χρόνια: «Όλες οι ουσίες είναι δηλητήρια και τίποτα δεν υπάρχει που να μην είναι δηλητήριο. Η δόση κάνει το δηλητήριο.» Γι’ αυτό το νου σας... Αν ένας άνθρωπος κοντά στα 70 κιλά, καταναλώσει μονοκοπανιάς 2 κιλά ζάχαρης περίπου... Καπούτ... Τέλος λέμε. Να ‘χαμε να λέγαμε. Βέβαια, πιστεύετε ότι θα με αφήσει σε ησυχία ο Bataille που φωνάζει τόση ώρα μέσα στο κεφάλι μου και μου τριβελίζει τα μηνίγγια να μην σας κλείσω χωρίς να πετάξω φιλοσοφικό; «Ο Μπατάιγ πιστεύει ότι η ελευθερία χρειάζεται όχι μόνο για να ζει κανείς κατά το κέφι του, αλλά και να καταστρέφεται κατά το κέφι του, δηλαδή να παραβαίνει τα απαγορευμένα!» Όπως ακριβώς ο Μάρκος και ο Γόγος δηλαδή που σαν έφηβοι τριγυρνάνε στην παλιά πόλη των Χανίων και απολαμβάνουν το «κλέψιμο» της ελευθερίας τους. Η ZAWA από την άλλη, φυλακισμένη απ’ τους ανθρώπους δεν ξέρουμε αν τελικά θα τους μάθει να τρώνε υπέροχα κούκις φτιαγμένα με αγάπη όπως αυτά που της αρέσουν. Αυτό θα το μάθετε στο ομώνυμο κόμικ, που κατά τη γνώμη μου σεναριακά και αισθητικά ήταν από τα πιο ανατρεπτικά και πρωτότυπα που διάβασα φέτος. Κι όλα αυτά τα οφείλω στα σουλάτσα μου στα Χανιά!
Ήρθε η ώρα να ανακεφαλαιώσω και τις τρεις αναφορές που έχω κάνει μέχρι τώρα βρίσκοντας ανάμεσό τους και άλλο ένα ακόμη κοινό.
Το «σφηνάκι» του Τάσου Μαραγκού αποτελεί εκτός των άλλων και φόρο τιμής στον Andrea Pazienza.
Όταν πήγα στον Μιχάλη Διαλυνά να μου υπογράψει τη ZAWA με σύστησε στη σύντροφό του και μου λέει «Από δω η Κατ, το ξανθό τερατάκι που τρώει τα πάντα κι απ’ το οποίο εμπνεύστηκα αυτό το κόμικ!».
Ο David Darling, (απ’ το βιβλίο του οποίου σας έχω πρήξει με αναφορές το τελευταίο διάστημα) εκτός από αστρονόμος και εκλαϊκευτής της επιστήμης είναι και μουσικός... (Προσοχή! Υπάρχει και τσελίστας με το ίδιο όνομα δεν εννοώ αυτόν). Μεταξύ άλλων λοιπόν, έχει ανεβάσει στο κανάλι του και ένα κομμάτι αφιερωμένο στην εγγονή του και στην κόρη του, το ανέβασε πριν 10 χρόνια ακριβώς στις 23/08... Δεν θα πω ότι είναι γλυκανάλατο, θα το πω γλυκούτσικο και θα σας το βάλω να σας συνοδεύει στην ανάγνωση της Zawa, μια και το κοριτσάκι συνάδει εντελώς στυλιστικά με το κόμικ, με τη διαφορά ότι το κοριτσάκι του βίντεο κλιπ "έχει μύτη"! Όσο για το βίντεο κλιπ ξεκάθαρα επηρεασμένο από τον "Ψαμμίτη" του Αρχιμίδη: https://www.youtube.com/watch?v=ftZjN...
Αυτό λοιπόν που σκεφτόμουν ως κοινό είναι... Τι ωραίο να έχεις Μούσες!
Τώρα, μια και ξέμεινε ο Μάρκος χωρίς κασσετόφωνο για να διαβάσει τη Βαβέλ του θα του δανείσω το γουόκμαν μου με τα ακουστικά για να μη δίνει και στόχο στην αδερφή Λουίζα, και δεν θα του αφιερώσω ούτε Ozzy, ούτε Ramones ούτε Nirvana… Λέω να του βάλω το Ice Cream Man από Tom Waits: https://www.youtube.com/watch?v=OHGG3...
Και τα ρέστα; *Η φωτό στημένη και τραβηγμένη από πρωτόγονο στις 15/08/2026, ενώ περιμένει να ψηθεί το παγωτό φούρνου. **David Darling, Μπουμ / Ο Φυσικός Κόσμος στα Άκρα, (μτφρ.) Παναγιώτης Δρεπανιώτης, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2026.
Και μέχρι το τέλος της ανάρτησης αυτός ο τρελλιάρης ο Μπατάιγ με βοήθησε να βρω και τη ευχή που έχασα: ΚΑΛΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗ!!!
Ολική έκλειψη Ηλίου σήμερα 12/08/26, αγαπητοί συγκελίτες και ελπίζω να είστε κάπου ασφαλείς κρυμμένοι ίσως σε κάποια μυρμηγκοφωλιά! Τώρα θα μου πείτε γιατί δεν το έλεγα νωρίτερα; Γιατί αποφάσισα να σας γράφω φέτος σε πραγματικό χρόνο, δηλαδή αυτή τη στιγμή που γράφω παρακολουθώ τη NASA που στριμάρει έκλειψη. Εσείς βέβαια θα δείτε την ανάρτηση όταν πια η έκλειψη θα είναι παρελθόν... Αλλά όλα δεν είναι παρελθόν στο σύμπαν; Έτσι θα σκάνε και οι αναρτήσεις μου... Σαν αρχέγονα φωτόνια από τη μεγάλη Έκρηξη. Σαν να έρχονται από τον πιο μακρινό Γαλαξία που έχουμε εντοπίσει ως τώρα, «τον JADES-GS-z13-0, τον οποίο παρατηρούμε όπως ήταν μόλις 325 εκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Το φως του χρειάστηκε 13,5 δισεκατομμύρια χρόνια για να φτάσει στη Γη. Συνυπολογίζοντας την κοσμική διαστολή καθώς το φως αυτό βρισκόταν καθ’ οδόν προς τη Γη, η σημερινή μας απόσταση από τον JADES-GS-z13-0 ανέρχεται σε 33,6 δισεκατομμύρια έτη φωτός». [1] Φανταστείτε τώρα τι πολιτισμό παίζει να έχει αυτός ο Γαλαξίας... Δυστυχώς όμως δεν θα το μάθουμε ποτέ! Μπορεί οι εκλείψεις ηλίου να ήταν τρομακτικές για τους πρώτους πολιτισμούς και να προμήνυαν ακόμα και ένα τέλος του κόσμου, για τους Φυσικούς αργότερα ήταν καθοριστικές! Ο Άρθουρ Έντικτον, για παράδειγμα, ήταν από τους πρώτους που κατανόησαν τη γενική θεωρία της σχετικότητας χάρη στις εκλείψεις. «Το 1919, ο Έντιγκτον είχε πάει στο νησί Πρίνσιπε της Αφρικής, που βρίσκεται στα ανοικτά των βορειοδυτικών ακτών της Γκαμπόν, για να παρατηρήσει την έκλειψη Ηλίου της 29ης Μαΐου και να επαληθεύσει τη γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν. Παρατήρησε λοιπόν ότι η πορεία του φωτός ενός αστέρα παρέκκλινε καθώς περνούσε κοντά από τον Ήλιο. Επειδή το φως δεν έχει μάζα, σύμφωνα με τη θεωρία του Νεύτωνα δεν θα έπρεπε να υφίσταται την επίδραση της βαρύτητας. Ωστόσο, ο Αϊνστάιν είχε δίκιο, τότε ο Ήλιος παραμορφώνει τον χωροχρόνο γύρω του και το φως ενός αστέρα ακολουθεί μια πορεία που παρεκκλίνει εξαιτίας αυτής της παραμόρφωσης. Για να μπορέσει ο Έντινγκτον να επαληθεύσει τη γενική θεωρία της σχετικότητας έπρεπε η Σελήνη να κρύψει τον Ήλιο, γιατί δεν μπορούμε να δούμε αν η θέση ενός αστέρα επηρεάζεται από τον Ήλιο όταν ο αστέρας λούζεται από ηλιακό φως. Η έκλειψη Ηλίου της 29ης Μαΐου του 1919 θεωρήθηκε μία από τις πρώτες ευκαιρίες να αποδειχθεί η γενική θεωρία της σχετικότητας». [2] Στον κόσμο της μεταφυσικής ο Ήλιος συμβολίζει την αρσενική αρχή, ενώ η Σελήνη τη θηλυκή αρχή. Είναι κάτι σαν το Γιν και το Γιανγκ των σοφών Κινέζων. «Ετυμολογικά οι λέξεις «γιν» και «γιανγκ» εκφράζουν τη φωτισμένη και τη σκοτεινή πλευρά του βουνού. Η έννοια αυτή υπογραμμίζει με θαυμάσιο τρόπο τη σχετικότητα των δύο αντιτιθέμενων καταστάσεων: «Αυτό που κάνει το φως σκιά και τη σκιά φως είναι το Τάο». [...] Αναμφίβολα, η σύλληψη της ιδέας κατάγεται από την παρατήρηση των κινήσεων του Ήλιου, της Σελήνης και της εναλλαγής των εποχών. Οι εναλλασσόμενες εποχές, η γέννηση, η ανάπτυξη και ο θάνατος της οργανικής φύσης αποτέλεσαν για τους Κινέζους τις ολοφάνερες εκδηλώσεις των σχέσεων αλληλουχίας ανάμεσα στο γιν και στο γιανγκ, ανάμεσα στον σκοτεινό – κρύο χειμώνα και το φωτεινό – ζεστό καλοκαίρι». [3] Θα μπορούσαμε να πούμε ότι και οι εκλείψεις με τη σειρά τους συμβολίζουν την ολοκλήρωση κύκλων και την εκκίνηση νέων, αφού μάλιστα σήμερα έχουμε και Νέα Σελήνη στον Λέοντα! Αυτό που πρέπει να προσέξετε είναι τους κύκλους που θα ανοίξετε, αφού η έκλειψη γίνεται πάνω στο Νότιο Δεσμό που σημαίνει Κάρμα! Οι όποιες σχέσεις είτε ερωτικές είτε επαγγελματικές που εκκινούν αυτή την περίοδο θα έχουν σίγουρα σύντομη ημερομηνία λήξης παρόλο που το πάθος θα είναι στο πικ με Αφροδιτούλα στον Ζυγό, δηλαδή στο σπίτι της! Οι άνθρωποι που θα σας προσεγγίσουν μπορεί να είναι ακόμα και αρχαίες ψυχές από προηγούμενες ζωές που ήρθαν να σας δώσουν κάποιο μάθημα Αυγουστιάτικα! Γιατί τι άλλο συμβολίζει ο Ήλιος; Την Αλήθεια! Και τι μπορεί να συμβολίζει το πλήρες κουκούλωμα του Ήλιου; Την απόκρυψη της αλήθειας! Βέβαια θα μου πείτε αγαπητοί συγκελίτες πως το ψέμα δεν είναι πάντοτε κακό... Η ευτυχία κάποιου ενίοτε βασίζεται σε ένα ψέμα, ακόμα και η υγεία του! «Τον δέκατο έκτο αιώνα ο Μισέλ ντε Μονταίν έγραφε: Γιατί οι γιατροί εκμεταλλεύονται την ευπιστία των ασθενών τους δίνοντάς τους ψευδείς υποσχέσεις θεραπείας, αν όχι για να επιστρατεύσουν τις δυνάμεις της φαντασίας, που θα συνδράμουν τα απατηλά τους παρασκευάσματα; Γνωρίζουν... ότι υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους η απλή θέα ενός φαρμάκου είναι δραστική». Μιλάει για τα φάρμακα placebo, λατινική λέξη που σημαίνει «θα ευχαριστήσω», «θα ικανοποιήσω». Δεν είναι όμως μόνο αυτό... Η ίδια η ψυχοθεραπεία, η οποία ανήκει στις «ομιλητικές θεραπείες», μπορεί μέσω του λόγου να επιδράσει σε σημεία του εγκεφάλου και να αυξήσει τις σεροτονίνες που χρειάζονται για να μην κόψει ο άλλος το αυτί του για παράδειγμα. Έρευνα που έγινε σε 300 μη νοσηλευόμενους ασθενείς με μονοπολική κατάθλιψη στις ΗΠΑ απέδειξε ότι το 30% όσων πήραν πλασέμπο και έκαναν τις ομιλητικές θεραπείες παρουσίασαν βελτίωση. «Αν τα αποτελέσματα μας εκπλήσσουν, είναι διότι έχουμε την τάση να βάζουμε την ψυχολογική και τη βιολογική πλευρά των ψυχασθενειών σε διαφορετικές κατηγορίες. Όταν μιλάμε σε κάποιον (ακόμη και όταν του δίνουμε πλασέμπο), επιδρούμε στον εγκέφαλό του. Ορισμένες «ψυχολογικές» θεραπείες μπορεί να επηρεάσουν τα ίδια ακριβώς μέρη του εγκεφάλου όπως τα φάρμακα ή ηλεκτροσπασμιθεραπεία».[4] Καταλάβατε τώρα γιατί πάω πιο πολύ τους νευρολόγους απ’ ότι τους ψυχιάτρους; Από την άλλη η αλήθεια είναι σκληρή. Και τι είναι αλήθεια; Θα μου πείτε. Ίσως «μια δήλωση που ευθυγραμμίζεται με τη πραγματικότητα». Και τι είναι πραγματικότητα; Η δικιά μου πραγματικότητα; Η δικιά σου πραγματικότητα; Η πραγματικότητα του Βαν Γκογκ; Η πραγματικότητα που προσλαμβάνουμε μέσω των αισθήσεων μήπως; Ή η πραγματικότητα που μας παρουσιάζει η ΝΑΣΑ; Πολλά φιλοσοφικά, εννοείται τα αφήνω σε σας ή και στον Φουσέκη. Τον 16ο αι. ο Έρασμος έγραφε: «Μα είναι συμφορά να σε γελούν, θα μου πείτε. Ναι, μα είναι χειρότερη όταν δε γελιέσαι. Κάνεις τεράστιο λάθος να τοποθετείς την ευτυχία στην πραγματικότητα. Η ευτυχία κρίνεται από τη γνώμη που εμείς σχηματίζουμε για τα πράγματα. Κι αυτά είναι τόσο σκοτεινά και τόσο πολύπλοκα, που είναι αδύνατο να μάθεις κάτι με σιγουριά, όπως σωστά το είπαν οι Ακαδημαϊκοί μου, «οι λιγότερο φαντασμένοι από τους φιλόσοφους». Ή αν καταφέρεις να μάθεις κάτι, αυτό γίνεται συχνά σε βάρος της ευτυχίας σου. Το μυαλό του ανθρώπου είναι έτσι φτιαγμένο που καλύτερα πιάνεται με το ψέμα παρά με την αλήθεια». [5] Στον «Εκκλησιαστή» επίσης διαβάζουμε: «Στην πολλή σοφία είναι και πολύ πόνος∙ όσο πιο πολλά μαθαίνεις, τόσο πιο πολύ χαλάς την καρδιά σου. [...] Η καρδιά των σοφών κατοικεί με το πένθος, η καρδιά των τρελών με τη χαρά». Υπήρξαν πράγματι, πολλές στιγμές στη ζωή μου που ήμουν πολύ ευτυχισμένος ζώντας μέσα σε μία φούσκα, είτε που δημιούργησα μόνος μου ή κάποιος άλλος. Σήμερα, όμως αυτομαστιγώνομαι που δεν έσκασε αυτή η φούσκα νωρίτερα και έγινε η αιτία να χάσω τον προσανατολισμό μου. Καλύτερα από μένα το θέτει ο Φράνσις Σου: «Ο κόσμος που αντικρίζω σήμερα συγκλονίζεται από την πολιτική αστάθεια και τροφοδοτείται από την παραπληροφόρηση. Την αλήθεια την καλύπτουν σκιές. Οι περισσότεροι, αντί να αποδέχονται σύνθετες αλήθειες, ασπάζονται κραυγαλέα ψεύδη που υπηρετούν την κοσμοθεωρία τους. Ζούμε σε φιλτραρισμένες φούσκες που μας εγκλωβίζουν στις ίδιες μας τις προκαταλήψεις. Μέσα σε τούτες τις φούσκες, τα ψεύδη κοινοποιούνται συστηματικά, ενίοτε και κακόβουλα. Κατά τραγική ειρωνεία, οι ομάδες που ευθύνονται για τη χρήση των ψεμάτων ως όπλων είχαν χωρίς να το επιδιώξουν τη βοήθεια αντίπαλων ομάδων οι οποίες, αμφισβητούν, μέχρι σήμερα, την ύπαρξη αντικειμενικής αλήθειας. Η ρητορική ερώτηση του Πιλάτου «Τι εστίν αλήθεια;» είναι η φωνή αγανάκτησης μιας κοινής γνώμης που βρίσκεται σε σύγχυση. Την ίδια απελπισία διακρίνω όταν ακούω φίλους μου να λένε με παράπονο, «Είναι πολύ δύσκολο να καταλάβω τα συμβαίνει, και τι με νοιάζει άλλωστε;». Τι μας νοιάζει άλλωστε; Έχει πλέον σημασία η αλήθεια; Μήπως πρέπει απλώς να δείχνουμε τυφλή εμπιστοσύνη στην εξουσία για να αποφασίζει τι είναι αληθές; Ή μήπως μπορούμε να διακρίνουμε την αλήθεια μόνοι μας; Η αλήθεια είναι ένδειξη ανθρώπινης ευδαιμονίας. Μια κοινωνία που ευδαιμονεί τρέφει εκτίμηση για την αλήθεια, ενώ οι καταπιεστικές κοινωνίες την καταπνίγουν. Σκεφτείτε τα ολοκληρωτικά καθεστώτα που ελέγχουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κάνουν προπαγάνδα στον ίδιο τους τον λαό. Η θεωρητικός της πολιτικής Χάννα Άρεντ μελέτησε τέτοια καθεστώτα. Στο άρθρο της “Truth and Politics” («Αλήθεια και πολιτική») (1967) υποστηρίζει: «Η επίπτωση της συνεχούς και ολοκληρωτικής αντικατάστασης της πραγματολογικής αλήθειας με ψεύδη δεν είναι ότι πλέον τα ψεύδη θα γίνουν δεκτά ως αλήθεια, κι ότι η αλήθεια θα συκοφαντηθεί ως ψέμα, αλλά ότι η αίσθηση με την οποία βρίσκουμε τον προσανατολισμό μας στον πραγματικό κόσμο... καταστρέφεται». Όταν χάνουμε τον προσανατολισμό μας, αρχίζουμε να ενδιαφερόμαστε λιγότερο για το τι είναι αλήθεια. Χειραγωγούμαστε πιο εύκολα. «Τι με νοιάζει άλλωστε;».» [6] Κι επειδή πάλι δεν θα με αφήσει το you tube να ποστάρω όλο το κείμενο (μάγος είσαι; πάλι την πάτησα..), θα κλείσω με τα λόγια του θεού του Ισαάκ που βρήκα στο παραπάνω βιβλίο και τα οποία θα ήθελα να συνδυάσετε με τη δεύτερη φωτογραφία. Τα λόγια αυτά δίνουν άλλο ένα ευεργέτημα της αλήθειας, την αναζήτηση της γνώσης. «Όσα περισσότερα γνωρίζουμε, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούμε πόσα ακόμη αγνοούμε»: «Δεν ξέρω τι εντύπωση δίνω στον κόσμο∙ πιστεύω ότι δεν ήμουν παρά ένα αγόρι που έπαιζε στην ακρογιαλιά και που ενίοτε μου αποσπούσε την προσοχή ένα βότσαλο πιο λείο ή ένα κοχύλι πιο όμορφο από τα συνηθισμένα, ενώ ο μεγάλος ωκεανός της αλήθειας απλωνόταν εμπρός μου εντελώς ανεξερεύνητος». [7] Και επειδή θα σκάσω αν δεν το πω... Χάρη στον Νεύτωνα και το νόμο του για την κεντρομόλο τάση των σωμάτων καταφέραμε να προβλέπουμε την ημερομηνία και τη διάρκεια της επόμενης ηλιακής έκλειψης, αλλά και άλλων αστρονομικών συμβάντων.
