“કાંકરી” એક પ્રસિદ્ધ ગુજરાતી કવિતા છે,
જેમા રામજી અને હનુમાનજીના પ્રસંગ દ્વારા
શ્રદ્ધા, શંકા અને તારણનો ગહન સંદેશ મળે છે.
કાંકરી
કુળ રાવણ તણો નાશ કીધા પછી,
એક દી રામને વહેમ આવ્યો;
‘‘મુજ તણા નામથી પથર તરતા થયા,
આ બધો ઢોંગ કોણે ચલાવ્યો?’’
એ જ વિચારમાં આપ ઉભા થયા,
કોઈને નવ પછી સાથ લાવ્યા;
સર્વથી છૂપતા છૂપતા રામજી,
એકલા ઉદધિને તીર આવ્યા.
ચતુર હનુમાનજી બધુંય સમજી ગયા,
ચાલીયા શ્રી રઘુનાથ પે’લે;
રામનો દાસ એ વેરીના વતનમાં,
રામને એકલા કેમ મેલે ?
તીર સાગર તણે વીર ઉભા રહ્યા,
કોકથી જાણીયે હોય ડરતા;
હાથમાં કાંકરી એક લીધી પછી,
ચહુ દિશે રામજી નજર કરતા.
ચોરના જેમ હનુમાન સંતાઈને,
વૃક્ષની ઘટાથી નિરખે છે;
ચિત્તમાં કપીને ખુબ વિસ્મય થયું;
‘આ રઘુનાથજી શું કરે છે ?‘
ફેકતાં કાંકરી તુર્ત તળિયે ગઈ,
તસગારે જાણીયે હોય લુંટ્યા;
રામ પોતા થકી ખૂબ ભોંઠા પડ્યા.
શરમના શેરડા મુખ છૂટ્યા.
ચરણમાં જઈ કપી હાથ જોડી કહે :
‘‘નાથજી ! આ મતિ કેમ આવી?’’
હાથ જેનો ગ્રહ્યો તેહને ફેંકતા,
આપણા બિરદની શરમ ના’વી?
તારનારા બની નીરમાં ધકેલો,
માફ કરજો, કરી ભૂલ ભારે;
તમે તરછોડો તેહને નાથજી !
‘‘પછી ત્રિલોકમાં કોણ તારે?’’
✍🏻 Kavi Dula Bhaya Kag
🎙️Vijay Suru (Aapa)
#G
ujaratiPoem
#G
ujaratiShorts
#G
ujaratiPoetry
#G
ujaratiLiterature
#R
amHanuman
#S
piritualGujarati
#L
ifeLessons
#I
ndianPoetry
#G
ujaratiThoughts