Βλ. Βιβλιογραφία στο πρώτο σχόλιο το Καρφιτσωμένο!
Τώρα κανονικά, ως σταθερό ζώδιο με ωροσκόπο Λέοντα, θα έπρεπε ήδη να σας έχω κάνει ανάρτηση για το 8/8 lion’s gate portal και να σας εξηγώ την κάρτα του Ήλιου και της Δύναμης στην Ταρώ, όπως κάθε χρόνο, αλλά την πολλή τη σταθερότητα, τη βαρέθηκα μέχρι κι εγώ... Οπότε αποφάσισα να κάνω κάτι άλλο! Ένα μίνι αφιέρωμα στο Μουντιάλ που μας πέρασε, που απορώ πώς μου ξέφυγε και δεν το έκανα νωρίτερα! Τα Μουντιάλ υπήρξαν ανέκαθεν ενδιαφέρουσες διοργανώσεις όχι μόνο για το αγωνιστικό κομμάτι, αλλά και για το γεωγραφικό-λαογραφικό! Από το φετινό, για παράδειγμα θα μου μείνει ιδιαίτερα η εθνική Κουρασάο που μόνο στο λικέρ blue Curacao είχα ξανακούσει το όνομα... Έχω όμως και μερικές ακόμα στιγμές που θα μου μείνουν αξέχαστες. Πρώτον, χαράχθηκε στον εγκέφαλό μου η λέξη «ενυδάτωση». Είχα συνηθίσει να την ακούω μόνο σε διαφημίσεις καλλυντικών, αλλά μετά κατάλαβα πόσο σημαντική είναι. Όλοι οι ενεργειακοί θεραπευτές χτυπιούνται νυχθημερόν και σας λένε να ενυδατώνεστε! Έχουν δίκιο! Γιατί αν δεν το κάνετε θα μπλοκάρετε την ενέργεια Τσι και δεν θα μπορεί μετά να ρέει ελεύθερα στο σώμα σας... Κι αν συμβεί αυτό, πώς θα κλαδεύετε με άνεση τον αντίπαλο, ειδικά αν είστε παίκτης της Αγγλίας ή της Αργεντινής; Πώς θα πάτε μετά επίσκεψη στην έρημο Ατακάμα της Χιλής που θα σκάσει το δέρμα σας σαν ζαμπονοτυρόπιτα μέσα σε δευτερόλεπτα; Τέλος πάντων, αυτά τα διαλείμματα ενυδάτωσης είχαν και κάτι νοσταλγικό... Μου θύμισαν τα μπουγέλα στο σχολείο στο τέλος της χρονιάς που τόσα χρόνια πασχίζουν οι μαθητές με τις καταλήψεις τους να νομιμοποιήσουν, αλλά τίποτα... Από μούτρα ποδοσφαιρικά τώρα θα ξεχωρίσω τον γίγαντα τον Håland, όχι τόσο για την «παιχτικότητά (;!;!;!)» του την αθλητική, όσο για τη μουσική και συγκεκριμένα τη σχέση του με το «βαθύ»... Η κωπηλασία εντός γηπέδου σαν από αλλού φερμένη άρρηκτα συνδεδεμένη με την ενυδάτωση που προηγήθηκε... Εκλεκτός σαμάνος, μάγος της φυλής με αντισιωνιστικά αισθήματα! Από ματς τώρα που έγραψαν ιστορία θα σας πω για τον αγώνα που καταγράφηκε στον θάλαμο, τον υποθάλαμο, την αμυγδαλή, τον ιππόκαμπο, τον νεοφλοιό, τον «παλιοφλοιό», την παρεγκεφαλίδα και γενικά σε κάθε μου κύτταρο εντός και εκτός εγκεφάλου: Τον αγώνα μεταξύ Γαλλίας και Παραγουάης! Ήταν κυριολεκτικά σαν να βλέπω ντοκιμαντέρ του National Geographic για βραδύποδες με γλαφυρότατη μετάδοση από Ιωσήφ Νικολάου. «Ο τριδάκτυλος βραδύποδας αποτελεί ένα από τα πιο αργοκίνητα θηλαστικά στον πλανήτη, το οποίο – όταν αποφασίσει να κινηθεί – σέρνεται μέσα στον βιότοπό του, δηλαδή στις κορυφές των δέντρων, με μέση ταχύτητα περίπου 4 μέτρα το λεπτό. [...] Η μοναδική περίπτωση που ένας βραδύποδας κινείται γρήγορα είναι όταν πέφτει, κάτι που συμβαίνει εκπληκτικά συχνά. Περίπου μία φορά την εβδομάδα κατά μέσο όρο, ο βραδύποδας γλιστρά από τα κλαδιά και κατακρημνίζεται στο έδαφος. Μπορεί να πέσει έως και 30 μέτρα, όσο περίπου είναι το ύψος ενός δεκαώροφου κτιρίου, και να φτάσει στο σημείο πρόσκρουσης με ταχύτητα 24 μέτρων το δευτερόλεπτο. Όμως οι βραδύποδες είναι σκληροτράχυλοι και ατάραχοι, και συνήθως καταφέρνουν να συρθούν και να επιστρέψουν στο δενδρόβιο περιβάλλον τους δίχως κάποια σημαντική επίπτωση»[1]. Πραγματικά, τι g πρέπει να ‘χαν φάει οι παίκτες εκατέρωθεν; Την ώρα του αγώνα, έκανα δουλειά στον υπολογιστή και όποτε γύριζα το κεφάλι μου στην τηλεόραση, κάποιος ήταν πεσμένος κάτω. Λέω δεν γίνεται; Μας κάνουν πλάκα... Τις φορές που δεν ήταν κάποιος κάτω απλώς ετοιμαζόταν να πέσει με αργή κίνηση. Τι να πω; Δεν είχαν ενυδατωθεί αρκετά; Ένιωσα σαν τον Μάλκομ Μακντάουελ στο «Κουρδιστό Πορτοκάλι» και χωρίς να με έχουν βάλει με το ζόρι να το δω... Για να μην σας κουράσω άλλο με τις αναμνήσεις μου, θα κλείσω λέγοντας ότι δεν φαντάζεστε το ΣΟΚ που έπαθα όταν είδα τον Νίκο Δένδια πλάι στον Ντόναλντ Τραμπ (φτου) να σκάει στον αγωνιστικό χώρο και να γιουχάρεται τη βραδιά του τελικού! Λέω, τι φάση; Εν τέλει προς μεγάλη μου λύπη για την πολιτική εκπροσώπηση της χώρας μας στο Μουντιάλ ενημερώθηκα ότι ήταν ο πρόεδρος της FIFA! Προφανώς, όπως έχω τονίσει και αλλού η ομάδα μου είναι μία και απαράλλαχτη οπότε δεν υποστήριζα καμία άλλη ομάδα ούτε στον τελικό, ούτε κατά τη διάρκεια, ωστόσο είπα να στήσω μία φωτογραφία που επικεντρώνεται στις ομάδες του τελικού Ισπανία και Αργεντινή, αλλά και με μια έμμεση αναφορά στην τρίτη και καταϊδρωμένη Αγγλετέρα, για να δούμε το ποδόσφαιρο και από μια άλλη οπτική, πολιτικοθρησκευτική. Ήρθε λοιπόν, η ώρα να μιλήσουμε για θρησκείες, για τη «στρογγυλή θεά», για τους ναούς, για τις λατρείες και εννοείται ότι δεν εννοώ σε μεταφυσικό επίπεδο. Όπως έγραφε κι ο απολαυστικότατος Γιώργης Γιατρομανωλάκης σε άρθρο του στο Βήμα [2]: «Ποιος έκανε «τις τρίπλες του θεού» στο Μουντιάλ του 1962, ο Γκαρίντσα, που είχε το ένα πόδι κοντύτερο από το άλλο λόγω πολιομυελίτιδας, ή ο ίδιος ο θεός; Ποιος σκόραρε στο Μουντιάλ του 1986 εναντίον της Αγγλίας, το χέρι του Μαραντόνα ή το χέρι του θεού; Είμαι μάλιστα βέβαιος πως ο Κύριος ανάβει πού και πού κι ένα κεράκι στην «Ιglesia Μaradoniana», χωρίς ποσώς να ενοχλείται». Η Αργεντινή είναι μια χώρα που καλώς ή κακώς έχει συνδέσει την ποδοσφαιρική της παράδοση με το όνομα του Μαραντόνα. Επειδή, δεν είχα Ταρώ τράπουλα από την Αργεντινή (θα αποκτήσω όμως βάζω στοίχημα) σας έχω από τη Νάπολη... Μια πόλη που λατρεύει κυριολεκτικά τον Μαραντόνα σαν θεό! Και πόσο μεγάλο είναι το βάρος ενός θνητού που αποκαλείται θεός; Καλύτερα από μένα ας απαντήσει ο αγαπημένος μου Γκαλεάνο: «Ένιωθε το βάρος του εαυτού του να τον συνθλίβει. Είχε προβλήματα στη σπονδυλική στήλη, από εκείνη τη μακρινή μέρα κιόλας που το πλήθος φώναξε πρώτη φορά το όνομά του. Ο Μαραντόνα κουβαλούσε ένα φορτίο που ονομαζόταν Μαραντόνα και που του τσάκιζε την πλάτη. Το κορμί, ως μεταφορική έννοια, πονούσαν τα πόδια του, δεν μπορούσε να κοιμηθεί δίχως χάπια. Δεν άργησε να καταλάβει ότι η ευθύνη να δουλεύει ως θεός στα γήπεδα ήταν αβάσταχτη, όμως από την αρχή γνώριζε πως ήταν αδύνατον να πάψει να το κάνει. «Έχω ανάγκη να με έχουν ανάγκη» εξομολογήθηκε όταν είχε ήδη αρκετά χρόνια το φωτοστέφανο στο κεφάλι και είχε υποταχθεί στην τυραννία της υπεράνθρωπης προσπάθειας, μπουκωμένος στις κορτιζόνες, τα παυσίπονα και τις επευφημίες, με τις απαιτήσεις των πιστών και το μίσος όλων των ενοχλημένων να τον κυνηγούν. [...] Αργότερα, στη Νάπολη, ο Μαραντόνα έγινε Αγία Μαραντόνα και ο πολιούχος της, Άγιος Τζενάρο, έγινε Άγιος Τζεναρμάντο. Στους δρόμους πουλούσαν εικονίτσες του θεού με τα κοντά παντελόνια και με το φωτοστέφανο της Παρθένου, ή περιβεβλημένου με το ιερό χιτώνια του αγίου που ματώνει κάθε εξάμηνο. Πουλούσαν επίσης φέρετρα των ομάδων της βόρειας Ιταλίας και μπουκαλάκια με δάκρυα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Τα παιδιά και τα σκυλιά μιμούνταν το κούρεμα του Μαραντόνα. Στο άγαλμα του Δάντη υπήρχε μια μπάλα κάτω από το πόδι του, και ο Τρίτων στο σιντριβάνι φορούσε τη γαλάζια φανέλα της Νάπολης. Η ομάδα αυτής της πόλης είχε να κερδίσει πρωτάθλημα για παραπάνω από μισό αιώνα∙ ήταν μια πόλη εκτεθειμένη στην οργή του Βεζούβιου και την αιώνια ήττα στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, και χάρη στον Μαραντόνα ο μελαμψός Νότος κατάφερε επιτέλους να ταπεινώσει τον λευκό Βορρά που τον περιφρονούσε. Η Νάπολη κατακτούσε το ένα πρωτάθλημα μετά το άλλο στην Ιταλία και την Ευρώπη, και κάθε γκολ ήταν μια ιεροσυλία εις βάρος του κατεστημένου και μια ρεβάνς εναντίον της Ιστορίας. Στο Μιλάνο μισούσαν τον ένοχο αυτής της προσβολής, ο οποίος εκπροσωπούσε τους φτωχούς που είχαν ξεφύγει από τη θέση τους, και τον αποκαλούσαν ζαμπόν με καρούλια. Και όχι μόνο στο Μιλάνο. Στο Μουντιάλ του ‘90 κάθε φορά που ο Μαραντόνα έπαιρνε την μπάλα, οι περισσότεροι θεατές τον αποδοκίμαζαν με άγρια σφυρίγματα, και η ήττα της Αργεντινής από τη Γερμανία γιορτάστηκε σαν νίκη της Ιταλίας.» [3] Στην κάρτα του άρματος (VII) τον βλέπετε σαν νικητή να γυρνάει θριαμβευτής στην πόλη. Η κάρτα αυτή συνδέεται επίσης και με τον Ιούλιο (7) και με το ζώδιο του Καρκίνου... Καθόλου τυχαία επιλογή αφού Ιούλιο είχαμε τελικό! Οι κάρτες της Ισπανίας μας ήρθαν πράγματι από την Ισπανία! Εκτός από Ήλιο και Δύναμη λόγω της ημέρας πρόσθεσα και τον Κόσμο (αν και λίγο μαραμένος) λόγω αφιερώματος. Επειδή οι απεσταλμένοι μου είναι αρκετά μερακλήδες, όταν ψάχνουν τράπουλες δεν μπαίνουν απλά σε μια μηχανή αναζήτησης, αλλά ρωτάνε τους γηγενείς... Στην ερώτηση «Tarot? Με ένα ταυτόχρονο κούπε πε στο χέρι που μεταφράζεται σε «πού θα βρω»; από τη στιγμή που δεν ξέρεις τη γλώσσα.» Η απάντηση του γηγενή ήταν: “Calle Ribera de Curtidores, nro.4” Εκεί βρισκόταν ένας συνάδελφος σαμάνος που δεν πουλούσε, αλλά έλεγε τα Ταρώ! Είπε τότε στον απεσταλμένο μου ότι αν τον προπληρώσει θα του βρει την αυθεντική παραδοσιακή ισπανική τράπουλα που χρησιμοποιεί και ο ίδιος και χρονολογείται στα 1736. Γι’ αυτό θα παρατηρήσετε διαφορετική αρίθμηση στις κάρτες από την κλασσική... Όταν ρώτησα τον απεσταλμένο γιατί έχει και μετάφραση στα αγγλικά; «Α, μου λέει, γιατί ο συγκεκριμένος σαμάνος ήταν μεν γέννημα θρέμμα Ισπανός, αλλά με καταγωγή από Αγγλία». Δε βαριέσαι λέω, κάποιοι έχουν στο αίμα τους την αμαρτία, άλλοι την αποικιοκρατία! Λοιπόν, δεν με παίρνει να πω άλλα για τους Ισπανούς, το άξιζαν, έπαιξαν καλά και το πήραν. Μετά τη «σκιά» του Γκαλεάνο θα σας αφήσω με τη «σκιά» του Baudrillard, τροφή για σκέψη: (Η Συνέχεια μαζί με τη Βιβλιογραφία είναι στο πρώτο σχόλιο, καθώς για άλλη μια φορά ξεπέρασα τα όρια του χώρου)
I would like to rule the world Just to keep you pleased I would like to have some more I’ll get down on my knees So don’t stay behind Just break the line See how far you can go And tell me how it feels
This is you
I would like to rule the world Just to keep you pleased I would like to have some more I’ll get down on my knees So don’t stay behind Just break the line See how far you can go And tell me how it feels
This is you
I would like to be the dream You’re dreaming in your sleep I would like to be the air You’re breathing in so deep So don’t stay behind Just break the line See how far you can go And tell me how it feels
This is you
I would like to be the king So you can be my queen I would like to be the pink In the blues you’re in So don’t stay behind Just break the line See how far you can go And tell me how it feels
This is you
Τρισμέγιστε Τιτάνα Εσύ Είσαι!!! Κανένας Άλλος!!! Χίλια Χρόνια να Ζήσεις να σε Χαιρόμαστε!!! Φέτος που κλείνει το USE 30 χρόνια δεν γινόταν να μην σου αφιερώσω αυτή την κομματάρα!!! Βάζω και την unplugged εκτέλεση* εδώ:
*Η uplugged εκτέλεση, όπως και η φωτογραφία είναι από το Gimme Shelter Film Festival που έλαβε χώρα στο Gagarin στις 19.11.2018 και είναι λήψεις του prwtogonou. Σε περίπτωση που κάποιος άλλος εκτός από τον Argy πατήσει το λινκ κι αρχίσει πάλι να κριντζάρει με τα fu**ing vocals, θα αφήσω ΙΒΑΝ στα σχόλια να μου τσοντάρετε για μαθήματα φωνητικής... Και Άγιο είχατε που δεν πόσταρα τα μη unplugged που θα πηγαίνατε για κοχλιακό εμφύτευμα! Χαχααχαα... Αλλά συμβαίνουν αυτά με τις αφιερώσεις... 😇😁
Πανσέληνος στον Υδροχόο σήμερα 29/07/2026, σε απάντηση της πανσελήνου στον Λέοντα που είχε πραγματοποιηθεί στις 17/02, όπου είχαμε κάνει και το σχετικό μνημόσυνο, οπότε λέω αφού ανοίξαμε τον κύκλο πρέπει και να τον κλείσουμε. Εσείς οι Υδροχόοι μη χαίρεστε ότι και καλά ευνοείστε και τώρα που γέμισε το φεγγάρι θα ανοίξουν οι ουρανοί και θα πέσει το Νόμπελ Φυσικής στην αγκαλιά σας, ΌΧΙ! Μόνο το πρώτο δεκαήμερο Έχει δικαίωμα να χαίρεται, καθώς και τα υπόλοιπα σταθερά: Ταύροι, Λέοντες, Σκορπιοί, ανοίξτε χειροπόδαρα και θα δεχτείτε όλες τις ευλογίες του Ουρανού στην αγκαλιά σας! Την κάρτα του Υδροχόου στην Ταρώ – το Αστέρι – με το νούμερο 17 σας την έχω ανεβάσει πολλές φορές και χιλιοεξηγήσει... Νισάφι! Οπότε είπα να κάνω κάτι άλλο. Αποφάσισα να ανεβάσω μία καρτ-ποστάλ που είχα πάρει από το περσινό Pride που φέρει τον τίτλο Queen of Swords and Cups [1], μαζί με τρεις υπέροχες κάρτες που μας ήρθαν από τη Σλοβακία [2], αλλά οι τίτλοι είναι στα τσέχικα. Τη «Βασίλισσα Σπαθί» αριστερά, τη «Βασίλισσα Κούπα» δεξιά και το «Αστέρι» πάνω (βλέπε φωτό*). Ήταν πραγματικά μεγάλος ο ενθουσιασμός μου όταν είδα αυτή την καρτ-ποστάλ, γιατί εκτός από τη ρευστότητα του φύλου που διακρίνει την κάρτα και όλους μας ανεξαιρέτως και έγκειται στα ποσοστά της θηλυκής και της αρσενικής ενέργειας που κουβαλάει ο καθένας μας και όχι στα όργανα αναπαραγωγής, διέκρινα και τη ρευστότητα του στοιχείου... Element fluid σαν να λέμε... Κανένα ζώδιο δεν κουβαλάει απαραίτητα ένα στοιχείο. Κι ο Υδροχόος είναι ένα από αυτά! Μπορεί να είναι σταθερός αέρας, αλλά κουβαλάει το νερό, δηλαδή το συναίσθημα, που δεν φτάνει που το μοιράζει απλόχερα του έχουν κολλήσει και τη ρετσινιά του κρύου, του αναίσθητου και του ψυχρού. Ο Υδροχόος είναι κρύος, αναίσθητος και ψυχρός απέναντι σε ανθρώπους κρύους, αναίσθητους και ψυχρούς αν ψάχνετε μανούλες βρείτε κανέναν Ιχθύ σαν τον Ιησού Χριστό! Χαχαχα... (Σας κάνω τώρα πρόλογο για το τι θα ακολουθήσει, εκτός από πλάκα). Ενθουσιάστηκα λοιπόν με την κάρτα, αλλά ενθουσιάστηκα και με το πώς συνομιλεί με τις άλλες κάρτες. Παρατηρείστε το αστέρι στο ξίφος πώς μοιάζει με το αστέρι της πάνω κάρτας ή το στέμμα στα κεφάλια όλων των βασιλισσών ή τα δύο αστέρια που βρίσκονται αντιδιαμετρικά της βασίλισσας στην καρτ – ποστάλ και στη βασίλισσα κούπα. Δεν ξέρω αν η δημιουργός είχε υπόψη τις σλοβάκικες κάρτες, αλλά αν όχι, έτσι λειτουργούν οι σαμάνοι απανταχού της οικουμένης αγαπητά αστροκονιάματα.
Μιας και έχουμε μπει λοιπόν για τα καλά στην εποχή του Υδροχόου σας αφήνω να απολαύσετε το φεγγάρι με ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Θεοδώρας Ντάκου, «Αστρολογία στην Εποχή του Υδροχόου» [3]:
«Ἡ ἀντίληψη μιᾶς ᾿Αρμονίας ἐλευθερώνει τον ἄνθρωπο από τον καθημερινό φόβο καί δίνει τη λύση στο υπαρξιακό του πρόβλημα... Κάθε ἀρνητικό συναίσθημα, κάθε ἀρνητική σκέψη ή πράξη, κάθε δυσαρμονία, δημιουργεῖ μιάν άνωμαλία στὴν ὀντότητά μας ἤ καί μιὰ ἀναπηρία – στήν χειρότερη περίπτωση. Οἱ ἀρνητικές μας ἐνέργειες μᾶς ὁδηγοῦν στὸ θάνατο. Αν μπορούσαμε να το δοῦμε αὐτό μὲ τὰ φυσικά μας μάτια, να το γνωρίσουμε μέ τή φυσική μας λογική ἴσως ξαφνικά, ὅλα ν' ἄλλαζαν. Όμως, το νιώθουμε, το βλέπουμε, ἂν χρησιμοποιήσουμε λίγο το μυαλό μας. Τα νεύρα, ὁ ὀργανισμός ὁλόκληρος, το ὑποσυνείδητο πάσχουν. Άγχος και σύγχυση, δηλώνουν ἀμέσως τήν ἀπομάκρυνσή μας ἀπό τόν προορισμό μας νὰ ἐξελιχθοῦμε. Με ἀγωνία, ἁρπαζόμαστε ἀπό υποκατάστατα, προσπαθώντας να ξαναβροῦμε τὴν ευτυχία και τη γαλήνη, πού εἶναι φυτεμένα βαθιά μέσα μας καὶ τὰ νιώθουμε να χάνονται. Τίποτα δὲν μᾶς εὐχαριστεί. Παραπαίουμε, προσπαθώντας να χαϊδέψουμε τόν ἑαυτό μα κάνοντάς τον να πονάει και φυλακίζοντάς τον ὅλο καὶ πιo πολύ, ώσπου, στο τέλος, χάνουμε την ἐμπιστοσύνη στον ἑαυτό μας, στοὺς ἄλλους, στη ζωή. Ἡ ᾿Αγάπη τότε χάνει την ἔννοιά της καὶ γίνεται μια «ύβρις» γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Γίνεται μιὰ ἔκφραση τῶν ἐγωϊστικῶν, τυφλῶν τάσεων, πού εἶναι βασικά αρνητικές, γιατί διαχωρίζουν τὸν ἄνθρωπο ἀπό το σύνολο. Ας ξεκαθαρίσουμε, όμως, τὴν ἔννοια τοῦ Συνόλου. Ο ἀνθρωπος εἶναι μιὰ ὀντότητα μέσα σε μια εὐρύτερη ομάδα. Είναι τμῆμα τῆς ἀνθρωπότητας. Ἡ ἀνθρωπότητα, σὰν όντητα είναι τμήμα του έμβιου, γήϊνου κόσμου. Η Γη είναι τμήμα τοῦ πλανητικού μας συστήματος. Το πλανητικό μας σύστημα, τμῆμα τοῦ Γαλαξία κ.ο.κ. ὥσπου φθάνουμε στη Δημιουργό ᾿Αρχή, το Ένα, ἀπ' ὅπου ξεκινούν όλα. Ανάμεσα στους συνανθρώπους του, ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι κάτι το ξεχωριστό. Υπάρχει άμεση σχέση καί ἀλληλεπίδραση. ᾿Αναπνέουμε τὸν ἴδιο αέρα, ἡ διάθεση καὶ οἱ ἐνέργειές μας ἐπηρεάζουν τοὺς ἄλλους, ἡ ὑγεία μας εἶναι θέμα Διάθεσης καὶ περιβάλλοντος. Επομένως, ὁ ἐγωισμός δὲν εἶναι μόνο γελοίος, ἀλλά καί καταστρεπτικός. Είμαστε ἀναπόσπαστα μέλη του Συνόλου καὶ ὅπως, όταν πληγωθεί το δάχτυλό μας συμβαίνει μια ανωμαλία σ’ ολόκληρο το σώμα καὶ τὴ διάθεσή μας, ἔτσι καὶ ὁ πόνος ἡ ἡ χαρὰ τῶν ἄλλων έχουν σημασία καὶ γιὰ μᾶς. ᾿Αντίστοιχα, ή δική μας καλή κατάσταση εἶναι καὶ ὑποχρέωσή μας πρὸς τοὺς ἄλλους. Τα συμφέροντα τῶν ἀνθρώπων εἶναι κοινά. Τίποτα δὲν εἶναι ἀνεξάρτητο. Αὐτή ἡ ἀνάγκη διάχυσης ό,τι καλοῦ ὑπάρχει γύρω μας, πρὸς τὸ περιβάλλον μας, σε μια σχέση αρμονίας, εἶναι ἡ λειτουργία τῆς ᾿Αγάπης. Η Αγάπη, λοιπόν, εἶναι μια ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἐξέλιξη. Είναι ἡ ἴδια ἡ ἔννοια της ζωής. Πρίν ἀπ’ τὸ Χριστό, ἡ ᾿Αγάπη ήταν γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ένα μέσον ἐπιβίωσης. Ήταν, για τους φιλοσόφους, ή φυσική ένωση, ή αφομοίωση στις ἀνώτερες δυνάμεις, η δύναμη ποὺ γέννησε τη ζωή. Η ανώτερη πλευρά της, ή Ουράνια Αφροδίτη, όπως τὴν ἀποκαλεῖ ὁ Πλάτωνας, ήταν ό,τι υψηλότερο μπορούσε να φτάσει τότε ἡ ἀνθρωπότητα μέσω τῶν ὀλίγων, ὅ,τι μπορούσαν νὰ δοῦν τὰ παιδικά, πνευματικά της μάτια».
Για να μην με περάσετε εντελώς για χίππι, δεν θα πω ότι συμφωνώ ακριβώς με τη Ντάκου στο θέμα της Αγάπης... Σίγουρα, η έλλειψή της είναι η αιτία για όλα τα προβλήματα, αλλά και η ετεροχρονισμένη παρουσία της δεν είναι λύση. Να Αγαπάτε εγκαίρως πριν μας βρουν μεγάλα κακά. Και επειδή αυτή την περίοδο η Αφροδίτη βρίσκεται στην Παρθένο, δηλαδή σε πτώση, να Αγαπάτε υπεύθυνα με υπολογισμένες όλες τις συνέπειες των αισθημάτων σας. Καλή Πανσέληνο!
[1] Postcard “Swords & Cups” / Anastasia Daferera (@anastasiadafy) [2] Tarot Zvěrokruhu: Cecilia Lattari / Ilustrace: Ana Chávez (Ευχαριστώ από καρδιάς τη V για αυτή την τράπουλα!). [3] Θεοδώρα Φασιανού - Ντάκου, Αστρολογία στην Εποχή του Υδροχόου, Εκδόσεις Νόηση, (6η Έκδοση 2003).
*Τη φωτό, τη βλέπετε έτσι γαλήνια και ατάραχη, αλλά με αέρα 7 μποφόρ φύσαγα οριακά κόντρα για να σταθούν οι κάρτες στη θέση τους...
Κλυταιμνήστραααα ΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ!!! Το ξέρατε μπατζανάκια μου ότι η Κλυταιμνήστρα στη γνωστή ταινία του Σταύρου Τσιώλη αρχικά ονομαζόταν Αδάμαστη; Ξέρατε ότι στον Χρήστο Βακαλόπουλο άρεσαν πολύ οι μπανάνες; Ότι στην ίδια ταινία το τέλος ήταν άλλο από αυτό που ξέρετε; Τι έγινε πραγματικά στο ιστορικό συνέδριο της Βόλβης; Ψήφισε τελικά η Αρχοντούλα ΠΑ.ΣΟ.Κ ή συντάχθηκε για ακόμα μια φορά με την αγελαία πλειοψηφία; Όλα αυτά και άλλα φλέγοντα ερωτήματα βρίσκουν τις απαντήσεις τους στην ενότητα: «ο prwtogonos προτείνει κόμιξ – μέρος 3ο» (συνεχίζουμε ακάθεκτοι από πέρσι παρόλο που έχουμε προτείνει κι άλλα κόμικ στην πορεία χωρίς να μπουν στην ενότητα).
Σαν σήμερα 23/07/2019, ο Σταύρος Τσιώλης αποφάσισε να πάει με το Renault Fuego του μία βόλτα σε άλλες διαστάσεις. Παρόλα αυτά, όντας μία Σχολή από μόνος του, άφησε μια μοναδική παρακαταθήκη (απαραίτητη αυτή η λέξη όσο κι αν ήθελα να την αποφύγω) ταινιών και θεατρικών έργων να μας συνοδεύει σε κάθε μας στιγμή. Το Πάσχα όταν σουβλίζουμε κοκορέτσι, την Πρωτοχρονιά όταν ανοίγουμε μπουκάλι στα μπουζούκια, κάθε τέσσερα χρόνια όταν τρέχουμε στις κάλπες για το θλιβερό καθήκον, σε κάθε αγώνα της Ομαδάρας που κατά περίεργο τρόπο ο διαιτητής είναι πάντα πουλημένος!!! Ο ορισμός του πουλημένου αγαπητοί μπατζανάκηδες! Και άλλα πολλά! Η πρώτη μου προσωπική επαφή με το έργο του ήταν όταν διάβασα το θεατρικό: «Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ», που είχα την τρομερή ιδέα να το πάρω μαζί μου στο πούλμαν για Κωνσταντινούπολη και δεν φαντάζεστε τι δέος ένιωσα και με πόσο ρομαντισμό θυμάμαι αυτή τη διαδρομή (χεστήκατε σαν τον Πάνο κι εσείς το ξέρω). Λέω Πρωτόγονε, τον Τσιώλη δεν είναι να τον διαβάζεις ακίνητος... ή τέλος πάντων κάτσε, αλλά βάλε και τη Στανίση στην παρέα τουλάχιστον!
Εκτός από σκηνοθέτης της πραγματικότητας όμως ο Σταύρος Τσιώλης παραμένει έμπνευση για πολλούς ακόμα καλλιτέχνες όχι απαραίτητα από τον χώρο του θεάτρου ή του κινηματογράφου, όπως ο Μάριος Ιωαννίδης, η Κατερίνα Νανούρη, ο Σταύρος Κιουτσιούκης και ο Κλήμης Κεραμιτσόπουλος που σε συνεργασία με την κόρη του, Κατερίνα Τσιώλη, αποτέλεσαν τους ηθικούς αυτουργούς του εξαιρετικού κόμικ που παραθέτω παρακάτω και που όταν το πάρετε δεν θα θέλετε να το αφήσετε από τα χέρια σας! Δεν θα πω άλλα, θα αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν!
Όσο για τον Σταύρο Τσιώλη, θα του πω ένα τεράστιο Ευχαριστώ και θα του αφιερώσω το ποίημα που κατά τη γνώμη μου τον αντιπροσωπεύει περισσότερο απ’ όλα (από όσα έχω διαβάσει τουλάχιστον) και το κομμάτι που το ακούω ασταμάτητα από τότε που είδα το «άλλο» τέλος του «Ας Περιμένουν οι Γυναίκες»:
Το Πρωί και το Βράδυ
Το πρωί βλέπεις το θάνατο να κοιτάζει απ’ το παράθυρο τον κήπο το σκληρό πουλί και την ήσυχη γάτα πάνω στο κλαδί
έξω στο δρόμο περνάει τ’ αυτοκίνητο-φάντασμα ο υποθετικός σοφέρ ο άνθρωπος με τη σκούπα τα χρυσά δόντια γελάει και το βράδυ στον κινηματογράφο βλέπεις ό,τι δεν είδες το πρωί το χαρούμενο κηπουρό το αληθινό αυτοκίνητο τα φιλιά με το αληθινό ζευγάρι
Φωτό 1: Σταύρος Τσιώλης (αντλήθηκε από το διαδίκτυο) Φωτό 2: Το εξώφυλλο του κόμικ «Ας Περιμένουν οι Γυναίκες» (επίσης αντλημένο από το δίκτυο) Φωτό 3: Εσώφυλλο με αφιέρωση από Σ. Κιουτσιούκη στον πρωτόγονο. Ο σελιδοδείκτης αν θυμάμαι καλά και δεν με απατά η μνήμη μου η μπαμπέσα είναι του καλλιτέχνη Αχιλλέα (ζητώ συγγνώμη αν κάνω λάθος) τσεκάρετε: www.instagram.com/sincerely_achilles/ Ο σκελετός δεν συμβολίζει τις γυναίκες που περιμένουν, αλλά την καρδιά μας που ανήκει στη ΜΠΑΟΚΑΡΑ ακόμα και μετά θάνατον... Φωτό 4,5,6,7: Σελίδες από το εσωτερικό του κόμικ για να θαυμάσετε την υπέροχη δουλειά των: Σταύρου Κιουτσιούκη (www.instagram.com/kioutsioukis/?hl=el) και Κλήμη Κεραμιτσόπουλου (www.instagram.com/klimis_keramitsopoulos/).
prwtogonos
“Akaza” d’Irene si canta, si ride C’è gente che viene, c’è gente che va… Έκανα μια μικρή παράφραση του ιταλικού άσματος, όχι γιατί ήθελα να αποκρύψω τη φύση του «οίκου» της Ιρένε, αλλά γιατί ήθελα να δώσω έμφαση στη φύση της ψυχής αυτού του δαίμονα του Akaza που μόνο γέλια και χαρές δεν είναι και γιατί βρε διάολε, έχω έναν ολόκληρο χρόνο να κάνω αφιέρωμα στο “Demon Slayer”... Ε; Σας έλειψε; Θα ξεφεύγατε πιστεύετε; Φυσικά και όχι... Είναι να μην πωρωθώ με κάτι, θα το εξαντλήσω μέχρι κεραίας!
Εκτός αυτού, σήμερα 11/09/26 έχουμε νέα Σελήνη στην Παρθένο, πράγμα που σημαίνει, κάθε κατεργάρης στον πάγκο του! Καθότι η Παρθένος σε βάζει σε τάξη και τακτοποίηση, σε πλένει σε σιδερώνει, σου βάζει τις ασκήσεις σου και περιμένει να τις λύσεις, θέλει πράξεις και όχι λόγια, θέλει πρόγραμμα... Ε, και δεν υπήρχε γι’ αυτήν πιο ταιριαστή μέρα να ξεκινήσει, από το άνοιγμα των σχολείων! Μακάρι να μπορούσα να πω αγαπητοί συγκελίτες ότι τα σημερινά σχολεία είναι χώροι μάθησης, άνθισης και προόδου, μακάρι να μπορούσα να δικαιώσω τον Βίκτορα Ουγκώ όταν έλεγε πως «εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή», αλλά δεν μπορώ να το κάνω, γιατί με μεγάλη θλίψη διαπιστώνω ότι χρονιά με τη χρονιά γίνονται χώροι βίας και κακοποίησης μαθητών προς μαθητές, μαθητών προς εκπαιδευτικούς, εκπαιδευτικών προς μαθητές και εκπαιδευτικών προς εκπαιδευτικούς. Κανένας δεν είναι ούτε θύμα ούτε θύτης, όλοι παίρνουν όλους τους ρόλους και αυτό που νικάει στο τέλος είναι η βία! Μην προσπαθούμε λοιπόν να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλό μας και να αποποιηθούμε οποιασδήποτε ευθύνης ειδικά κι εσείς που είστε γονείς... Μην ξεχνιόμαστε!
Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί και ο Akaza, ο οποίος πριν γίνει ο πιο μισητός από τους δαίμονες σε προηγούμενη σεζόν, στην τελευταία ταινία έγινε ο πιο αγαπητός όλων αφού αποκαλύφθηκε η ιστορία του ως Hakuji. Ο Hakuji δεν ήταν το παιδί που έτρωγε μπούλινγκ απ’ τους συμμαθητές του και έγινε τιμωρός εκδικητής, είναι η περίπτωση του παιδιού που έχασε από τη ζωή του όλους τους ανθρώπους που τον αγάπησαν πραγματικά και ανιδιοτελώς και μάλιστα θεώρησε αργότερα τον εαυτό του υπεύθυνο για τον χαμό τους, ενώ δεν ήταν.
Κάθε περιστατικό απώλειας ή εγκατάλειψης ή βίας μπορεί να εγγραφεί στους νευρώνες μας με τη μορφή ίχνους και αργότερα να ξαναέρθει στην επιφάνεια ως βιωμένη εμπειρία από τα βάθη του ασυνείδητου... Κι όλα αυτά, τα είχε διατυπώσει ο Φρόυντ πριν χρόνια μέσες άκρες, για να τα «σταντάρει» αργότερα η σύγχρονη νευρολογία. Για παράδειγμα, μπορεί εσείς να βρίσκεστε ανήμερα Χριστούγεννα στο σπίτι της Ειρήνης, να είστε όλο γέλια και χαρές και να τρώτε τη γαλοπούλα σας και ξαφνικά να σας καταβάλει μια ανεξήγητη θλίψη... Ασυνείδητα και χωρίς καν να το επιδιώξετε η γαλοπούλα συνδέθηκε με τον καθηγητή σας απ’ το Γυμνάσιο που σας αποκαλούσε «κουτορνίθι». Εδώ πρόκειται για μια φαντασίωση, η οποία μπορεί να κινείται μεταξύ παρόντος και παρελθόντος και να μην γίνεται αντιληπτή αφού κι εσείς βρίσκεστε ταυτόχρονα και στις δύο χρονικές πραγματικότητες.
Όταν όμως το υποκείμενο καταβάλλεται από μια αίσθηση δυσαρέσκειας, θέλει να αποκαταστήσει την αρχική του ομοιόσταση. Δηλαδή, να επιστρέψει στα φυσιολογικά. Κάθε φορά λοιπόν, που το υποκείμενο διεγείρεται από ένα εσωτερικό ή εξωτερικό ερέθισμα θέλει να προκαλέσει ένα ακόμα ερέθισμα, την ορμή που κατά Φρόυντ (1975/1976β) απαιτεί εκφόρτιση της έντασής της μέσω μιας πράξης. «Επομένως, υπάρχει συσχετισμός μεταξύ φαντασίωσης και σωματικής κατάστασης και όλα αυτά τείνουν προς εκφόρτιση, η οποία αποσκοπεί στην αποκατάσταση της ομοιόστασης». [1] Ο Άκαζα, φυλακόβιος σαν κι εμάς, όπως προδίδουν τα τατουάζ του, προτίμησε και τον ετεροκαταστροφικό, αλλά και τον αυτοκαταστροφικό τρόπο για να εκφορτίσει τις ορμές του. Και μπορεί να λέμε homo homini lupus (ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος), συνειδητοποιούμε ότι μακάρι να ήμασταν λύκοι. Γιατί άγριο θηρίο σαν τον άνθρωπο δεν θα βρείτε πουθενά, λέει ο Λακάν και συνυπογράφω!
«Ο Γκραθιάν αφηγείται την ιστορία του Κριτίλο που ξανασυνάντησε τον γιο του, τον Αντρένιο, τον οποίο νόμιζε πως είχε χάσει σε ένα ναυάγιο, αλλά εκείνος ζούσε με άγρια θηρία. Αν και ο Αντρένιο χαίρεται που έρχεται σε επαφή με την ανθρώπινη κοινωνία, ο Κριτίλο τον προειδοποιεί σχετικά με τους ανθρώπους, παρουσιάζοντάς τους πιο επικίνδυνους και καταστροφικούς απ’ ό,τι όλα τα ζώα μαζί: «Είσαι τυχερός που τόσο καιρό είχες για συντροφιά σου μόνον άγρια θηρία∙ εγώ είμαι δυστυχής που είχα για συντροφιά μου μόνον ανθρώπους. Κάθε άνθρωπος είναι λύκος για τους ομοίους του [...]. Οι άνθρωποι είναι πιο αμείλικτοι κι από τα άγρια θηρία, και πολύ συχνά μαθαίνουν ακόμη και στις τίγρεις να είναι πιο άγριες απ’ ό,τι εκ φύσεως». Όπως παρατηρεί ο Λακάν, ο Γκραθιάν μάς διδάσκει ότι «η αγριότητα του ανθρώπου απέναντι στους ομοίους του ξεπερνά κατά πολύ εκείνη των ζώων και ότι, μπροστά στην απειλή που άνθρωπος αποτελεί για τη φύση ολόκληρη, υποχωρούν έντρομα ακόμη και τα σαρκοφάγα» (Lacan 1948/1966α).
Ο Φρόυντ στο βιβλίο του «Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας;» λέει πως ο άνθρωπος, «πράγματι δελεάζεται να ικανοποιήσει την ανάγκη για επιθετικότητα σε βάρος του διπλανού του, να εκμεταλλευτεί την εργασία του χωρίς αποζημίωση, να τον χρησιμοποιήσει σεξουαλικά δίχως τη συναίνεσή του, να αρπάξει τα υπάρχοντά του, να τον εξευτελίσει, να του προκαλέσει πόνο, να τον βασανίσει και να τον σκοτώσει» (Freud 1929/1971 ). Αν είναι στη φύση του ανθρώπου να συμπεριφέρεται έτσι, τότε τι εννοούμε με την έκφραση «ανθρώπινη φύση»; [...] Σίγουρα, η βία με τον μηχανισμό της εμπλέκει το σώμα, όμως αυτό που πραγματικά την κινητοποιεί φαίνεται να συνδέεται με την ψυχική ζωή του υποκειμένου, με ό,τι το έχει καθορίσει στην προσωπική του ιστορία και που κατευθύνει την πράξη του. Μια τέτοια αντίληψη της βίας ενέχει μια συγκρουσιακότητα μοναδική για το υποκείμενο, η οποία κινητοποιεί την εσωτερική του ενόρμηση. [...]
Ένα παιδί μπορεί να στιγματιστεί απ’ την ίδια τη ζωή, όπως κι αν είναι αυτή: από το σώμα του, για την ακεραιότητα του οποίου δεν είναι σίγουρο∙ από τους γονείς του, για τους οποίους αναρωτιέται τι είναι εκείνο που τους συνδέει∙ από τη θέση του στην επιθυμία του άλλου, που μπορεί επίσης να αποτελεί ένα αποσταθεροποιητικό αίνιγμα για εκείνο. Κατ’ αναλογία, θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα φαντασιακά σενάρια είναι σαν τα διάφορα είδη λογοτεχνίας: αν και ο αριθμός τους είναι περιορισμένος, το περιεχόμενό τους σε κάθε περίπτωση διαφέρει και είναι μοναδικό.
Από τη στιγμή που θα ενεργοποιηθεί μια φαντασίωση, αυτή συνδέεται με μια συγκεκριμένη σωματική κατάσταση, απαιτώντας μια εκφόρτιση που βραχυκυκλώνει κάθε λογική. Σε τούτη τη βάση λοιπόν μπορεί να κατανοηθεί το φαινόμενο της βίας. Παρ' όλα αυτά, θα πρέπει να διακρίνουμε την καταστροφική βία από τη σωτήρια βία παραδόξως, η βία μπορεί να σώσει κάποιον από καταστάσεις δυσφορίας. Εξάλλου, οι αρχαίοι Έλληνες έκαναν λόγο για δύο συμπληρωματικές δυνάμεις: την Έριδα, που είναι η φιλονικία, δηλαδή η διαφωνία εντός του ενιαίου∙ και τον Έρωτα, δηλαδή την ένωση των διαφορετικών (Vernant 1999). Για εκείνους, η Έριδα και ο Έρως είναι αχώριστοι. Αυτές οι δύο αντιφατικές δυνάμεις εμπεριέχονται στην έννοια της βίας. Διότι σε όλα τα επίπεδα, η βία ενέχει αντίθετες τάσεις: τη βία της ζωής, η οποία διαμορφώνει, συνθέτει και σώζει, και τη βία του θανάτου, η οποία αποδομεί, καταστρέφει και οδηγεί στην αυτοκτονία, στον φόνο, στην κακοποίηση, στον ρατσισμό και στη γενοκτονία. Έτσι, όταν ένα άτομο παράγει μια βίαιη, καταστροφική εκφόρτιση, στην ουσία το κάνει για να σώσει τον εαυτό του από μια καταστροφική κατάσταση δυσφορίας».[1]
Μια μάνα ας πούμε που αρπάζει με βίαιο τρόπο το παιδί της από τους απαγωγείς θεωρείται ότι χρησιμοποιεί σωτήρια βία. Σε καμία περίπτωση όμως, κατά τη γνώμη μου δεν πρέπει να δίνουμε τόσο εύκολα ελαφρυντικά σε κάθε βίαιη πράξη που συναντούμε γύρω μας...Για να μην πλατειάσω περαιτέρω θα παραθέσω και ένα τελευταίο απόσπασμα από Winnicott, ο οποίος μιλάει για καταστάσεις αποστέρησης που μπορεί να οδηγήσουν ένα παιδί μεγάλο και ώριμο πια (όχι μωρό) σε αντικοινωνική συμπεριφορά!
«Κατά την άποψή μου, που βασίζεται στην εμπειρία (αλλά, όπως παραδέχομαι ανεπιφύλακτα, στην εμπειρία με μικρότερα παιδιά, του βρίσκονται στο ξεκίνημα των προβλημάτων τους, και τα οποία δεν προέρχονται από τις χειρότερες κοινωνικές συνθήκες), η αντικοινωνική τάση συνδέεται εγγενώς με μια αποστέρηση. Με άλλα λόγια, δεν ευθύνεται τόσο πολύ η γενική κοινωνική αποτυχία όσο μια ειδική αποτυχία. Μπορεί να ειπωθεί ότι, για το παιδί που μελετάμε, τα πράγματα πήγαν αρκετά καλά, και έπειτα δεν πήγαν αρκετά καλά. Συνέβη μια αλλαγή η οποία άλλαξε όλη τη ζωή του παιδιού, και αυτή η αλλαγή στο περιβάλλον συνέβη όταν το παιδί ήταν αρκετά μεγάλο ώστε να γνωρίζει πράγματα. Δεν είναι ότι το παιδί θα μπορούσε να έρθει εδώ και να δώσει μια διάλεξη για τον εαυτό του/της, αλλά ότι, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, το παιδί είναι ικανό να αναπαραγάγει αυτό που συνέβη επειδή εκείνη την εποχή υπήρξε αρκετά ανεπτυγμένο ώστε να έχει επίγνωση». [2]
Και επειδή πάλι το you tube θα μου κόψει τη φόρα με τους περιορισμούς σας λέω περιληπτικά ένα παράδειγμα από τον Winnicott. «Όταν η αποστέρηση λαμβάνει χώρα με τη μορφή της διάλυσης του σπιτιού η αντικοινωνική τάση οδηγεί το παιδί οποτεδήποτε αισθάνεται κάποιου είδους ελπίδα για επιστροφή της ασφάλειας, να ανακαλύπτει εκ νέου τον εαυτό του και αυτό σημαίνει και μια εκ νέου ανακάλυψη της δικής του επιθετικότητας. Δεν έχει επίγνωση, φυσικά, του τι συμβαίνει∙ απλώς διαπιστώνει ότι έχει τραυματίσει κάποιον ή έχει σπάσει ένα παράθυρο». [2]
Όλα αυτά τα κατεβατά, αγαπητοί συγκελίτες δεν γράφτηκαν για να δώσουν απαντήσεις για το ψυχολογικό προφίλ και τα αίτια της ψυχικής αποδιοργάνωσης του Άκαζα... Ήταν μια προσπάθεια να καταλάβουμε πως ενώ γεννιόμαστε με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, η νευρωνική πλαστικότητα αναδιαμορφώνει τόσο εύκολα τα ίχνη που εγγράφονται μέσα μας που δεν ξέρουμε από πού θα μας έρθει το trigger…Εύχομαι αγαπητοί, οι εμπειρίες σας να σας αφήνουν μόνο όμορφα και μοναδικά ίχνη και όσο μπορείτε να κάνετε και για τους άλλους το ίδιο.
Καλή Σχολική Χρονιά!
*Η βιβλιογραφία στο πρώτο καρφιτσωμένο σχόλιο.
1 month ago | [YT] | 1
View 1 reply
prwtogonos
Αγάπησες την ανασφάλειά σου
τη μοναξιά σου που σε μαχαιρώνει
το φόβο του είναι σου
έπειτα το κορμί του μύθου
κι αυτό το ονόμασες έρωτα
Έγραφε η Πάολα Ρεβενιώτη στο «Σαλτάρισμα» για άλλο λόγο το 1985 και ένα χρόνο αργότερα φωτογραφήθηκε στη παρακάτω φωτό ο Ένας και Σαλτάραμε όλοι!
Τόσα χρόνια λέω ο Ένας και ο Ένας... Ένα γενέθλιο όμως δεν του έχω κάνει του ανθρώπου!!! Του πολύπαθου ανθρώπου κιόλας, αλλά δεν είναι για να τα λέμε τώρα αυτά. Αρκετά μας κοίμισε ο Μορφέας! Σαν σήμερα, στις 02/09/1964, γεννήθηκε ο Keanu Reeves στη Βηρυτό από μάνα Εγγλέζα και πατέρα Χαβανέζο. Το όνομά του στα χαβανέζικα σημαίνει «ελαφρύ αεράκι στα βουνά» όπως πληροφορήθηκα από τη Βικιπαίδεια και μάλλον τίποτα τελικά δεν είναι τυχαίο!
Θα ευχηθώ τα Πάντα στον Κυάνου Ρηβς και κυρίως να συνεχίσει να είναι τόσο γοητευτικός και ταλαντούχος! Καθότι το κανάλι αυτό είναι μουσικό κυρίως, να πούμε ότι ο Ένας παίζει και μπάσο εκτός των άλλων στους “Dogstar”…Εντάξει, δεν είναι και Steve Harris ούτε Αντρέας Λάγιος, αλλά είναι μοναδικός με τον τρόπο του και αξίζει να ποντάρουμε ολ ιν:
https://www.youtube.com/watch?v=ZlqLa...
Παίζουν σήμερα στο Denver! Όσοι μένετε εκεί προλαβαίνετε!
Τέλος, αφιερώνω κι αυτό το κομμάτι στον εαυτό μου κυρίως, αλλά λέω θα αρέσει και στο «Ελαφρύ αεράκι στα βουνά»:
https://www.youtube.com/watch?v=mO-zp...
Sasurai στα ιαπωνικά σημαίνει ο χωρίς πατρίδα περιπλανώμενος ή κάτι παρόμοιο... Δεν ξέρω ιαπωνικά κι έτσι με βοήθησε το ΑΙ... Το κομμάτι αυτό, έχει να κάνει με την περιπλάνηση κάποιου που δεν έχει τίποτε άλλο εκτός από τον Εαυτό του...
Χρόνια Πολλά KeaNEO… μας σκότωσες! 💚💚💚
Φωτό: Michael Ochs Archives (1986)
2 months ago | [YT] | 1
View 0 replies
prwtogonos
La Souris
Belles journées, souris du temps,
Vous rongez peu à peu ma vie.
Dieu ! Je vais avoir vingt-huit ans,
Et mal vécus, à mon envie.
Ο Ποντικός
Όμορφες μέρες, τρωκτικά του χρόνου,
πώς τη ζωή σιγά σιγά μου τρώτε.
Θεέ μου, τα είκοσι οχτώ σε λίγο κλείνω∙
Κακόπαθα, όμως ήταν θέλησή μου! [1]
Και πώς να μην συμπάσχει κανείς με τον καθόλα υπεύθυνο Guillaume Apollinaire, που ένας χρόνος μόνο πέρασε από πάνω μου και ξαφνικά ένιωσα την πανούκλα να μου τρώει τα σωθικά! Βάρυνα... Έγιναν τα πόδια μου σαν άγκυρες προσανατολισμένες στο κέντρο της γης και όσο γίνεται πιο κοντά σε αυτό... Όλα τα πρόσωπα γύρω μου γέρασαν τόσο απότομα, σαν να είχα πάει ένα μικρό ταξιδάκι στον Άρη και ξαναγύρισα... Έχασα κάθε απόθεμα ενέργειας, κάθε θέληση για δημιουργία... Κρίση των 28; Μακάρι να την είχα πάθει τότε! Ίσως κάτι θα είχε αλλάξει...(τίποτα απολύτως). Τουλάχιστον, έμαθα πρόσφατα απ’ τον Πανάγο (βλ. φωτό 2) ότι υπάρχει θεραπεία για την προχωρημένη σήψη. Είναι το νέο αντικαταθλιπτικό «TULAXISTON». Τουλάχιστον, περπατάς ακόμα...Τουλάχιστον, ανοίγεις τα μάτια σου και βλέπεις τον ήλιο... Τουλάχιστον, έχεις ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι σου... (Και πού να δείτε πόσα τούβλα έχω μέσα στο κεφάλι μου...)... Τουλάχιστον, δεν σαπίζεις στη φυλακή... (Τι, αλήθεια; Απίστευτο!)... Τουλάχιστον, έχεις κάποιον να σου φέρνει τηλεκάρτες στη φυλακή... (Αυτό ξαναπές το!)...
Φωνή Θεού: Καλά! Μετά από όλα αυτά παραμένεις ακόμα τόσο αχάριστος; Τόσο αγνώμων; Και τόσο θλιμμένος τέλος πάντων; Γιατί δεν χτυπιέσαι κάτω από τα γέλια; Γιατί δεν σκας από χαρά;
Φωνή Λένας Κιτσοπούλου: «Μου αρέσει η αλήθεια αυτής της ψιλομάπας κατάστασης και τελικά νομίζω ότι μου ψιλοαρέσει που την καταλαβαίνω. Το προτιμώ δηλαδή από το να ήμουνα εντελώς βλήμα και να μου φαινόντουσαν όλα ωραία, οπότε δεν πολυβλέπω τι μέλλον έχω και δεν μου πολυαρέσει η ιδέα αυτή. Δεν μου πολυαρέσει αυτό το στοκατζίδικο απαντήσεων στην ερώτηση «πώς είσαι;», «ντάξει, μωρέ, ψιλοκαλά, το παλεύουμε, τσουλάει, ντάξει, καλά, μην είμαστε και αχάριστοι, υγεία... υγεία να υπάρχει κι όλα τα’ άλλα γίνονται».
Φυσικά να υπάρχει υγεία, εννοείται ότι είναι καλό πράγμα η υγεία, αλλά όλα τ’ άλλα δεν είναι σίγουρο ότι γίνονται. Κι αυτό δεν είναι ευγνωμοσύνη και ταπεινότητα, αυτό ονομάζεται καθαρή βλακεία. Και ίσως τελικά αυτός που είναι ο λόγος που το ανθρώπινο είδος επιβίωσε∙ ούτε το ένστικτο της αναπαραγωγής ούτε το ένστικτο της επιβίωσης, αλλά η καθαρή του βλακεία, η βλακεία του εγωισμού του που τον κάνει να πιστεύει ότι όλα είναι στο χέρι του.
Και αυτός ο σοφός λαός με τα τόσο σοφά του ρητά γιατί δεν μας εξηγεί ποια είναι αυτά τα άλλα που γίνονται; Όλα τ’ άλλα σου λέει, γίνονται. Ποια είναι τα άλλα; Ποια άλλα; Τα άλλα αντ’ άλλα; Κάτσε, ρε λαέ, όπα, ρε λαέ, κατ’ αρχάς είσαι σίγουρος ότι τα άλλα τα δικά σου είναι ίδια με τα άλλα τα δικά μου και, αφού όλα τ’ άλλα γίνονται, τι βαρυγκομάς τότε;
Και απευθύνομαι σ’ εσένα που έχεις την υγεία σου, που είσαι αρτιμελής και που δεν πάσχεις από τίποτα. Τι βαρυγκομάς; Γιατί τα τραγούδια σου είναι μες στο κλάμα, γιατί τα ποιήματά σου είναι μέσα στον πόνο, γιατί από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα φωνάζεις τους θεούς να κατέβουν να σε σώσουν; Γιατί, ρε ψεύτη, φωνάζεις αλί και τρισαλί; Ποια γίνονται; Εγώ πιστεύω ότι αν κάτι γίνεται, αυτό είναι μόνο η υγεία, μόνο αυτό έχει πιθανότητα μέσω της επιστήμης να γιατρευτεί.
Εγώ πιστεύω ότι η σωματική υγεία σε κάποιες περιπτώσεις ίσως και να γίνεται, αλλά όλα τα άλλα δεν γίνονται ποτέ.» [2]
Και συνεχίζει με μερικά ακόμα σημαντικά ερωτήματα η φωνή της Λ.Κ.: «Γιατί όμως ο εαυτός χρειάζεται ενδυνάμωση, καλλιέργεια και πλούτο; Μήπως επειδή από μόνος του είναι αδύναμος, ακαλλιέργητος και φτωχός; Μήπως επειδή η φύση του είναι τιποτένια; Και γιατί αυτός που αποφασίζει, κόντρα στο ρεύμα, να παραμείνει με την τιποτένια φύση του, χωρίς να επέμβει καθόλου, γιατί αυτός θεωρείται καταθλιπτικός και όχι ήρωας; Γιατί δεν είναι καταθλιπτικοί όλοι οι άλλοι που παλεύουν με νύχια και με δόντια να ξεφύγουν από τον εαυτό τους και όλο κάνουν πράγματα; Είναι δυναμικοί, είναι κοινωνικοί, είναι γλεντζέδες, είναι συγγραφείς, είναι τεχνοκράτες, είναι οικογενειάρχες και δήθεν όλα αυτά τα κάνουν για τον εαυτό τους, ενώ ουσιαστικά όλα αυτά τα κάνουν για να μην είναι με τον εαυτό τους, για να μη μείνουν ούτε ένα λεπτό μόνοι τους με τον εαυτό τους;
Δεν είναι καταθλιπτικοί όλοι αυτοί οι ανθρώπινοι οργανισμοί που ασυνείδητα έχουν αντιληφθεί πόσο καταθλιπτικοί είναι και τρέχουν με αλματώδη ταχύτητα μακριά από τον εαυτό τους και βαφτίζονται ισορροπημένοι άνθρωποι; Και είμαι καταθλιπτικός εγώ, που αποφάσισα να μην τρέξω μακριά και απλώς έκατσα οκλαδόν μέσα στη μέση, περιμένοντας να δω τι θα γίνει; [...]
Πάντα, δηλαδή, μια κοινωνία για να υπάρξει κρεμάει μία ταμπέλα, ένα πανό, με τον στόχο που πρέπει να έχει ο κάθε άνθρωπος για να γίνει αποδεκτός, και ο κάθε κακομοίρης παλεύει μία ζωή να πετύχει αυτόν τον στόχο. Όταν παλιά του λέγανε, πέτα το παιδί σου στον Καιάδα, το πέταγε. Τώρα που του λένε πήγαινε σε ψυχολόγους πηγαίνει». [3]
Η αλήθεια είναι, ότι σήμερα Πρωτοχρονιά, δεν ήθελα να σας βομβαρδίσω έτσι αγαπητοί συγκελίτες, αλλά είναι αυτό το τετράγωνο Άρη – Κρόνου που με καλεί μια και κάθε φορά που διαβάζω διήγημα της Λένας Κιτσοπούλου είναι σαν να με τραβάει κάποιος απ’ τα μαλλιά και να με κοπανάει στον τοίχο μέχρι να μου ματώσει το μέτωπο. Δεν θα ήθελα να νιώσετε αυτό το συναίσθημα, αλλά θα ήθελα να σας ευχηθώ Υγεία και φυσικά να «Γίνονται και Όλα τα Άλλα» και να έχετε μια καλή και Δημιουργική Χρονιά, γεγονός που με το εξάγωνο Ερμή – Άρη θα είναι σίγουρα πολύ εφικτό, «τουλάχιστον» στην αρχή! Για μένα βέβαια, προσωπικά μιλώντας δεν είναι ποτέ εφικτό, αλλά ποτέ δεν ξέρεις... Μπορεί να βγάλω το χάπι «ΤΙΝΑPOUNEKAIALLOIPOU…» και να θησαυρίσω. Είναι που βλέπω τις χρονιές σαν μικρογραφία... Το Σεπτέμβρη ξαναγεννιέσαι, κάνεις σχέδια... έρχονται σιγά σιγά οι άλλοι μήνες σου γκρεμίζουν ένα ένα τα σχέδια σαν ντόμινο και να σε μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα του μόχθου χωρίς αντίκρισμα μέχρι να φτάσεις στη σύνταξη. Στο καλοκαιράκι. Εκεί που προσπαθείς να κάνεις όλα όσα δεν έκανες με την εξίσου σκληρή συνειδητοποίηση ότι ασφαλώς δεν προλαβαίνεις...
«Κάθε πλάσμα κραυγάζει σιωπηλά να το διαβάσουμε αλλιώς» κραύγαζε η Σιμόν Βέιλ, αλλά και ποιος την άκουγε; Σάμπως μεταδίδεται ο ήχος στο κενό;
Κάποιοι Φυσικοί λένε ότι υπό προϋποθέσεις μπορεί και να μεταδίδεται, οπότε βάζω ό,τι μπορεί να αρμόζει σε έναν μαύρο Σεπτέμβρη και πού ξέρετε... Μπορεί να σκάσει ο Argy από πουθενά... (Ε, ναι... Να μπει η χρονιά χωρίς μουσική δεν λέει...):
https://www.youtube.com/watch?v=eEmnq...
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!
[1] Γκυγιώμ Απολλιναίρ, Ζωολόγιο ή Συνοδεία του Ορφέα, (μτφρ.) Γιώργος Γωνιανάκης, Εκδόσεις Στιγμή, Αθήνα 2026
[2] Λένα Κιτσοπούλου, Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α., Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2025
[3] Λένα Κιτσοπούλου, Μεγάλοι Δρόμοι, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2010
Φωτό 1: Κάποιος σχιστομάτης με πέτυχε εδώ την ημέρα των γενεθλίων μου να αράζω με τους άλλους μακάκους σκεπτόμενος τα χρόνια που πέρασαν...
(Ακριβής περιγραφή εικόνας: Japanese macaques relax in a hot spring on February 17, 2018. # Yifan Ding)
Φωτό 2: Από το κόμικ «Σκαν – Πανκ» του Πανάγου που έχει ως περιεχόμενο τα σκοτεινά χρόνια του Κόβιντ. Τσεκάρετε: www.instagram.com/panagoscomics/
2 months ago (edited) | [YT] | 1
View 0 replies
prwtogonos
Στο φυσικό του το ‘χει το φεγγάρι πρόσωπο ν’ αλλάζει,
και πότε μοιάζει φουντωτό δεντρί και πότε πάλι αγρίμι.
Μα μην το φανταστείς ότι μπορεί ν’ αφανιστεί μια μέρα.
Στην τωρινή μορφή του ζει ό,τι δεν έγινε ακόμα.
Τη μέρα την αυριανή αφού κανένας δεν σου τάζει,
εσύ με τη βαριά καρδιά γλέντα λοιπόν στη φεγγαράδα
και πίνε αχόρταγα καλό κρασί. Μπορεί ένα μεσονύχτι
να ψάχνει το φεγγάρι να μάς βρει, και να ‘μαστε φευγάτοι.
Τι κι αν τελειώνει η ζωή στη Βαβυλώνα ή στη Βαγδάτη;
Το κρασοπότηρο γεμίζει. Θα νοιαστούμε αν είναι πίκρα
ή γλύκα; Άσπρο πάτο! Και μετά από μάς, καλά να ξέρεις,
θα γίνεται η πανσέληνος πάλι και νιο φεγγάρι. [1]
Όχι, δεν με έπιασε καμιά αμαρτωλή Νοσταλγία για «Θανάση», αγαπητοί συγκελίτες, αλλά θυμήθηκα τον Ομάρ Καγιάμ (σωστή προφορά Χαγιάμ) και τα Ρουμπαγιάτ του, γιατί τι έχουμε; Τι έχουμε σήμερα 28/08/2026; Έχουμε και Πανσέληνο στον Υδροχόο και μερική έκλειψη (σχεδόν ολική 96%) στην 4η μοίρα των Ιχθύων στον άξονα Παρθένου – Ιχθύων, ενώ η Σελήνη βρίσκεται σε σύνοδο με έναν από τους 4 βασιλικούς αστέρες της Περσίας τον Φομαλώ. Ο Φομαλώ, μπορεί να σας θυμίζει Τζουντ Λω ή Βατερλώ, αλλά καμία σχέση δεν έχει με αγγλογαλλική ρίζα... Ετυμολογικά προέρχεται από την αραβική φράση “Ar fum al-hawt” (فُمْ اَلْحَوْتْ) που σημαίνει «το στόμα του ψαριού». Συγκεκριμένα βρίσκεται νότια του Ιχθύ, αλλά και «στα πόδια» του Υδροχόου, οπότε με λίγα λόγια σωθήκαμε κι αυτόν τον Αύγουστο. Ο Ομάρ Χαγιάμ (1048 – 1131) Πέρσης κι αυτός, πιθανόν απλανής δεν ξέρω, ήταν διάσημος μαθηματικός, αστρονόμος και φιλόσοφος, αλλά δεν υπάρχει ούτε μια μαρτυρία που να λέει ότι ήταν ποιητής... Οπότε όλα αυτά τα ρουμπαγιάτ πιθανόν να ξεκίνησαν από αυτόν και να επεκτάθηκαν σαν τα δικά μας δημοτικά ή απλά είναι ο αντίστοιχος Όμηρος (συνονόματοι γαρ) της Περσίας που συνοδεύεται κι από «ομηρικά» προβλήματα πατρότητας κλπ. Να πούμε πάντως ότι στα 26 του χρόνια, κατασκεύασε με άλλους αστρονόμους ένα παρατηρητήριο και μέσα σε 5 χρόνια έφτιαξε αστρονομικούς πίνακες που πάνω τους βασίστηκε ένα νέο ημερολόγιο πολύ πιο ακριβές από το Γρηγοριανό που έγινε 500 χρόνια αργότερα! Γενικώς, παιδί θαύμα με βιβλία για αλγεβρικές παραστάσεις και επίλυση κυβικών εξισώσεων, βιβλία με σημαντική συνεισφορά στη μη – Ευκλείδεια Γεωμετρία κ.ά...
Σε αντίθεση με τον Χαγιάμ, ο David Elbaz, σπουδαίος αστροφυσικός, διευθυντής του Τμήματος Αστροφυσικής της Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας της Γαλλίας και επιστημονικός σύμβουλος του Ερωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος, «έμεινε» 2 φορές στη Β΄Λυκείου και άλλες 2 στη Γ΄Λυκείου, γιατί πολύ απλά, όπως δήλωσε, «ήταν ονειροπόλος». Αυτή τη λεπτομέρεια την αναφέρω γιατί από τότε που βγήκαν τα IQ Tests χάθηκε το φιλότιμο! Και όλους εσάς τους καθηγητές όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης που βάζετε τους ανθρώπους σε κουτάκια, εσείς που μην μπείτε σε σχολική αίθουσα (!) αμέσως να βρείτε τα «τσικό της ΝΑΣΑ»... σας Μισώ πιο πολύ κι από το είναι μου και με όλο μου το ΕΙΝΑΙ! Και μιλάμε για: μίσος! Μίσος παραγοντικό! Πολλαπλασιάζεται ασύστολα κάθε μέρα που περνάει... Θα σας μισώ μέχρι να σβήσει ο ήλιος και δεν εννοώ μέχρι την επόμενη έκλειψη...Χαχαχαχα... Άσχετη παρένθεση, αλλά με έχει πειράξει η πανσεληνοέκλειψη ή αλλιώς το «ματωμένο φεγγάρι». Διψάει για αίμα η συγκεκριμένη Πανσέληνος... Και ποιος άλλος διψάει για αίμα; Το κουνούπι. Ποιο κουνούπι, ο Μίκλαντ; Όχι ρε ο Μίκλαντ, το κουνούπι του Νείλου! Ποιου Νείλου; Αυτού που έλεγε το Λενάκι στον πρόλογό του; «Να ο Νείλος με τις όμορφες νεράιδες, που αυτός κι όχι η βροχή του Δία μουσκεύει τους κάμπους της Αιγύπτου, όταν τα χιόνια λιώνουν;» [2] Έλα ρε Ευριπίδη πες μας κι εσύ τον Πρόλογό σου τώρα ότι δεν είναι η βροχή του Δία κι όταν αστράφτει δεν είναι αυτός που μας βγάζει φωτογραφία! Τι ξενέρωτα σοφιστικά είναι αυτά; Κι αν σου αποδείξω ότι ο Δίας τραβάει φωτό και ανεβάζει στόρι στο διάστημα τι θα λες μετά; Ότι έχω κάνει κολλεγιά με το Σωκράτη και σου κάνω πόλεμο; Τέλος πάντων, επειδή η έκλειψη θα επηρεάσει και θα γίνει ορατή στις χώρες της Ανατολής λέω να κάνω αφιέρωμα στον Νείλο και στη θεά Ίσιδα που πολλές φορές συνδέεται με τη Σελήνη ή και τη θεά Δήμητρα, ενώ στην Ταρώ εκπροσωπείται από τη Μεγάλη Ιέρεια που είναι η κάρτα των Ιχθύων. Ιχθύς κι ο David Elbaz (θα το καταλάβατε σίγουρα απ’ το ονειροπόλος που προανέφερα) παραθέτει τον μύθο της Ίσιδος και του Οσίριδος στο απίστευτα μαγευτικό του βιβλίο: «Οι 10.000 και μία νύχτες του σύμπαντος» για να μας περιγράψει έναν αστρικό χείμαρρο σαν τον Νείλο, όπου γεννιούνται συνεχώς νέοι αστέρες. Ο χείμαρρος αυτός βρίσκεται στον αστερισμό του Ωρίωνα, ο οποίος μαζί με τον αστέρα Σείριο θεωρούνταν εκδηλώσεις του Οσίριδος και της Ίσιδος αντίστοιχα:
«Οι Αιγύπτιοι έβλεπαν στον ουρανό μια προβολή του πανθέου τους. Ο Ουρανός ενσάρκωνε το θηλυκό στοιχείο, τη θεά Νουτ. Η Γη, αντίθετα, αντιπροσώπευε το αρσενικό στοιχείο με τη μορφή του θεού Γκεμπ. Από την ερωτική τους συνεύρεση γεννήθηκε μια κόρη η Ίσις. Αλλά και δύο γιοι: ο Όσιρις και ο Σεθ. «Ο Όσιρις ήταν δυνατός και έκανε υπερήφανο τον πατέρα του. Αυτό προκάλεσε τη ζήλια του αδελφού του Σεθ, αλλά και τον έρωτα της αδελφής του Ίσιδος. Καθώς οι θεοί δεν ήταν πολλοί, ο Όσιρις παντρεύτηκε την αδελφή του και θα ήταν ο πιο ευτυχισμένος από τους θεούς, αν ο Σεθ δεν του επιφύλασσε μια διαφορετική μοίρα. Αφού τον προσκάλεσε σε ένα συμπόσιο προς τιμή του, τον έκλεισε σε ένα κιβώτιο και τον πέταξε στον Νείλο». Σύμφωνα με τον μύθο, όταν η Ίσις έμαθε την τραγική μοίρα του Οσίριδος, έκοψε μια τούφα από τα μαλλιά της ως ένδειξη οδύνης και άρχισε να αναζητά το σώμα του στον Νείλο. Τελικά το βρήκε, όμως ο Σεθ άρπαξε στο σώμα του Οσίριδος, το τεμάχισε και έριξε τα κομμάτια στον Νείλο. Ίσως γι' αυτόν τον λόγο πρέπει να συνδυάσουμε πολλούς αστέρες μεταξύ τους για να δούμε το σώμα του Οσίριδος στον αστερισμό του Ωρίωνα, ενώ η ουράνια παρουσία της Ίσιδος ενσαρκώνεται από έναν μόνο αστέρα. Κάθε χρόνο, ο αστερισμός του Ωρίωνα εξαφανίζεται για δύο μήνες προτού επανεμφανιστεί στον ουρανό. Οι Αιγύπτιοι είχαν προσέξει ότι μετά την επιστροφή του αστερισμού ο Νείλος υπερχείλιζε. Μπορούσαν, λοιπόν, να προετοιμάζονται για την επικείμενη πλημμύρα, η οποία θα γονιμοποιούσε την άνυδρη γη της ερήμου και θα τους επέτρεπε να ζήσουν. Επομένως, η πηγή γονιμότητας της αιγυπτιακής γης συνδέθηκε στενά με τον μύθο της Ίσιδος και του Οσίριδος. Τα δάκρυα της θεάς Ίσιδος, η οποία πήγε στο βασίλειο των νεκρών για να βρει το τεμαχισμένο σώμα του αγαπημένου της, προκαλούσαν την υπερχείλιση του Νείλου. Σαν να βλέπουμε την Ίσιδα να βγάζει από τον Νείλο τα τεμαχισμένα μέλη του σώματος του Οσίριδος, ο Σείριος, ο πιο λαμπερός αστέρας τον ουρανού, ακολουθεί τον αστερισμό του Ωρίωνα όταν επανεμφανίζεται στον ουρανό. Ωστόσο λείπει ένα μέλος του Οσίριδος αυτό που διακρίνει τους άνδρες από τις γυναίκες... Αναφέροντας ότι το πέος του Οσίριδος έμεινε κρυμμένο σε κάποιο σημείο του Νείλου ο μύθος προσφέρει μια ερμηνεία για την προέλευση της γονιμότητας του ποταμού. Σήμερα γνωρίζουμε σε ποιο σημείο του ουρανού βρίσκεται το πέος του Οσίριδος στο νεφέλωμα του Ωρίωνα, που είναι ένα τα πιο γόνιμα βρεφοκομεία αστέρων του Γαλαξία και το πιο και κοντινό στη Γη». [3]
Στην πρώτη εικόνα θα δείτε αριστερά τον ουράνιο χείμαρρο όπου γεννιούνται νέοι αστέρες και βρίσκεται στον αστερισμό του Ωρίωνα (όπως φαίνεται στο φάσμα της ακτινοβολίας στο μακρινό υπέρυθρο μέσω του διαστημικού τηλεσκοπίου Herchel) και δεξιά τη φωτογραφία του Νείλου όπως φαίνεται από το διάστημα. [3]
Η δεύτερη φωτογραφία είναι από το διαστημικό κινητό του δευτερόγονου και περιλαμβάνει το ναό της θεάς Ίσιδος στη Δήλο, τον οποίο είχα την τύχη να επισκεφτώ για δεύτερη φορά στη ζωή μου στις 28/08/2024, πριν 2 χρόνια σαν σήμερα, για να δείτε ότι κάποιες συμπτώσεις δεν είναι διόλου σατανικές... Είναι κι ο πρωτόγονος στη φωτογραφία, αλλά σε φάση τηλεμεταφοράς στον Νείλο...(Ένα γράμμα διαφορά με τη Δήλο είναι παιδιά). Στην πραγματικότητα αφαίρεσα μερικά φωτόνια για να μη με βλέπετε, ε, γιατί κρίμα είναι...
Η τρίτη εικόνα είναι μια εικαστική απόδοση της μεγάλη ιέρειας που δυστυχώς δεν θυμάμαι καθόλου με σιγουριά τον/την δημιουργό, αλλά έχω την αίσθηση ότι είναι από τη Μαριέττα Καλιοράκη, τσεκάρετε: www.artstation.com/matok
Αν είναι άλλος / η ο / η δημιουργός ενημερώστε παρακαλώ όποιος ξέρει.
Όσο για τη σημερινή έκλειψη μπορείτε κατά τις 04:30 τα ξημερώματα να την ξεκινήσετε και γύρω στις 7 παρά να την τερματίσετε. Αν δεν είστε προληπτικοί ασφαλώς, κι όποιος αντέξει!
[1] Ομάρ Καγιάμ, Ρουμπαγιάτ, (απόδοση) Αργύρης Ευστρατιάδης, Εκδόσεις Πατάκη, 2015.
[2] Ευριπίδης, Ελένη, (μτφρ.) Τάσσος Ρούσσος, Εκδόσεις Διόφαντος.
[3] David Elbaz, Οι 10.000 και Μία Νύχτες του Σύμπαντος / Ο Χορός του Κόσμου, (μτφρ.) Άγγελος Φιλιππάτος, (επίμ.) Βασίλης Χαρμανδάρης, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2026.
2 months ago | [YT] | 2
View 0 replies
prwtogonos
Πάει κι ο Δεκαπενταύγουστος αγαπητοί συγκελίτες και τώρα δεν έχουμε πια τι να ευχηθούμε και τι να περιμένουμε... Πάει πια το «Καλή Παναγιά», μείναμε ξεκρέμαστοι για να μην πω «επί ξύλου κρεμάμενοι». Τουλάχιστον, δεν ξεμείναμε από βιβλία και κόμικ, γι’ αυτό είχα μια επιφοίτηση και είπα να προχωρήσω στο «ο prwtogonos προτείνει κόμιξ #4». Δεν θα σας κουράσω με κατεβατά αυτή τη φορά. Μέχρι να σμπρωξογλείψετε τη γρανίτα σας θα με έχει ήδη «σταυρώσει η αδελφή Λουΐζα έξω από το Σα Μπάστια».
Τα δύο αυτά κόμικ που βλέπετε στη φωτογραφία*, το «HARD ROCK 1992 / Γρανίτα από Χανιά», ένα «σφηνάκι» που δημιούργησε ο TASMAR για το 9ο Chaniartoon (το Καλύτερο φεστιβάλ κόμιξ όλων των εποχών) με αφορμή τα 18 χρόνια HARD ROCK – και άρα ενηλικίωσή του- και τη «ZAWA + η κοιλιά του κτήνους» του Michael Dialynas φαινομενικά δεν έχουν κανένα κοινό... Εκτός από το παγωτό ξυλάκι στο στόμα των πρωταγωνιστών και το γεγονός ότι είναι και τα δύο «Σκέτη Γλύκα»!
«Οι άνθρωποι προφανώς λατρεύουν τα γλυκά. Εξίσου προφανές είναι το γεγονός ότι πάρα πολλά ζαχαρούχα είδη μας βλάπτουν, με διάφορους τρόπους. Γιατί, λοιπόν, μας ελκύει τόσο πολύ κάτι που μπορεί να είναι επιβλαβές; Γενικά, οι δυνάμεις της εξέλιξης μας ωθούν να μας αρέσει ό,τι είναι ωφέλιμο – αν όχι για εμάς ατομικά, τότε στο είδος μας στο σύνολό του. Πολλές γλυκές ουσίες που συναντάμε στη φύση, εφόσον καταναλωθούν αποτελούν τελικά μια πηγή γλυκόζης για το σώμα μας, και η γλυκόζη είναι εξαιρετικά σημαντική πηγή ενέργειας, ειδικά ως καύσιμο για τον εγκέφαλο.
Τα σάκχαρα, τα οποία μόλις καταναλωθούν μπορούν να διασπαστούν σε γλυκόζη, υπάρχουν σε όλα τα φρούτα. Η λακτόζη του γάλακτος μετατρέπεται επίσης σε γλυκόζη, γεγονός που εξηγεί γιατί τα μωρά σπεύδουν να ρουφήξουν γάλα σχεδόν από τη στιγμή που θα γεννηθούν. Επομένως, θεωρητικά, η γλυκιά γεύση αποτέλεσε μέσω της εξέλιξης έναν τρόπο να ανιχνεύουμε πηγές γλυκόζης. Ωστόσο, η προτίμησή μας για τα σάκχαρα είναι μόνο μία πλευρά του ζητήματος. Συνηθίζουμε να αποφεύγουμε τα πικρά τρόφιμα διότι, όπως επίσης μας έχει διδάξει η εξέλιξη, είναι συχνά δύσπεπτα ή εντελώς επιβλαβή εξαιτίας του ότι είτε είναι δηλητηριώδη είτε έχουν σαπίσει. Παρότι ισχύει πως ορισμένες πικρές ουσίες μπορεί να είναι ευεργετικές, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με τα φαρμακευτικά φυτά, γενικά υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της τοξικότητας μιας ένωσης και της πικρής της γεύσης. Γενικότερα, λοιπόν, αυτό που έχει σημασία είναι ότι προτιμάμε το γλυκό από το πικρό, καθώς έτσι βελτιώνονται οι πιθανότητες επιβίωσής μας. Αυτή η έμφυτη προδιάθεση διαπερνά ακόμα και τον τρόπο που περιγράφουμε χαρακτήρες: Ένας γλυκός άνθρωπος είναι πιο ευχάριστος σε αντίθεση με έναν πικρό(χολο)!
Σήμερα η επιτραπέζια ζάχαρη - δηλαδή η καθαρή σακχαρόζη - υπάρχει σε υπερβολική αφθονία, κάτι που συχνά μας βλάπτει. Τούτο, όμως, δεν ίσχυε πάντοτε. Μια μέθοδος παραγωγής κρυστάλλων ζάχαρης ήταν γνωστή στην Ινδία γύρω στο 500 π.Χ. Στην τοπική γλώσσα αυτοί οι κρύσταλλοι ονομάζονταν khanda, όρος από τον οποίο προήλθε η αγγλική λέξη candy για την καραμέλα (Στα ελληνικά, η λέξη «καραμέλά» μάς ήρθε μάλλον από την ιταλική caramella, που, σύμφωνα με μια θεωρία, έχει κι αυτή ετυμολογικές ρίζες στο λατινικό canna mellis, που σημαίνει γλυκό καλάμι [Σ.τ.Μ.]). Η ζάχαρη έφτασε στην Ευρώπη κατά τον Μεσαίωνα, μέσω του αραβικού κόσμου, αλλά στην αρχή την αντιμετώπιζαν αποκλειστικά ως φάρμακο, το οποίο το προμήθευαν οι φαρμακοποιοί και το χρησιμοποιούσαν οι γιατροί. Εκτός των άλλων, ήταν και εξαιρετικά ακριβή και επομένως μόνο οι πλούσιοι μπορούσαν να το αποκτήσουν. Το 1390 ο κόμης του Ντάρμπυ πλήρωσε «δύο σελίνια για δύο λίβρες καραμελόξυλα» (περίπου ένα κιλό ενός παρασκευάσματος που έμοιαζε με ράβδους ζάχαρης φτιαγμένες από κριθάρι). Δυο σελίνια εκείνης της εποχής ισοδυναμούν σήμερα με περίπου 100 ευρώ.
Μετά την εξερεύνηση και τον αποικισμό του Νέου Κόσμου από τους Ευρωπαίους, η Καραϊβική και η Νότια Αμερική γέμισαν με φυτείες ζαχαροκάλαμου. Εκατομμύρια σκλάβοι εργάτες, που μεταφέρθηκαν από την Αφρική, συγκόμιζαν τις σοδειές κάνοντας πλούσιους τους ιδιοκτήτες των φυτειών και τους εμπόρους, μετατρέποντας τη ζάχαρη σε ένα προσιτό και ευρέως διαθέσιμο εμπόρευμα στην Ευρώπη και αλλού. Η κατανάλωση ζάχαρης στη Βρετανία αυξήθηκε σχεδόν 22 φορές μέσα σε 200 χρόνια: από μόλις 2 κιλά ανά άτομο ετησίως το 1704 σε 8 κιλά το 1800 και 19 κιλά το 1901».**
Κλασσικά εικονογραφημένα έτσι;
Πάντως να κρατήσετε θέλω στο μυαλό σας αγαπητοί συγκελίτες και αυτό που είχε πει ο Παράκελσος πριν 500 χρόνια: «Όλες οι ουσίες είναι δηλητήρια και τίποτα δεν υπάρχει που να μην είναι δηλητήριο. Η δόση κάνει το δηλητήριο.» Γι’ αυτό το νου σας... Αν ένας άνθρωπος κοντά στα 70 κιλά, καταναλώσει μονοκοπανιάς 2 κιλά ζάχαρης περίπου... Καπούτ... Τέλος λέμε. Να ‘χαμε να λέγαμε.
Βέβαια, πιστεύετε ότι θα με αφήσει σε ησυχία ο Bataille που φωνάζει τόση ώρα μέσα στο κεφάλι μου και μου τριβελίζει τα μηνίγγια να μην σας κλείσω χωρίς να πετάξω φιλοσοφικό; «Ο Μπατάιγ πιστεύει ότι η ελευθερία χρειάζεται όχι μόνο για να ζει κανείς κατά το κέφι του, αλλά και να καταστρέφεται κατά το κέφι του, δηλαδή να παραβαίνει τα απαγορευμένα!» Όπως ακριβώς ο Μάρκος και ο Γόγος δηλαδή που σαν έφηβοι τριγυρνάνε στην παλιά πόλη των Χανίων και απολαμβάνουν το «κλέψιμο» της ελευθερίας τους. Η ZAWA από την άλλη, φυλακισμένη απ’ τους ανθρώπους δεν ξέρουμε αν τελικά θα τους μάθει να τρώνε υπέροχα κούκις φτιαγμένα με αγάπη όπως αυτά που της αρέσουν. Αυτό θα το μάθετε στο ομώνυμο κόμικ, που κατά τη γνώμη μου σεναριακά και αισθητικά ήταν από τα πιο ανατρεπτικά και πρωτότυπα που διάβασα φέτος. Κι όλα αυτά τα οφείλω στα σουλάτσα μου στα Χανιά!
Ήρθε η ώρα να ανακεφαλαιώσω και τις τρεις αναφορές που έχω κάνει μέχρι τώρα βρίσκοντας ανάμεσό τους και άλλο ένα ακόμη κοινό.
Το «σφηνάκι» του Τάσου Μαραγκού αποτελεί εκτός των άλλων και φόρο τιμής στον Andrea Pazienza.
Όταν πήγα στον Μιχάλη Διαλυνά να μου υπογράψει τη ZAWA με σύστησε στη σύντροφό του και μου λέει «Από δω η Κατ, το ξανθό τερατάκι που τρώει τα πάντα κι απ’ το οποίο εμπνεύστηκα αυτό το κόμικ!».
Ο David Darling, (απ’ το βιβλίο του οποίου σας έχω πρήξει με αναφορές το τελευταίο διάστημα) εκτός από αστρονόμος και εκλαϊκευτής της επιστήμης είναι και μουσικός... (Προσοχή! Υπάρχει και τσελίστας με το ίδιο όνομα δεν εννοώ αυτόν). Μεταξύ άλλων λοιπόν, έχει ανεβάσει στο κανάλι του και ένα κομμάτι αφιερωμένο στην εγγονή του και στην κόρη του, το ανέβασε πριν 10 χρόνια ακριβώς στις 23/08... Δεν θα πω ότι είναι γλυκανάλατο, θα το πω γλυκούτσικο και θα σας το βάλω να σας συνοδεύει στην ανάγνωση της Zawa, μια και το κοριτσάκι συνάδει εντελώς στυλιστικά με το κόμικ, με τη διαφορά ότι το κοριτσάκι του βίντεο κλιπ "έχει μύτη"! Όσο για το βίντεο κλιπ ξεκάθαρα επηρεασμένο από τον "Ψαμμίτη" του Αρχιμίδη:
https://www.youtube.com/watch?v=ftZjN...
Αυτό λοιπόν που σκεφτόμουν ως κοινό είναι... Τι ωραίο να έχεις Μούσες!
Τώρα, μια και ξέμεινε ο Μάρκος χωρίς κασσετόφωνο για να διαβάσει τη Βαβέλ του θα του δανείσω το γουόκμαν μου με τα ακουστικά για να μη δίνει και στόχο στην αδερφή Λουίζα, και δεν θα του αφιερώσω ούτε Ozzy, ούτε Ramones ούτε Nirvana… Λέω να του βάλω το Ice Cream Man από Tom Waits:
https://www.youtube.com/watch?v=OHGG3...
Και έναν ακόμα παγωτατζή μια και ο Μάρκος φέρνει λίγο στον Eddie Van Halen στα νιάτα του... Νομίζω;
https://www.youtube.com/watch?v=i2RKW...
Και τα ρέστα;
*Η φωτό στημένη και τραβηγμένη από πρωτόγονο στις 15/08/2026, ενώ περιμένει να ψηθεί το παγωτό φούρνου.
**David Darling, Μπουμ / Ο Φυσικός Κόσμος στα Άκρα, (μτφρ.) Παναγιώτης Δρεπανιώτης, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2026.
Και μέχρι το τέλος της ανάρτησης αυτός ο τρελλιάρης ο Μπατάιγ με βοήθησε να βρω και τη ευχή που έχασα: ΚΑΛΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗ!!!
2 months ago (edited) | [YT] | 4
View 0 replies
prwtogonos
Ολική έκλειψη Ηλίου σήμερα 12/08/26, αγαπητοί συγκελίτες και ελπίζω να είστε κάπου ασφαλείς κρυμμένοι ίσως σε κάποια μυρμηγκοφωλιά! Τώρα θα μου πείτε γιατί δεν το έλεγα νωρίτερα; Γιατί αποφάσισα να σας γράφω φέτος σε πραγματικό χρόνο, δηλαδή αυτή τη στιγμή που γράφω παρακολουθώ τη NASA που στριμάρει έκλειψη. Εσείς βέβαια θα δείτε την ανάρτηση όταν πια η έκλειψη θα είναι παρελθόν... Αλλά όλα δεν είναι παρελθόν στο σύμπαν; Έτσι θα σκάνε και οι αναρτήσεις μου... Σαν αρχέγονα φωτόνια από τη μεγάλη Έκρηξη. Σαν να έρχονται από τον πιο μακρινό Γαλαξία που έχουμε εντοπίσει ως τώρα, «τον JADES-GS-z13-0, τον οποίο παρατηρούμε όπως ήταν μόλις 325 εκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Το φως του χρειάστηκε 13,5 δισεκατομμύρια χρόνια για να φτάσει στη Γη. Συνυπολογίζοντας την κοσμική διαστολή καθώς το φως αυτό βρισκόταν καθ’ οδόν προς τη Γη, η σημερινή μας απόσταση από τον JADES-GS-z13-0 ανέρχεται σε 33,6 δισεκατομμύρια έτη φωτός». [1] Φανταστείτε τώρα τι πολιτισμό παίζει να έχει αυτός ο Γαλαξίας... Δυστυχώς όμως δεν θα το μάθουμε ποτέ!
Μπορεί οι εκλείψεις ηλίου να ήταν τρομακτικές για τους πρώτους πολιτισμούς και να προμήνυαν ακόμα και ένα τέλος του κόσμου, για τους Φυσικούς αργότερα ήταν καθοριστικές! Ο Άρθουρ Έντικτον, για παράδειγμα, ήταν από τους πρώτους που κατανόησαν τη γενική θεωρία της σχετικότητας χάρη στις εκλείψεις. «Το 1919, ο Έντιγκτον είχε πάει στο νησί Πρίνσιπε της Αφρικής, που βρίσκεται στα ανοικτά των βορειοδυτικών ακτών της Γκαμπόν, για να παρατηρήσει την έκλειψη Ηλίου της 29ης Μαΐου και να επαληθεύσει τη γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν. Παρατήρησε λοιπόν ότι η πορεία του φωτός ενός αστέρα παρέκκλινε καθώς περνούσε κοντά από τον Ήλιο. Επειδή το φως δεν έχει μάζα, σύμφωνα με τη θεωρία του Νεύτωνα δεν θα έπρεπε να υφίσταται την επίδραση της βαρύτητας. Ωστόσο, ο Αϊνστάιν είχε δίκιο, τότε ο Ήλιος παραμορφώνει τον χωροχρόνο γύρω του και το φως ενός αστέρα ακολουθεί μια πορεία που παρεκκλίνει εξαιτίας αυτής της παραμόρφωσης. Για να μπορέσει ο Έντινγκτον να επαληθεύσει τη γενική θεωρία της σχετικότητας έπρεπε η Σελήνη να κρύψει τον Ήλιο, γιατί δεν μπορούμε να δούμε αν η θέση ενός αστέρα επηρεάζεται από τον Ήλιο όταν ο αστέρας λούζεται από ηλιακό φως. Η έκλειψη Ηλίου της 29ης Μαΐου του 1919 θεωρήθηκε μία από τις πρώτες ευκαιρίες να αποδειχθεί η γενική θεωρία της σχετικότητας». [2]
Στον κόσμο της μεταφυσικής ο Ήλιος συμβολίζει την αρσενική αρχή, ενώ η Σελήνη τη θηλυκή αρχή. Είναι κάτι σαν το Γιν και το Γιανγκ των σοφών Κινέζων. «Ετυμολογικά οι λέξεις «γιν» και «γιανγκ» εκφράζουν τη φωτισμένη και τη σκοτεινή πλευρά του βουνού. Η έννοια αυτή υπογραμμίζει με θαυμάσιο τρόπο τη σχετικότητα των δύο αντιτιθέμενων καταστάσεων: «Αυτό που κάνει το φως σκιά και τη σκιά φως είναι το Τάο». [...] Αναμφίβολα, η σύλληψη της ιδέας κατάγεται από την παρατήρηση των κινήσεων του Ήλιου, της Σελήνης και της εναλλαγής των εποχών. Οι εναλλασσόμενες εποχές, η γέννηση, η ανάπτυξη και ο θάνατος της οργανικής φύσης αποτέλεσαν για τους Κινέζους τις ολοφάνερες εκδηλώσεις των σχέσεων αλληλουχίας ανάμεσα στο γιν και στο γιανγκ, ανάμεσα στον σκοτεινό – κρύο χειμώνα και το φωτεινό – ζεστό καλοκαίρι». [3] Θα μπορούσαμε να πούμε ότι και οι εκλείψεις με τη σειρά τους συμβολίζουν την ολοκλήρωση κύκλων και την εκκίνηση νέων, αφού μάλιστα σήμερα έχουμε και Νέα Σελήνη στον Λέοντα! Αυτό που πρέπει να προσέξετε είναι τους κύκλους που θα ανοίξετε, αφού η έκλειψη γίνεται πάνω στο Νότιο Δεσμό που σημαίνει Κάρμα! Οι όποιες σχέσεις είτε ερωτικές είτε επαγγελματικές που εκκινούν αυτή την περίοδο θα έχουν σίγουρα σύντομη ημερομηνία λήξης παρόλο που το πάθος θα είναι στο πικ με Αφροδιτούλα στον Ζυγό, δηλαδή στο σπίτι της! Οι άνθρωποι που θα σας προσεγγίσουν μπορεί να είναι ακόμα και αρχαίες ψυχές από προηγούμενες ζωές που ήρθαν να σας δώσουν κάποιο μάθημα Αυγουστιάτικα! Γιατί τι άλλο συμβολίζει ο Ήλιος; Την Αλήθεια! Και τι μπορεί να συμβολίζει το πλήρες κουκούλωμα του Ήλιου; Την απόκρυψη της αλήθειας!
Βέβαια θα μου πείτε αγαπητοί συγκελίτες πως το ψέμα δεν είναι πάντοτε κακό... Η ευτυχία κάποιου ενίοτε βασίζεται σε ένα ψέμα, ακόμα και η υγεία του! «Τον δέκατο έκτο αιώνα ο Μισέλ ντε Μονταίν έγραφε: Γιατί οι γιατροί εκμεταλλεύονται την ευπιστία των ασθενών τους δίνοντάς τους ψευδείς υποσχέσεις θεραπείας, αν όχι για να επιστρατεύσουν τις δυνάμεις της φαντασίας, που θα συνδράμουν τα απατηλά τους παρασκευάσματα; Γνωρίζουν... ότι υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους η απλή θέα ενός φαρμάκου είναι δραστική». Μιλάει για τα φάρμακα placebo, λατινική λέξη που σημαίνει «θα ευχαριστήσω», «θα ικανοποιήσω». Δεν είναι όμως μόνο αυτό... Η ίδια η ψυχοθεραπεία, η οποία ανήκει στις «ομιλητικές θεραπείες», μπορεί μέσω του λόγου να επιδράσει σε σημεία του εγκεφάλου και να αυξήσει τις σεροτονίνες που χρειάζονται για να μην κόψει ο άλλος το αυτί του για παράδειγμα. Έρευνα που έγινε σε 300 μη νοσηλευόμενους ασθενείς με μονοπολική κατάθλιψη στις ΗΠΑ απέδειξε ότι το 30% όσων πήραν πλασέμπο και έκαναν τις ομιλητικές θεραπείες παρουσίασαν βελτίωση. «Αν τα αποτελέσματα μας εκπλήσσουν, είναι διότι έχουμε την τάση να βάζουμε την ψυχολογική και τη βιολογική πλευρά των ψυχασθενειών σε διαφορετικές κατηγορίες. Όταν μιλάμε σε κάποιον (ακόμη και όταν του δίνουμε πλασέμπο), επιδρούμε στον εγκέφαλό του. Ορισμένες «ψυχολογικές» θεραπείες μπορεί να επηρεάσουν τα ίδια ακριβώς μέρη του εγκεφάλου όπως τα φάρμακα ή ηλεκτροσπασμιθεραπεία».[4] Καταλάβατε τώρα γιατί πάω πιο πολύ τους νευρολόγους απ’ ότι τους ψυχιάτρους;
Από την άλλη η αλήθεια είναι σκληρή. Και τι είναι αλήθεια; Θα μου πείτε. Ίσως «μια δήλωση που ευθυγραμμίζεται με τη πραγματικότητα». Και τι είναι πραγματικότητα; Η δικιά μου πραγματικότητα; Η δικιά σου πραγματικότητα; Η πραγματικότητα του Βαν Γκογκ; Η πραγματικότητα που προσλαμβάνουμε μέσω των αισθήσεων μήπως; Ή η πραγματικότητα που μας παρουσιάζει η ΝΑΣΑ; Πολλά φιλοσοφικά, εννοείται τα αφήνω σε σας ή και στον Φουσέκη.
Τον 16ο αι. ο Έρασμος έγραφε: «Μα είναι συμφορά να σε γελούν, θα μου πείτε. Ναι, μα είναι χειρότερη όταν δε γελιέσαι. Κάνεις τεράστιο λάθος να τοποθετείς την ευτυχία στην πραγματικότητα. Η ευτυχία κρίνεται από τη γνώμη που εμείς σχηματίζουμε για τα πράγματα. Κι αυτά είναι τόσο σκοτεινά και τόσο πολύπλοκα, που είναι αδύνατο να μάθεις κάτι με σιγουριά, όπως σωστά το είπαν οι Ακαδημαϊκοί μου, «οι λιγότερο φαντασμένοι από τους φιλόσοφους». Ή αν καταφέρεις να μάθεις κάτι, αυτό γίνεται συχνά σε βάρος της ευτυχίας σου. Το μυαλό του ανθρώπου είναι έτσι φτιαγμένο που καλύτερα πιάνεται με το ψέμα παρά με την αλήθεια». [5] Στον «Εκκλησιαστή» επίσης διαβάζουμε: «Στην πολλή σοφία είναι και πολύ πόνος∙ όσο πιο πολλά μαθαίνεις, τόσο πιο πολύ χαλάς την καρδιά σου. [...] Η καρδιά των σοφών κατοικεί με το πένθος, η καρδιά των τρελών με τη χαρά».
Υπήρξαν πράγματι, πολλές στιγμές στη ζωή μου που ήμουν πολύ ευτυχισμένος ζώντας μέσα σε μία φούσκα, είτε που δημιούργησα μόνος μου ή κάποιος άλλος. Σήμερα, όμως αυτομαστιγώνομαι που δεν έσκασε αυτή η φούσκα νωρίτερα και έγινε η αιτία να χάσω τον προσανατολισμό μου. Καλύτερα από μένα το θέτει ο Φράνσις Σου: «Ο κόσμος που αντικρίζω σήμερα συγκλονίζεται από την πολιτική αστάθεια και τροφοδοτείται από την παραπληροφόρηση. Την αλήθεια την καλύπτουν σκιές. Οι περισσότεροι, αντί να αποδέχονται σύνθετες αλήθειες, ασπάζονται κραυγαλέα ψεύδη που υπηρετούν την κοσμοθεωρία τους. Ζούμε σε φιλτραρισμένες φούσκες που μας εγκλωβίζουν στις ίδιες μας τις προκαταλήψεις. Μέσα σε τούτες τις φούσκες, τα ψεύδη κοινοποιούνται συστηματικά, ενίοτε και κακόβουλα. Κατά τραγική ειρωνεία, οι ομάδες που ευθύνονται για τη χρήση των ψεμάτων ως όπλων είχαν χωρίς να το επιδιώξουν τη βοήθεια αντίπαλων ομάδων οι οποίες, αμφισβητούν, μέχρι σήμερα, την ύπαρξη αντικειμενικής αλήθειας. Η ρητορική ερώτηση του Πιλάτου «Τι εστίν αλήθεια;» είναι η φωνή αγανάκτησης μιας κοινής γνώμης που βρίσκεται σε σύγχυση. Την ίδια απελπισία διακρίνω όταν ακούω φίλους μου να λένε με παράπονο, «Είναι πολύ δύσκολο να καταλάβω τα συμβαίνει, και τι με νοιάζει άλλωστε;».
Τι μας νοιάζει άλλωστε; Έχει πλέον σημασία η αλήθεια; Μήπως πρέπει απλώς να δείχνουμε τυφλή εμπιστοσύνη στην εξουσία για να αποφασίζει τι είναι αληθές; Ή μήπως μπορούμε να διακρίνουμε την αλήθεια μόνοι μας;
Η αλήθεια είναι ένδειξη ανθρώπινης ευδαιμονίας. Μια κοινωνία που ευδαιμονεί τρέφει εκτίμηση για την αλήθεια, ενώ οι καταπιεστικές κοινωνίες την καταπνίγουν. Σκεφτείτε τα ολοκληρωτικά καθεστώτα που ελέγχουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κάνουν προπαγάνδα στον ίδιο τους τον λαό. Η θεωρητικός της πολιτικής Χάννα Άρεντ μελέτησε τέτοια καθεστώτα. Στο άρθρο της “Truth and Politics” («Αλήθεια και πολιτική») (1967) υποστηρίζει:
«Η επίπτωση της συνεχούς και ολοκληρωτικής αντικατάστασης της πραγματολογικής αλήθειας με ψεύδη δεν είναι ότι πλέον τα ψεύδη θα γίνουν δεκτά ως αλήθεια, κι ότι η αλήθεια θα συκοφαντηθεί ως ψέμα, αλλά ότι η αίσθηση με την οποία βρίσκουμε τον προσανατολισμό μας στον πραγματικό κόσμο... καταστρέφεται».
Όταν χάνουμε τον προσανατολισμό μας, αρχίζουμε να ενδιαφερόμαστε λιγότερο για το τι είναι αλήθεια. Χειραγωγούμαστε πιο εύκολα. «Τι με νοιάζει άλλωστε;».» [6]
Κι επειδή πάλι δεν θα με αφήσει το you tube να ποστάρω όλο το κείμενο (μάγος είσαι; πάλι την πάτησα..), θα κλείσω με τα λόγια του θεού του Ισαάκ που βρήκα στο παραπάνω βιβλίο και τα οποία θα ήθελα να συνδυάσετε με τη δεύτερη φωτογραφία. Τα λόγια αυτά δίνουν άλλο ένα ευεργέτημα της αλήθειας, την αναζήτηση της γνώσης. «Όσα περισσότερα γνωρίζουμε, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούμε πόσα ακόμη αγνοούμε»:
«Δεν ξέρω τι εντύπωση δίνω στον κόσμο∙ πιστεύω ότι δεν ήμουν παρά ένα αγόρι που έπαιζε στην ακρογιαλιά και που ενίοτε μου αποσπούσε την προσοχή ένα βότσαλο πιο λείο ή ένα κοχύλι πιο όμορφο από τα συνηθισμένα, ενώ ο μεγάλος ωκεανός της αλήθειας απλωνόταν εμπρός μου εντελώς ανεξερεύνητος». [7]
Και επειδή θα σκάσω αν δεν το πω... Χάρη στον Νεύτωνα και το νόμο του για την κεντρομόλο τάση των σωμάτων καταφέραμε να προβλέπουμε την ημερομηνία και τη διάρκεια της επόμενης ηλιακής έκλειψης, αλλά και άλλων αστρονομικών συμβάντων.
Βλ. Βιβλιογραφία στο πρώτο σχόλιο το Καρφιτσωμένο!
2 months ago (edited) | [YT] | 2
View 1 reply
prwtogonos
Τώρα κανονικά, ως σταθερό ζώδιο με ωροσκόπο Λέοντα, θα έπρεπε ήδη να σας έχω κάνει ανάρτηση για το 8/8 lion’s gate portal και να σας εξηγώ την κάρτα του Ήλιου και της Δύναμης στην Ταρώ, όπως κάθε χρόνο, αλλά την πολλή τη σταθερότητα, τη βαρέθηκα μέχρι κι εγώ... Οπότε αποφάσισα να κάνω κάτι άλλο! Ένα μίνι αφιέρωμα στο Μουντιάλ που μας πέρασε, που απορώ πώς μου ξέφυγε και δεν το έκανα νωρίτερα!
Τα Μουντιάλ υπήρξαν ανέκαθεν ενδιαφέρουσες διοργανώσεις όχι μόνο για το αγωνιστικό κομμάτι, αλλά και για το γεωγραφικό-λαογραφικό! Από το φετινό, για παράδειγμα θα μου μείνει ιδιαίτερα η εθνική Κουρασάο που μόνο στο λικέρ blue Curacao είχα ξανακούσει το όνομα... Έχω όμως και μερικές ακόμα στιγμές που θα μου μείνουν αξέχαστες. Πρώτον, χαράχθηκε στον εγκέφαλό μου η λέξη «ενυδάτωση». Είχα συνηθίσει να την ακούω μόνο σε διαφημίσεις καλλυντικών, αλλά μετά κατάλαβα πόσο σημαντική είναι. Όλοι οι ενεργειακοί θεραπευτές χτυπιούνται νυχθημερόν και σας λένε να ενυδατώνεστε! Έχουν δίκιο! Γιατί αν δεν το κάνετε θα μπλοκάρετε την ενέργεια Τσι και δεν θα μπορεί μετά να ρέει ελεύθερα στο σώμα σας... Κι αν συμβεί αυτό, πώς θα κλαδεύετε με άνεση τον αντίπαλο, ειδικά αν είστε παίκτης της Αγγλίας ή της Αργεντινής; Πώς θα πάτε μετά επίσκεψη στην έρημο Ατακάμα της Χιλής που θα σκάσει το δέρμα σας σαν ζαμπονοτυρόπιτα μέσα σε δευτερόλεπτα; Τέλος πάντων, αυτά τα διαλείμματα ενυδάτωσης είχαν και κάτι νοσταλγικό... Μου θύμισαν τα μπουγέλα στο σχολείο στο τέλος της χρονιάς που τόσα χρόνια πασχίζουν οι μαθητές με τις καταλήψεις τους να νομιμοποιήσουν, αλλά τίποτα...
Από μούτρα ποδοσφαιρικά τώρα θα ξεχωρίσω τον γίγαντα τον Håland, όχι τόσο για την «παιχτικότητά (;!;!;!)» του την αθλητική, όσο για τη μουσική και συγκεκριμένα τη σχέση του με το «βαθύ»... Η κωπηλασία εντός γηπέδου σαν από αλλού φερμένη άρρηκτα συνδεδεμένη με την ενυδάτωση που προηγήθηκε... Εκλεκτός σαμάνος, μάγος της φυλής με αντισιωνιστικά αισθήματα!
Από ματς τώρα που έγραψαν ιστορία θα σας πω για τον αγώνα που καταγράφηκε στον θάλαμο, τον υποθάλαμο, την αμυγδαλή, τον ιππόκαμπο, τον νεοφλοιό, τον «παλιοφλοιό», την παρεγκεφαλίδα και γενικά σε κάθε μου κύτταρο εντός και εκτός εγκεφάλου: Τον αγώνα μεταξύ Γαλλίας και Παραγουάης! Ήταν κυριολεκτικά σαν να βλέπω ντοκιμαντέρ του National Geographic για βραδύποδες με γλαφυρότατη μετάδοση από Ιωσήφ Νικολάου. «Ο τριδάκτυλος βραδύποδας αποτελεί ένα από τα πιο αργοκίνητα θηλαστικά στον πλανήτη, το οποίο – όταν αποφασίσει να κινηθεί – σέρνεται μέσα στον βιότοπό του, δηλαδή στις κορυφές των δέντρων, με μέση ταχύτητα περίπου 4 μέτρα το λεπτό. [...] Η μοναδική περίπτωση που ένας βραδύποδας κινείται γρήγορα είναι όταν πέφτει, κάτι που συμβαίνει εκπληκτικά συχνά. Περίπου μία φορά την εβδομάδα κατά μέσο όρο, ο βραδύποδας γλιστρά από τα κλαδιά και κατακρημνίζεται στο έδαφος. Μπορεί να πέσει έως και 30 μέτρα, όσο περίπου είναι το ύψος ενός δεκαώροφου κτιρίου, και να φτάσει στο σημείο πρόσκρουσης με ταχύτητα 24 μέτρων το δευτερόλεπτο. Όμως οι βραδύποδες είναι σκληροτράχυλοι και ατάραχοι, και συνήθως καταφέρνουν να συρθούν και να επιστρέψουν στο δενδρόβιο περιβάλλον τους δίχως κάποια σημαντική επίπτωση»[1]. Πραγματικά, τι g πρέπει να ‘χαν φάει οι παίκτες εκατέρωθεν; Την ώρα του αγώνα, έκανα δουλειά στον υπολογιστή και όποτε γύριζα το κεφάλι μου στην τηλεόραση, κάποιος ήταν πεσμένος κάτω. Λέω δεν γίνεται; Μας κάνουν πλάκα... Τις φορές που δεν ήταν κάποιος κάτω απλώς ετοιμαζόταν να πέσει με αργή κίνηση. Τι να πω; Δεν είχαν ενυδατωθεί αρκετά; Ένιωσα σαν τον Μάλκομ Μακντάουελ στο «Κουρδιστό Πορτοκάλι» και χωρίς να με έχουν βάλει με το ζόρι να το δω...
Για να μην σας κουράσω άλλο με τις αναμνήσεις μου, θα κλείσω λέγοντας ότι δεν φαντάζεστε το ΣΟΚ που έπαθα όταν είδα τον Νίκο Δένδια πλάι στον Ντόναλντ Τραμπ (φτου) να σκάει στον αγωνιστικό χώρο και να γιουχάρεται τη βραδιά του τελικού! Λέω, τι φάση; Εν τέλει προς μεγάλη μου λύπη για την πολιτική εκπροσώπηση της χώρας μας στο Μουντιάλ ενημερώθηκα ότι ήταν ο πρόεδρος της FIFA!
Προφανώς, όπως έχω τονίσει και αλλού η ομάδα μου είναι μία και απαράλλαχτη οπότε δεν υποστήριζα καμία άλλη ομάδα ούτε στον τελικό, ούτε κατά τη διάρκεια, ωστόσο είπα να στήσω μία φωτογραφία που επικεντρώνεται στις ομάδες του τελικού Ισπανία και Αργεντινή, αλλά και με μια έμμεση αναφορά στην τρίτη και καταϊδρωμένη Αγγλετέρα, για να δούμε το ποδόσφαιρο και από μια άλλη οπτική, πολιτικοθρησκευτική. Ήρθε λοιπόν, η ώρα να μιλήσουμε για θρησκείες, για τη «στρογγυλή θεά», για τους ναούς, για τις λατρείες και εννοείται ότι δεν εννοώ σε μεταφυσικό επίπεδο. Όπως έγραφε κι ο απολαυστικότατος Γιώργης Γιατρομανωλάκης σε άρθρο του στο Βήμα [2]: «Ποιος έκανε «τις τρίπλες του θεού» στο Μουντιάλ του 1962, ο Γκαρίντσα, που είχε το ένα πόδι κοντύτερο από το άλλο λόγω πολιομυελίτιδας, ή ο ίδιος ο θεός; Ποιος σκόραρε στο Μουντιάλ του 1986 εναντίον της Αγγλίας, το χέρι του Μαραντόνα ή το χέρι του θεού; Είμαι μάλιστα βέβαιος πως ο Κύριος ανάβει πού και πού κι ένα κεράκι στην «Ιglesia Μaradoniana», χωρίς ποσώς να ενοχλείται». Η Αργεντινή είναι μια χώρα που καλώς ή κακώς έχει συνδέσει την ποδοσφαιρική της παράδοση με το όνομα του Μαραντόνα. Επειδή, δεν είχα Ταρώ τράπουλα από την Αργεντινή (θα αποκτήσω όμως βάζω στοίχημα) σας έχω από τη Νάπολη... Μια πόλη που λατρεύει κυριολεκτικά τον Μαραντόνα σαν θεό! Και πόσο μεγάλο είναι το βάρος ενός θνητού που αποκαλείται θεός; Καλύτερα από μένα ας απαντήσει ο αγαπημένος μου Γκαλεάνο:
«Ένιωθε το βάρος του εαυτού του να τον συνθλίβει. Είχε προβλήματα στη σπονδυλική στήλη, από εκείνη τη μακρινή μέρα κιόλας που το πλήθος φώναξε πρώτη φορά το όνομά του. Ο Μαραντόνα κουβαλούσε ένα φορτίο που ονομαζόταν Μαραντόνα και που του τσάκιζε την πλάτη. Το κορμί, ως μεταφορική έννοια, πονούσαν τα πόδια του, δεν μπορούσε να κοιμηθεί δίχως χάπια. Δεν άργησε να καταλάβει ότι η ευθύνη να δουλεύει ως θεός στα γήπεδα ήταν αβάσταχτη, όμως από την αρχή γνώριζε πως ήταν αδύνατον να πάψει να το κάνει. «Έχω ανάγκη να με έχουν ανάγκη» εξομολογήθηκε όταν είχε ήδη αρκετά χρόνια το φωτοστέφανο στο κεφάλι και είχε υποταχθεί στην τυραννία της υπεράνθρωπης προσπάθειας, μπουκωμένος στις κορτιζόνες, τα παυσίπονα και τις επευφημίες, με τις απαιτήσεις των πιστών και το μίσος όλων των ενοχλημένων να τον κυνηγούν. [...]
Αργότερα, στη Νάπολη, ο Μαραντόνα έγινε Αγία Μαραντόνα και ο πολιούχος της, Άγιος Τζενάρο, έγινε Άγιος Τζεναρμάντο. Στους δρόμους πουλούσαν εικονίτσες του θεού με τα κοντά παντελόνια και με το φωτοστέφανο της Παρθένου, ή περιβεβλημένου με το ιερό χιτώνια του αγίου που ματώνει κάθε εξάμηνο. Πουλούσαν επίσης φέρετρα των ομάδων της βόρειας Ιταλίας και μπουκαλάκια με δάκρυα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Τα παιδιά και τα σκυλιά μιμούνταν το κούρεμα του Μαραντόνα. Στο άγαλμα του Δάντη υπήρχε μια μπάλα κάτω από το πόδι του, και ο Τρίτων στο σιντριβάνι φορούσε τη γαλάζια φανέλα της Νάπολης. Η ομάδα αυτής της πόλης είχε να κερδίσει πρωτάθλημα για παραπάνω από μισό αιώνα∙ ήταν μια πόλη εκτεθειμένη στην οργή του Βεζούβιου και την αιώνια ήττα στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, και χάρη στον Μαραντόνα ο μελαμψός Νότος κατάφερε επιτέλους να ταπεινώσει τον λευκό Βορρά που τον περιφρονούσε. Η Νάπολη κατακτούσε το ένα πρωτάθλημα μετά το άλλο στην Ιταλία και την Ευρώπη, και κάθε γκολ ήταν μια ιεροσυλία εις βάρος του κατεστημένου και μια ρεβάνς εναντίον της Ιστορίας. Στο Μιλάνο μισούσαν τον ένοχο αυτής της προσβολής, ο οποίος εκπροσωπούσε τους φτωχούς που είχαν ξεφύγει από τη θέση τους, και τον αποκαλούσαν ζαμπόν με καρούλια. Και όχι μόνο στο Μιλάνο. Στο Μουντιάλ του ‘90 κάθε φορά που ο Μαραντόνα έπαιρνε την μπάλα, οι περισσότεροι θεατές τον αποδοκίμαζαν με άγρια σφυρίγματα, και η ήττα της Αργεντινής από τη Γερμανία γιορτάστηκε σαν νίκη της Ιταλίας.» [3]
Στην κάρτα του άρματος (VII) τον βλέπετε σαν νικητή να γυρνάει θριαμβευτής στην πόλη. Η κάρτα αυτή συνδέεται επίσης και με τον Ιούλιο (7) και με το ζώδιο του Καρκίνου... Καθόλου τυχαία επιλογή αφού Ιούλιο είχαμε τελικό!
Οι κάρτες της Ισπανίας μας ήρθαν πράγματι από την Ισπανία! Εκτός από Ήλιο και Δύναμη λόγω της ημέρας πρόσθεσα και τον Κόσμο (αν και λίγο μαραμένος) λόγω αφιερώματος. Επειδή οι απεσταλμένοι μου είναι αρκετά μερακλήδες, όταν ψάχνουν τράπουλες δεν μπαίνουν απλά σε μια μηχανή αναζήτησης, αλλά ρωτάνε τους γηγενείς... Στην ερώτηση «Tarot? Με ένα ταυτόχρονο κούπε πε στο χέρι που μεταφράζεται σε «πού θα βρω»; από τη στιγμή που δεν ξέρεις τη γλώσσα.» Η απάντηση του γηγενή ήταν: “Calle Ribera de Curtidores, nro.4” Εκεί βρισκόταν ένας συνάδελφος σαμάνος που δεν πουλούσε, αλλά έλεγε τα Ταρώ! Είπε τότε στον απεσταλμένο μου ότι αν τον προπληρώσει θα του βρει την αυθεντική παραδοσιακή ισπανική τράπουλα που χρησιμοποιεί και ο ίδιος και χρονολογείται στα 1736. Γι’ αυτό θα παρατηρήσετε διαφορετική αρίθμηση στις κάρτες από την κλασσική... Όταν ρώτησα τον απεσταλμένο γιατί έχει και μετάφραση στα αγγλικά; «Α, μου λέει, γιατί ο συγκεκριμένος σαμάνος ήταν μεν γέννημα θρέμμα Ισπανός, αλλά με καταγωγή από Αγγλία». Δε βαριέσαι λέω, κάποιοι έχουν στο αίμα τους την αμαρτία, άλλοι την αποικιοκρατία!
Λοιπόν, δεν με παίρνει να πω άλλα για τους Ισπανούς, το άξιζαν, έπαιξαν καλά και το πήραν. Μετά τη «σκιά» του Γκαλεάνο θα σας αφήσω με τη «σκιά» του Baudrillard, τροφή για σκέψη:
(Η Συνέχεια μαζί με τη Βιβλιογραφία είναι στο πρώτο σχόλιο, καθώς για άλλη μια φορά ξεπέρασα τα όρια του χώρου)
2 months ago (edited) | [YT] | 2
View 1 reply
prwtogonos
💜💜💜 THIS IS U 💜💜💜
I would like to rule the world
Just to keep you pleased
I would like to have some more
I’ll get down on my knees
So don’t stay behind
Just break the line
See how far you can go
And tell me how it feels
This is you
I would like to rule the world
Just to keep you pleased
I would like to have some more
I’ll get down on my knees
So don’t stay behind
Just break the line
See how far you can go
And tell me how it feels
This is you
I would like to be the dream
You’re dreaming in your sleep
I would like to be the air
You’re breathing in so deep
So don’t stay behind
Just break the line
See how far you can go
And tell me how it feels
This is you
I would like to be the king
So you can be my queen
I would like to be the pink
In the blues you’re in
So don’t stay behind
Just break the line
See how far you can go
And tell me how it feels
This is you
Τρισμέγιστε Τιτάνα Εσύ Είσαι!!! Κανένας Άλλος!!!
Χίλια Χρόνια να Ζήσεις να σε Χαιρόμαστε!!! Φέτος που κλείνει το USE 30 χρόνια δεν γινόταν να μην σου αφιερώσω αυτή την κομματάρα!!!
Βάζω και την unplugged εκτέλεση* εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=cOuW6...
Σ’ ΑΓΑΠΩ ΡΕ!!!❤️❤️❤️
*Η uplugged εκτέλεση, όπως και η φωτογραφία είναι από το Gimme Shelter Film Festival που έλαβε χώρα στο Gagarin στις 19.11.2018 και είναι λήψεις του prwtogonou.
Σε περίπτωση που κάποιος άλλος εκτός από τον Argy πατήσει το λινκ κι αρχίσει πάλι να κριντζάρει με τα fu**ing vocals, θα αφήσω ΙΒΑΝ στα σχόλια να μου τσοντάρετε για μαθήματα φωνητικής... Και Άγιο είχατε που δεν πόσταρα τα μη unplugged που θα πηγαίνατε για κοχλιακό εμφύτευμα! Χαχααχαα... Αλλά συμβαίνουν αυτά με τις αφιερώσεις... 😇😁
3 months ago | [YT] | 3
View 0 replies
prwtogonos
Πανσέληνος στον Υδροχόο σήμερα 29/07/2026, σε απάντηση της πανσελήνου στον Λέοντα που είχε πραγματοποιηθεί στις 17/02, όπου είχαμε κάνει και το σχετικό μνημόσυνο, οπότε λέω αφού ανοίξαμε τον κύκλο πρέπει και να τον κλείσουμε. Εσείς οι Υδροχόοι μη χαίρεστε ότι και καλά ευνοείστε και τώρα που γέμισε το φεγγάρι θα ανοίξουν οι ουρανοί και θα πέσει το Νόμπελ Φυσικής στην αγκαλιά σας, ΌΧΙ! Μόνο το πρώτο δεκαήμερο Έχει δικαίωμα να χαίρεται, καθώς και τα υπόλοιπα σταθερά: Ταύροι, Λέοντες, Σκορπιοί, ανοίξτε χειροπόδαρα και θα δεχτείτε όλες τις ευλογίες του Ουρανού στην αγκαλιά σας!
Την κάρτα του Υδροχόου στην Ταρώ – το Αστέρι – με το νούμερο 17 σας την έχω ανεβάσει πολλές φορές και χιλιοεξηγήσει... Νισάφι! Οπότε είπα να κάνω κάτι άλλο.
Αποφάσισα να ανεβάσω μία καρτ-ποστάλ που είχα πάρει από το περσινό Pride που φέρει τον τίτλο Queen of Swords and Cups [1], μαζί με τρεις υπέροχες κάρτες που μας ήρθαν από τη Σλοβακία [2], αλλά οι τίτλοι είναι στα τσέχικα. Τη «Βασίλισσα Σπαθί» αριστερά, τη «Βασίλισσα Κούπα» δεξιά και το «Αστέρι» πάνω (βλέπε φωτό*).
Ήταν πραγματικά μεγάλος ο ενθουσιασμός μου όταν είδα αυτή την καρτ-ποστάλ, γιατί εκτός από τη ρευστότητα του φύλου που διακρίνει την κάρτα και όλους μας ανεξαιρέτως και έγκειται στα ποσοστά της θηλυκής και της αρσενικής ενέργειας που κουβαλάει ο καθένας μας και όχι στα όργανα αναπαραγωγής, διέκρινα και τη ρευστότητα του στοιχείου... Element fluid σαν να λέμε... Κανένα ζώδιο δεν κουβαλάει απαραίτητα ένα στοιχείο. Κι ο Υδροχόος είναι ένα από αυτά! Μπορεί να είναι σταθερός αέρας, αλλά κουβαλάει το νερό, δηλαδή το συναίσθημα, που δεν φτάνει που το μοιράζει απλόχερα του έχουν κολλήσει και τη ρετσινιά του κρύου, του αναίσθητου και του ψυχρού. Ο Υδροχόος είναι κρύος, αναίσθητος και ψυχρός απέναντι σε ανθρώπους κρύους, αναίσθητους και ψυχρούς αν ψάχνετε μανούλες βρείτε κανέναν Ιχθύ σαν τον Ιησού Χριστό! Χαχαχα... (Σας κάνω τώρα πρόλογο για το τι θα ακολουθήσει, εκτός από πλάκα). Ενθουσιάστηκα λοιπόν με την κάρτα, αλλά ενθουσιάστηκα και με το πώς συνομιλεί με τις άλλες κάρτες. Παρατηρείστε το αστέρι στο ξίφος πώς μοιάζει με το αστέρι της πάνω κάρτας ή το στέμμα στα κεφάλια όλων των βασιλισσών ή τα δύο αστέρια που βρίσκονται αντιδιαμετρικά της βασίλισσας στην καρτ – ποστάλ και στη βασίλισσα κούπα. Δεν ξέρω αν η δημιουργός είχε υπόψη τις σλοβάκικες κάρτες, αλλά αν όχι, έτσι λειτουργούν οι σαμάνοι απανταχού της οικουμένης αγαπητά αστροκονιάματα.
Μιας και έχουμε μπει λοιπόν για τα καλά στην εποχή του Υδροχόου σας αφήνω να απολαύσετε το φεγγάρι με ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Θεοδώρας Ντάκου, «Αστρολογία στην Εποχή του Υδροχόου» [3]:
«Ἡ ἀντίληψη μιᾶς ᾿Αρμονίας ἐλευθερώνει τον ἄνθρωπο από τον καθημερινό φόβο καί δίνει τη λύση στο υπαρξιακό του πρόβλημα... Κάθε ἀρνητικό συναίσθημα, κάθε ἀρνητική σκέψη ή πράξη, κάθε δυσαρμονία, δημιουργεῖ μιάν άνωμαλία στὴν ὀντότητά μας ἤ καί μιὰ ἀναπηρία – στήν χειρότερη περίπτωση. Οἱ ἀρνητικές μας ἐνέργειες μᾶς ὁδηγοῦν στὸ θάνατο. Αν μπορούσαμε να το δοῦμε αὐτό μὲ τὰ φυσικά μας μάτια, να το γνωρίσουμε μέ τή φυσική μας λογική ἴσως ξαφνικά, ὅλα ν' ἄλλαζαν. Όμως, το νιώθουμε, το βλέπουμε, ἂν χρησιμοποιήσουμε λίγο το μυαλό μας. Τα νεύρα, ὁ ὀργανισμός ὁλόκληρος, το ὑποσυνείδητο πάσχουν. Άγχος και σύγχυση, δηλώνουν ἀμέσως τήν ἀπομάκρυνσή μας ἀπό τόν προορισμό μας νὰ ἐξελιχθοῦμε. Με ἀγωνία, ἁρπαζόμαστε ἀπό υποκατάστατα, προσπαθώντας να ξαναβροῦμε τὴν ευτυχία και τη γαλήνη, πού εἶναι φυτεμένα βαθιά μέσα μας καὶ τὰ νιώθουμε να χάνονται. Τίποτα δὲν μᾶς εὐχαριστεί. Παραπαίουμε, προσπαθώντας να χαϊδέψουμε τόν ἑαυτό μα κάνοντάς τον να πονάει και φυλακίζοντάς τον ὅλο καὶ πιo πολύ, ώσπου, στο τέλος, χάνουμε την ἐμπιστοσύνη στον ἑαυτό μας, στοὺς ἄλλους, στη ζωή. Ἡ ᾿Αγάπη τότε χάνει την ἔννοιά της καὶ γίνεται μια «ύβρις» γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Γίνεται μιὰ ἔκφραση τῶν ἐγωϊστικῶν, τυφλῶν τάσεων, πού εἶναι βασικά αρνητικές, γιατί διαχωρίζουν τὸν ἄνθρωπο ἀπό το σύνολο.
Ας ξεκαθαρίσουμε, όμως, τὴν ἔννοια τοῦ Συνόλου. Ο ἀνθρωπος εἶναι μιὰ ὀντότητα μέσα σε μια εὐρύτερη ομάδα. Είναι τμῆμα τῆς ἀνθρωπότητας. Ἡ ἀνθρωπότητα, σὰν όντητα είναι τμήμα του έμβιου, γήϊνου κόσμου. Η Γη είναι τμήμα τοῦ πλανητικού μας συστήματος. Το πλανητικό μας σύστημα, τμῆμα τοῦ Γαλαξία κ.ο.κ. ὥσπου φθάνουμε στη Δημιουργό ᾿Αρχή, το Ένα, ἀπ' ὅπου ξεκινούν όλα.
Ανάμεσα στους συνανθρώπους του, ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι κάτι το ξεχωριστό. Υπάρχει άμεση σχέση καί ἀλληλεπίδραση. ᾿Αναπνέουμε τὸν ἴδιο αέρα, ἡ διάθεση καὶ οἱ ἐνέργειές μας ἐπηρεάζουν τοὺς ἄλλους, ἡ ὑγεία μας εἶναι θέμα Διάθεσης καὶ περιβάλλοντος. Επομένως, ὁ ἐγωισμός δὲν εἶναι μόνο γελοίος, ἀλλά καί καταστρεπτικός. Είμαστε ἀναπόσπαστα μέλη του Συνόλου καὶ ὅπως, όταν πληγωθεί το δάχτυλό μας συμβαίνει μια ανωμαλία σ’ ολόκληρο το σώμα καὶ τὴ διάθεσή μας, ἔτσι καὶ ὁ πόνος ἡ ἡ χαρὰ τῶν ἄλλων έχουν σημασία καὶ γιὰ μᾶς. ᾿Αντίστοιχα, ή δική μας καλή κατάσταση εἶναι καὶ ὑποχρέωσή μας πρὸς τοὺς ἄλλους. Τα συμφέροντα τῶν ἀνθρώπων εἶναι κοινά. Τίποτα δὲν εἶναι ἀνεξάρτητο. Αὐτή ἡ ἀνάγκη διάχυσης ό,τι καλοῦ ὑπάρχει γύρω μας, πρὸς τὸ περιβάλλον μας, σε μια σχέση αρμονίας, εἶναι ἡ λειτουργία τῆς ᾿Αγάπης. Η Αγάπη, λοιπόν, εἶναι μια ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἐξέλιξη. Είναι ἡ ἴδια ἡ ἔννοια της ζωής.
Πρίν ἀπ’ τὸ Χριστό, ἡ ᾿Αγάπη ήταν γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ένα μέσον ἐπιβίωσης. Ήταν, για τους φιλοσόφους, ή φυσική ένωση, ή αφομοίωση στις ἀνώτερες δυνάμεις, η δύναμη ποὺ γέννησε τη ζωή. Η ανώτερη πλευρά της, ή Ουράνια Αφροδίτη, όπως τὴν ἀποκαλεῖ ὁ Πλάτωνας, ήταν ό,τι υψηλότερο μπορούσε να φτάσει τότε ἡ ἀνθρωπότητα μέσω τῶν ὀλίγων, ὅ,τι μπορούσαν νὰ δοῦν τὰ παιδικά, πνευματικά της μάτια».
Για να μην με περάσετε εντελώς για χίππι, δεν θα πω ότι συμφωνώ ακριβώς με τη Ντάκου στο θέμα της Αγάπης... Σίγουρα, η έλλειψή της είναι η αιτία για όλα τα προβλήματα, αλλά και η ετεροχρονισμένη παρουσία της δεν είναι λύση. Να Αγαπάτε εγκαίρως πριν μας βρουν μεγάλα κακά. Και επειδή αυτή την περίοδο η Αφροδίτη βρίσκεται στην Παρθένο, δηλαδή σε πτώση, να Αγαπάτε υπεύθυνα με υπολογισμένες όλες τις συνέπειες των αισθημάτων σας. Καλή Πανσέληνο!
[1] Postcard “Swords & Cups” / Anastasia Daferera (@anastasiadafy)
[2] Tarot Zvěrokruhu: Cecilia Lattari / Ilustrace: Ana Chávez (Ευχαριστώ από καρδιάς τη V για αυτή την τράπουλα!).
[3] Θεοδώρα Φασιανού - Ντάκου, Αστρολογία στην Εποχή του Υδροχόου, Εκδόσεις Νόηση, (6η Έκδοση 2003).
*Τη φωτό, τη βλέπετε έτσι γαλήνια και ατάραχη, αλλά με αέρα 7 μποφόρ φύσαγα οριακά κόντρα για να σταθούν οι κάρτες στη θέση τους...
3 months ago (edited) | [YT] | 1
View 0 replies
prwtogonos
Κλυταιμνήστραααα ΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ!!! Το ξέρατε μπατζανάκια μου ότι η Κλυταιμνήστρα στη γνωστή ταινία του Σταύρου Τσιώλη αρχικά ονομαζόταν Αδάμαστη; Ξέρατε ότι στον Χρήστο Βακαλόπουλο άρεσαν πολύ οι μπανάνες; Ότι στην ίδια ταινία το τέλος ήταν άλλο από αυτό που ξέρετε; Τι έγινε πραγματικά στο ιστορικό συνέδριο της Βόλβης; Ψήφισε τελικά η Αρχοντούλα ΠΑ.ΣΟ.Κ ή συντάχθηκε για ακόμα μια φορά με την αγελαία πλειοψηφία; Όλα αυτά και άλλα φλέγοντα ερωτήματα βρίσκουν τις απαντήσεις τους στην ενότητα: «ο prwtogonos προτείνει κόμιξ – μέρος 3ο» (συνεχίζουμε ακάθεκτοι από πέρσι παρόλο που έχουμε προτείνει κι άλλα κόμικ στην πορεία χωρίς να μπουν στην ενότητα).
Σαν σήμερα 23/07/2019, ο Σταύρος Τσιώλης αποφάσισε να πάει με το Renault Fuego του μία βόλτα σε άλλες διαστάσεις. Παρόλα αυτά, όντας μία Σχολή από μόνος του, άφησε μια μοναδική παρακαταθήκη (απαραίτητη αυτή η λέξη όσο κι αν ήθελα να την αποφύγω) ταινιών και θεατρικών έργων να μας συνοδεύει σε κάθε μας στιγμή. Το Πάσχα όταν σουβλίζουμε κοκορέτσι, την Πρωτοχρονιά όταν ανοίγουμε μπουκάλι στα μπουζούκια, κάθε τέσσερα χρόνια όταν τρέχουμε στις κάλπες για το θλιβερό καθήκον, σε κάθε αγώνα της Ομαδάρας που κατά περίεργο τρόπο ο διαιτητής είναι πάντα πουλημένος!!! Ο ορισμός του πουλημένου αγαπητοί μπατζανάκηδες! Και άλλα πολλά! Η πρώτη μου προσωπική επαφή με το έργο του ήταν όταν διάβασα το θεατρικό: «Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ», που είχα την τρομερή ιδέα να το πάρω μαζί μου στο πούλμαν για Κωνσταντινούπολη και δεν φαντάζεστε τι δέος ένιωσα και με πόσο ρομαντισμό θυμάμαι αυτή τη διαδρομή (χεστήκατε σαν τον Πάνο κι εσείς το ξέρω). Λέω Πρωτόγονε, τον Τσιώλη δεν είναι να τον διαβάζεις ακίνητος... ή τέλος πάντων κάτσε, αλλά βάλε και τη Στανίση στην παρέα τουλάχιστον!
Εκτός από σκηνοθέτης της πραγματικότητας όμως ο Σταύρος Τσιώλης παραμένει έμπνευση για πολλούς ακόμα καλλιτέχνες όχι απαραίτητα από τον χώρο του θεάτρου ή του κινηματογράφου, όπως ο Μάριος Ιωαννίδης, η Κατερίνα Νανούρη, ο Σταύρος Κιουτσιούκης και ο Κλήμης Κεραμιτσόπουλος που σε συνεργασία με την κόρη του, Κατερίνα Τσιώλη, αποτέλεσαν τους ηθικούς αυτουργούς του εξαιρετικού κόμικ που παραθέτω παρακάτω και που όταν το πάρετε δεν θα θέλετε να το αφήσετε από τα χέρια σας! Δεν θα πω άλλα, θα αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν!
Βίντεο με την παρουσίαση του κόμικ, εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=lYsMj...
Όσο για τον Σταύρο Τσιώλη, θα του πω ένα τεράστιο Ευχαριστώ και θα του αφιερώσω το ποίημα που κατά τη γνώμη μου τον αντιπροσωπεύει περισσότερο απ’ όλα (από όσα έχω διαβάσει τουλάχιστον) και το κομμάτι που το ακούω ασταμάτητα από τότε που είδα το «άλλο» τέλος του «Ας Περιμένουν οι Γυναίκες»:
Το Πρωί και το Βράδυ
Το πρωί
βλέπεις το θάνατο
να κοιτάζει απ’ το παράθυρο
τον κήπο
το σκληρό πουλί
και την ήσυχη γάτα
πάνω στο κλαδί
έξω στο δρόμο
περνάει
τ’ αυτοκίνητο-φάντασμα
ο υποθετικός σοφέρ
ο άνθρωπος με τη σκούπα
τα χρυσά δόντια
γελάει
και το βράδυ
στον κινηματογράφο
βλέπεις
ό,τι δεν είδες το πρωί
το χαρούμενο κηπουρό
το αληθινό αυτοκίνητο
τα φιλιά με το αληθινό ζευγάρι
ότι δεν αγαπάει το θάνατο
ο κινηματογράφος
–Μίλτος Σαχτούρης
Μουσική Υπόκρουση:
Η Σκόνη / Κατερίνα Στανίση: https://www.youtube.com/watch?v=IWLxF...
Φωτό 1: Σταύρος Τσιώλης (αντλήθηκε από το διαδίκτυο)
Φωτό 2: Το εξώφυλλο του κόμικ «Ας Περιμένουν οι Γυναίκες» (επίσης αντλημένο από το δίκτυο)
Φωτό 3: Εσώφυλλο με αφιέρωση από Σ. Κιουτσιούκη στον πρωτόγονο. Ο σελιδοδείκτης αν θυμάμαι καλά και δεν με απατά η μνήμη μου η μπαμπέσα είναι του καλλιτέχνη Αχιλλέα (ζητώ συγγνώμη αν κάνω λάθος) τσεκάρετε: www.instagram.com/sincerely_achilles/
Ο σκελετός δεν συμβολίζει τις γυναίκες που περιμένουν, αλλά την καρδιά μας που ανήκει στη ΜΠΑΟΚΑΡΑ ακόμα και μετά θάνατον...
Φωτό 4,5,6,7: Σελίδες από το εσωτερικό του κόμικ για να θαυμάσετε την υπέροχη δουλειά των: Σταύρου Κιουτσιούκη (www.instagram.com/kioutsioukis/?hl=el)
και Κλήμη Κεραμιτσόπουλου (www.instagram.com/klimis_keramitsopoulos/).
Φυσικά να αποδώσω και τα εύσημα για τη σπουδαία πρωτοβουλία και δουλειά στον εκδοτικό Chaniartoon Press: www.chaniartoonpress.com/index.php/el/
3 months ago | [YT] | 2
View 0 replies
Load more